Άντρες vs Γυναίκες και όλες οι αηδίες τους - Μέρος 2

Καλημέρα, είμαι έξαλλη. 

Έπρεπε να πω αυτόν τον generic χαιρετισμό, προτού αναφωνήσω έμπλεη απόγνωσης και θυμού ΠΩΩΩΩΣ; Δεν έχετε διαβάσει το Μέρος 1; Και πώς θα εντρυφήσετε στα βάθη του Μέρους 2; Πώς θα αγαπήσετε αυτό το ζεύγος που τόσο δρόμο έκανε, τόσον κόπο κατέβαλε και τόσα στερεότυπα αναπαρήγαγε (ή όχι) ανερυθρίαστα, μέχρι να κατορθώσει να βγει το πρώτο του ραντεβού;

Διαβάστε λοιπόν το Άντρες vs Γυναίκες και όλες οι αηδίες τους - Μέρος 1 προτού συνεχίσετε με το εν λόγω κειμενάκιον. Μιλ μερσί και συνεχίζω. 

Θυμίζω πως όπου κόκκινος τίτλος, γυναίκες και όπου μπλε, άντρες. 

Τα καμάρια μας λοιπόν βρίσκονται στον χώρο του ραντεβού. Ένα ωραίο, ήσυχο μπαράκι - και παραδόξως, αναγνωρίζονται. Ρημαδοκάθονται σε ένα τραπεζάκι / πάγκο και ρημαδοπαραγγέλνουν ποτό. Απ' εκεί και στο εξής, η βραδιά κυλάει κάπως έτσι:

Α) Αν πέσει δευτερόλεπτο σιωπής, θα ξυπνήσει το Κράκεν. 

Φυσικά και υπάρχουν φλύαροι άντρες. ΠΟΛΥ φλύαροι άντρες, και συνήθως για θέματα που δεν απασχολούν κανέναν. Τον εαυτό τους πχ. Πόσες έλξεις κάνουν στο γυμναστήριο (πενήντα. Ετησίως), πόσα καίει το καινούριο του τουτού (πολλά - εγκεφαλικά κύτταρα), σε ποιο επίπεδο βρίσκονται στο LoL (τρέχα να φύγεις όσο υπάρχει ακόμα καιρός). ΑΛΛΑ στο ζήτημα της φλυαρίας εν γένει, κανείς δεν μας ξεπερνά εμάς τις γυναίκες. Υπάρχουν βέβαια και οι μυστηριώδεις, σιωπηλές. Αλλά το ποσοστό των κωφάλαλων δεν είναι τόσο μεγάλο πληθυσμιακά. 

Έτσι λοιπόν, το κορίτσι μας με το γκλίτερ στο μάτι και το φούτερ Κίττυ, αγνοεί τη φίλη που της είπε "μη μιλάς πολύ. Η σιωπή είναι ερωτική" και επιλέγει να ασπαστεί μετά βαΐων και κλάδων την έτερη κολλητή που την συμβούλεψε "Πρέπει να γνωριστείτε στο πρώτο ραντεβού. Να μάθετε πράγματα ο ένας για τον άλλον". Το παρερμηνεύει ωστόσο, οπότε καταλήγει να μιλάει για την καρακαλτάκα (90ιζ αναφορά) συνάδελφο που της σβήνει εξεπίτηδες τα μέιλ στη δουλειά, για ένα καινούριο σουσάδικο που ανακάλυψε και είναι κα-τα-λη-κτι-κό για κείνην που δεν τρώει τα ωμά, για το ότι σκέφτεται να κόψει το κρέας, τη γλουτένη, το νερό και τον αέρα και να εισπνέει μόνο ανθρακοκονίαμα, που μια φίλη (νεκρή) της είπε ότι είναι τρο-με-ρό και κυρίως για το ότι εκείνη όοοχι, δεν βγαίνει συχνά ραντεβού αλλά να, αυτός κάτι της έκανε (της ζήτησε να βγούνε) και άλλαξε όλη η κοσμοθεωρία της. Το τελευταίο θα τον κολάκευε λογικά, αν δεν είχε ήδη καταπιεί τον μπάρμαν ο καψερός από τη βαρεμάρα. 

Τι παραγγέλνει η γυναίκα. Αυτό είναι μπελάς. Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι στο φαγητό είναι ένας γολγοθάς να παραγγείλεις σε πρώτο ραντεβού (κάτι που να μη πάει ο κούκος αηδόνι, να μην σε πρήξει, να μη σε κάνει να μυρίζεις, να κλάνεις, να ρεύεσαι, να ιδρώνεις, να μη κολλάει στα δόντια, να μη σε κάνει αν φανείς μίζερη και μπλιαχ αλλά ούτε και ο Λούκουλλος στα κέφια του). Αλλά ακόμα και το ποτό είναι μπελάς. Από τη νευρικότητα πιθανώς θα ρουφάς το καλαμάκι με ταχύτητα ηλεκτρικής σκούπας στο 5, οπότε ένα κοκτέιλ τύπου με βότκα/τεκίλα/ουίσκυ είναι μεγάλο νοτ-νοτ. Παρόλο που το κάνουμε και μετά τραγουδάμε αγκαλιά με τον μπάρμαν που κατάπιε ο συνοδός μας το Εγώ θα κόψω το κρασί (αλλά ουχί τη βότκα). Μπύρες; πλάκα κάνεις; Κρασί ; μεχ, οκ, τίμια εναλλακτική. Μα ό,τι Ο.ΤΙ κι αν πιει, θα κατουριέται. Είναι μύθος ότι πουδράρουμε τη μύτη μας. Καμιά δεν πουδράρει τη μύτη της (άντε να τσεκάρει τη μάσκαρα και το λιπ γκλος). Βασικά, κατουράμε. Στην οποία τουαλέτα που θα πάει το κορίτσι μας, θα συναντήσει είκοσι τέσσερις γυναίκες στην ουρά, και όταν τελικά μπει θα συναντήσει το ΧΑΟΣ: παντού όλες οι πιθανές εκκρίσεις του ανθρωπίνου (και μη) σώματος, χαρτιά, σερβιέτες, ταμπόν ένα γύρο από το καθαρό καλαθάκι (όλες σιχαίνονται να πατήσουν το πεταλάκι του) και πατημασιές στη λεκάνη, στην πόρτα και στο ταβάνι. Με ζογκλερικό κατορθώνει να κάνει πιπί και αν μη βρεθεί στα τρίσβαθα του αποχετευτικού συστήματος. Βγαίνοντας, βρίσκει το αγόρι μας να παίζει με το κινητό. Το οποίο κρύβει αμέσως με ένα ένοχο χαμόγελο όταν γυρίζει αυτή. Η Μήτση, συμπεραίνει φαρμακερά και νοερά εκείνη. 

Β) Έχω βάλει βενζίνα στο αμάξι;

Ο βασικός λόγος που ο μη φλύαρος άντρας δεν μιλάει, δεν είναι ότι είναι μυστηριώδης. Είναι ότι σκέφτεται. Αλήθεια. Ένα σκασμό πρακτικά πράματα που το κορίτσι δεν θα καταλάβει ποτέ. Πρέπει να πληρώσει και τα δύο ποτά; κι αν πάρει κι άλλο αυτή η αλκοόλα, έτσι που τα ρουφάει; με ποιο νομίζει ότι βγήκε, με τον Ροκφέλερ; Γιατί φοράει τόσο μακιγιάζ; μήπως είναι άντρας; θα βγάλει ποτέ τον σκασμό; γιατί πάει συνέχεια τουαλέτα; μήπως παίρνει τηλέφωνα τις φίλες της και με κουτσομπολεύουνε; μήπως είμαι φλώρος; μήπως είμαι πολύ αντρουά; μήπως την ξενερώνω; μήπως την τρομάζω; μήπως να μιλήσω; μήπως προλαβαίνω; μήπως να μιλήσω τώρα που είναι τουαλέτα και είναι ευκαιρία; μήπως τρελάθηκα; μήπως δεν έχω βάλει αρκετή βενζίνα στο αμάξι να την πάω μέχρι σπίτι της, μένει και στου διαόλου το κέρατο; μήπως να την πάω στο δικό μου σπίτι; αλλά μήπως ενοχλήσουμε τη μάνα μου; μήπως έχουν λήξει εκείνα τα προφυλακτικά που είχα αγοράσει στο Λύκειο, στην πενταήμερη; Και δεν μιλάει. Αντιθέτως, όταν εκείνη πηγαίνει τουαλέτα, εκείνος παίζει Candy Crush, που τον χαλαρώνει και που κοντεύει να το τερματίσει αν δεν ήταν εκείνη η γαμημένη πράσινη καραμελίτσα. Μια φορά τον τσακώνει, γυρνώντας αθόρυβα με τις μαλακισμένες μπότες της του Γιέτι. Το κρύβει. Ε όχι και να με πιάσει να παίζω γλυκουλοπαίχνιδα! Είμαι άντρας εγώ. Μήπως να είμαι λιγότερο;

Και πάει κουτσά στραβά το ραντεβού. Ρομαντισμός; τι είναι τούτο; αν φανεί καθόλου στον ορίζοντα, κάποιος εκ των δύο -κυρίως εκείνη - τον διαλύει στα εξ ων συνετέθη με την ατάκα "Εγώ να ξες δεν είμαι καθόλου ρομαντική, είμαι αντράκι σε αυτά" και ταυτόχρονα ανοίγει δύο tabs στο κινητό της, ένα που ανανεώνει το relationship status της στο φέισμπουκ με "Είναι περίπλοκο", και μια άλλη που ψάχνει διαθέσιμες ημερομηνίες σε εκκλησίες της γειτονιάς της. Εκείνος πάλι, είναι εγκλωβισμένος μεταξύ του "τι σκατά να κάνω, διανύω μια lose-lose situation" και "τώρα τα παιδιά θα βαράνε κανα LoLάκι σπίτι" και δακρύζει. 

Και μπαίνουν στο αμάξι. Και παίζει ο Σπορ FM. Και αναλύουν ποδοσφαιρικές φάσεις και αμφισβητούμενα γκολ. Και ο αισθησιασμός φουντώνει στον αμάξη μέσα. Και μετά από μερικές λάθος στροφές (γιατί αυτουνού το GPS έχει χαλάσει από τότε που πέταξε ένα φραπέ πάνω του σ' ένα απότομο φρενάρισμα και αυτή δεν ξέρει πώς πάνε σπίτι της, ξέρει μόνο ένα δρόμο που τον κάνει από το νηπιαγωγείο) φτάνουν έξω από το σπίτι της. 

Καληνύχτα, λέει αυτός και φοβάται μήπως περάσει για καληνυχτάκιας. Καληνύχτα, λέει κι αυτή, και φοβάται μήπως ο τύπος είναι καληνυχτάκιας. Και δεν βγαίνει κανείς από τ' αμάξι. Κι αυτός εντάξει, λογικό, είναι ο οδηγός. Εκείνη δεν τολμάει να του πει πως έχει φρακάρει η ζώνη της. Παλεύει νωχελικά να την ξεμπλέξει, της έχει πιάσει το λουρί της τσάντας. Οι νωχελικές κινήσεις της δεν περνούν απαρατήρητες από κείνον, που καταλαβαίνει πως του μιλάει με τη γλώσσα του σώματος και του θερινού ζευγαρώματος που όλη η φύσις πάλλεται, αγάλλεται κι ένα λαθάκι, ε μωρέ, το κάνει. Εκείνη κατάλαβε πως κατάλαβε αυτός, α, δεν είναι καληνυχτάκιας, σκέφτεται, πέφτουλας είναι (μέση κατάσταση δεν υπάρχει), ε, μωρέ και φιλιούνται. Τι να κάνουν, είναι το αναπόφευκτο φινάλε. 

Και το φιλί είναι λίγο αλλόκοτο, θες που αυτός τρώει το γκλίτερ και το τρίκιλο πάστωμα του λιπ γκλος, θες που αυτή γδέρνεται πάνω στο στρετσόχαρτο που αποτελεί το κάτω μέρος του προσώπου του, θες που είναι και το πρώτο και όπως και να το κάνεις, σαν τις ταινίες που ενώνονται σαν μαγνητάκια δεν είναι. 

Πάντως είναι ευχαριστημένοι. Το ραντεβού πήγε καλά. 

Εκείνη ανεβαίνει πάνω κυρία μέχρι το οπτικό του πεδίο, μετά τρέχει και κουτρουβαλιάζεται μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού της. Πριν ακόμα μπει, έχει αλλάξει το "Είναι περίπλοκο",  "Σε σχέση <3 " στο φέισμπουκ (με το όνομα εκείνου, να το δει και η Μήτση που της κουνιέται, όχι τίποτ' άλλο) και έχει πάρει στο Oovoo τις δύο κολλητές και τσιρίζουν τόσο πολύ που στην αρχή ο μπαμπάς, πριν μπει η κόρη του μέσα, βγαίνει με την καραμπίνα να σκοτώσει τις ύαινες στο κατώφλι.

Εκείνος χαμογελάει στον εαυτό του με νόημα, ο εαυτός του ανταποδίδει το χαμόγελο με νόημα, ανεβάζει την ένταση στον Σπορ FM, χάνεται στο δρόμο, ξαναβάζει βενζίνα και γυρίζει σπίτι που ανοίγει τον υπολογιστή να παίξει LoL. Ο φίλος του ο Μάκης, πριν ανοίξει παιχνίδι, τον ρωτάει πώς πήγε με τη γκόμενα. Φασωθήκαμε, απαντά το αγόρι μας. Καλή φάση, κάνει διαδικτυακό χάι φάιβ ο Μάκης και μετά παίζουν LoL μέχρι τα ξημερώματα. 

Το ζευγάρι μας είναι σε σχέση! κανείς δεν ξέρει πώς να φερθεί ακόμα, κανείς δεν ξέρει και πολλά (αληθινά) για τον άλλο, αλλά έτσι είναι η ζωή, γιομάτη εχπλήξεις. Το βασικό είναι ότι είναι "Σε σχέση <3 ". Έτσι, μπορούμε να μιλήσουμε επιτέλους για το τι συμβαίνει σε μια "Σχέση <3". Δηλαδή, τι συμβαίνει από το δεύτερο ραντεβού και μετά...

(η συνέχεια στο επόμενο)

Like (not)

Καλημέρα, είμαι έξαλλη. 

Δεν ξέρω αν φταίει η βροχή (δεν φταίει), οι απεργίες στο μετρό (σε άλλο επίπεδο) ή το στραβό μου το κεφάλι (αυτό φταίει), αλλά φεϊσμπουκάρω. Πολύ. Επαίσχυντα πολύ. Μαζοχιστικά, επαίσχυντα πολύ. Ανησυχητικά, μαζοχιστικά, επαίσχυντα πολύ. 

Τα τελευταία χρόνια έχουν κυκλοφορήσει σε μπλογκζ και σε σάιτς άρθρα για τους κακούς τύπους φεϊσμπουκικών φίλων. Αυτά τα άρθρα είναι από εξαιρετικά μέχρι άθλια (τύπου "μη δεχτείτε πρόσκληση από τύπο που ξέρετε μόνο μέσω φέισμπουκ, έχει το όνομα Φέιγ Βολάνης και σας προτείνει να πάτε στο απομακρυσμένο καλύβι του στα Βίλια για να σας θυσιάσει σε σατανιστική τελετή πριονίζοντάς σας αργά με πριόνι χειρός - είναι κάπως ύποπτο").
Παρατήρησα, ωστόσο, ότι δεν υπάρχουν αναφορές σε κάποιες συμπεριφορές φεϊσμπουκικές που μας κάνουν να θέλουμε να βγάλουμε τα μάτια μας με κουτάλι και να τα εφαρμόσουμε στα αυτιά, για να γίνει επιτέλους πράξη το "άκου να δεις!".

Και προχωρώ χωρίς δισταγμό, με ένα φλιτζάνι πολύ δυνατό καφέ και τη σελίδα του φέισμπουκ εθιστικά ανοιχτή στη διπλανή καρτέλα, ενώ τα πιάτα περιμένουν στο νεροχύτη αδίκως και η βρόχα πέφτει ράι θρου. 

1) ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
Εμπίπτει στην κατηγορία "Ξέρω πως οι περισσότεροι από εσάς δεν θα το κοινοποιήσουν, όμως το 99% των φίλων μου θα το κοινοποιήσουν: Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν είναι διαφορετικά". Είναι, ηλίθια φραγκόκοτα, κι άμα προσπαθείς να τους φερθείς όπως σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο, τα αναγκάζεις να ζήσουν με δυσκολία. Τι εννοείς δεν είναι διαφορετικά; αν εννοείς ότι δεν πρέπει να τα κλοτσάμε όπως δεν κλοτσάμε τα μη ΑΜΕΑ, οκ. Αν εννοείς ότι πρέπει να περιμένουμε να ανέβουν τις σκάλες ενώ δεν έχουν πόδια ή να δώσουν listening στα αγγλικά ενώ είναι κωφάλαλα, κατάπιε τα καλσόν σου και ξέρνα τις ραφές. Επίσης, δεν είναι "παιδιά", είναι "άτομα". Εκτός κι αν είναι ίδια με όλους μέχρι τα 17 και μετά αλλάζουν. 
Επίσης, εμπίπτει στην κατηγορία "Όλοι οι άνθρωποι έχουν 10000000000 ευχές, τα άτομα με καρκίνο έχουν μία: να γίνουν καλά". Ενώ εσύ, τρυφερή μου σουφραζέτα, αν ερχόταν ένα τζίνι θα έλεγες "Έχω μόνο και μία ευχή: να γίνουν όλα τα παιδάκια με καρκίνο καλά". Μήπως έκανες και καλλιστεία διακηρύσσοντας την παγκόσμια ειρήνη; Εκτός αυτού, αν τα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν είναι διαφορετικά, έχουν επίσης 10000000000 ευχές, κι όποιος αντιφάσκει, αντιφάσκουν τα μούτρα του. 
Extra point: Αν βλέπεις "Ο Στέλιος Τζιγεροσαρμάς χρειάζεται επειγόντως αίμα ομάδας 0+ αλλιώς θα πεθάνει μέσα σε 3 μέρες κοινοποιήστε είναι σημαντικό", μπες στον κόπο και σύρε το ποντικάκι σου στο γκουγκλ να δεις πότε πρωτοδημοσιεύτηκε, διότι εκτός από την ολοφάνερη απάτη του θέματος (duh), αν είναι αλήθεια, παίζει να δημοσιεύτηκε το 2009 και ο Τζιγεροσαρμάς να μην το θυμάται πια, οπότε πόσο άκυρος παίζει να σαι ρε ευαίσθητε ληστή. 

2) ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ
Το ξέρω πως είσαι αγνό και αθώο σαν πωπουδάκι μωρού, ακριβώς για τον ίδιο λόγο όμως πετάς κάτι κακά άλλο πράμα μέσα στα μούτρα μας. Μπήκες στο Blahblah.blog ή σε οποιοδήποτε σάιτ που γράφει ο περιπτεράς της γειτονιάς σου και διάβασες άρθρο "Μωρό έξι μηνών αποδεικνύεται ο κατά συρροήν δολοφόνος που έψαχνε τρία χρόνια η Σκότλαντ Γυαρντ", και σοκαρισμένος το ανεβάζεις με σχόλιο "πού πάει ο κόσμος φίλοι μου" και άλλα τέτοια γραφικά. Καθώς κρίνω ότι δεν διαθέτεις κοινό νου, χρησιμοποίησε το ευλογημένο διαδίκτυο να δεις τι έχει σχολιαστεί από κάτω. Και να ξέρεις ότι είσαι η νέα μορφή του επιεικώς πανηλίθιου συνωμοσιολόγου στη φεϊσμπουκική μορφή. Γκούγκλαρέ το. 

3) ΨΟΦΑ, ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ ΚΑΙ ΖΟΥΚΕΡΜΠΕΡΓΚ
Είσαι στο φέισμπουκ και μου ανεβάζεις φωτογραφίες με γατάκια, ηλιοβασιλέματα και τον αναρχικό σκύλο. Πράγμα που σημαίνει ότι, έστω μία φορά στην ζωή σου, μπήκες στο σάιτ του φέισμπουκ, έδωσες στοιχεία (στάνταρ ένα όνομα - έστω ψεύτικο - και μια ημερομηνία γέννησης - έστω ψεύτικη). Έφτιαξες προφίλ. Δεν ήταν προαπαιτούμενο για να πάρεις απολυτήριο Λυκείου, ούτε σε ανάγκασε η Εφορία. Και εκεί που πατάς το κουμπάκι "Δημιουργία λογαριασμού", σου βγάζει ένα κατεβατό με τον τίτλο Terms & Conditions. Όχι, ακόμα πιο εύκολο: Όροι και Προϋποθέσεις (για να μην έχεις ΚΑΜΙΑ μαλακισμένη δικαιολογία). Το οποίο προσπερνάς διότι βαριέσαι. Και κάνεις προφίλ, ανεβάζεις τη μάνα σου, τον πατέρα σου, το χρησιμοποιημένο σου προφυλακτικό και τη γιαγιά σου να κάνει φλικ φλακ. Και ξαφνικά ο τύπος 2 ανεβάζει ένα άρθρο το οποίο λέει "Το φέισμπουκ εμπορεύεται τις φωτογραφίες μας, γράψε στον τοίχο σου ότι διαφωνείς ώστε άμα σου εμπορευτεί τη φωτογραφία με το μαγιώ Μπόρατ από την Πάρο, να σε πληρώσει ένα εκατομμύριο ευρώ, εκτός κι αν έχεις καρκίνο, οπότε θα σε κάνει καλά". Το ΚΟΙΝΟΠΟΙΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ και ο τύπος 1, οπότε πλέον είναι αδιαμφισβήτητο: και το κοπιάρεις σαν τρυγοκάλαθο που είσαι. 
Εμπίπτει και η κατηγορία, φυσικά, του τύπου που βρίζει όλη μέρα το φέισμπουκ. Ότι μας αποξενώνει. Μας αποβλακώνει. Μας απομονώνει. ΣΤΟ ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ. Και επίσης, όλοι αυτοί που βρίζουν το καθίκι τον Ζούκερμπεργκ ότι μας τρώει τα λεφτά (;;;;) και μας εκμεταλλεύεται. Γιατί; επειδή ΕΒΑΛΕ ΤΑΙΜΛΑΙΝ ΡΕ. ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΕ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΑΤ. Χμ. Θες να μου πεις δηλαδή, ότι πήγες στον δωρεάν μπουφέ, υπέγραψες τσάτρα πάτρα ό,τι μαλακία σου δώσανε μπροστά σου, γιατί βιαζόσουν να χτυπήσεις γκομενάκι όπως έμαθες ότι είχε κάνει το Μάη ο Αποστόλης, αγνοώντας το γεγονός ότι υπήρχε όρος που έγραφε ότι οτιδήποτε δημοσιεύσεις στο φέσιμπουκ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για διαφημιστικούς λόγους, και αρχίζεις επανάσταση επειδή ο τύπος που σου κάνει το τραπέζι αποφάσισε να αλλάξει τραπεζομάντιλο. Και μετά φταίω εγώ που σε λέω ηλίθια σουφραζέτα. 

4) ΕΙΜΑΙ ΤΡΟΛΟΛΟΛΟΛ
Εδώ δεν ξέρω αν φταίει η ορολογία τρολ που είναι ξένη, ή αν σχεδόν κανείς δεν μπορεί να ερμηνεύσει την έννοια της λέξης τρολ. Τρολ είσαι όταν είσαι εκείνο το εκνευριστικό άτομο που πετάγεσαι να κάνεις το πνεύμα αντιλογίας εκεί όπου όλοι συμφωνούν ότι κάτι είναι κάπως, πχ, όταν μπαίνεις σε ένα κομμάτι του Λιστ στον γιουτιούμπορα και γράφεις "Τι χάλια κομμάτι είναι αυτό, άσε που αντιγράφει τον Τζάστιν Μπίμπερ". Τρολ είσαι επίσης όταν υπάρχει μια νορμάλ συζήτηση με ροή και πετάγεσαι και λες "'Εφαγα μια σπανακόπιτα από του Γρηγόρη, άλλο πράμα" και τους στρέφεις την συζήτηση προς την σπανακόπιτα. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, συνήθως έχει την πλάκα του. 
ΔΕΝ είσαι τρολ όταν: 
-Λες ένα ανέκδοτο που δεν καταλαβαίνει κανείς γιατί είναι κρύο και άστοχο, και όταν στη λένε λες "Είμαι τρολ". Μοιάζει με τα παιδάκια που λένε "Δεν κατούρησα εγώ την πάνα μου, η γάτα το 'κανε". Θες να κάνεις τον άλλο να αισθανθεί ότι την πάτησε - κι αντ' αυτού τον κάνεις να νιώθει οίκτο. 
-Ανεβάζεις μια κακόγουστη, ρατσιστική και εμετική φωτογραφία μόνο κ μόνο για να σοκάρεις, και μάλιστα χωρίς το κατάλληλο επίπεδο μπλακ χιούμορ. Είσαι μια σάχλα. 
- Έχει ανεβάσει ο άλλος ένα RIP σχόλιο για την αγαπημένη του γιαγιά που πέθανε σκάβοντας στα χωράφια κι εσύ προσθέτεις "Καλά να πάθει, να έπαιρνε Αλβανό για τέτοιες δουλειές τρολολολολ". Είσαι μεγάλο κατρουγιάλι, που λέμε και στο νησί μου. 

5) ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ ΣΤΟ ΤΣΑΤ, ΣΕ ΤΟΙΧΟ ΓΡΑΦΕΙΣ
Που σημαίνει: Δεν ποστάρεις στον τοίχο του άλλου "Τι κάνεις; Τα νέα σου!" και κυρίως δεν απαντάς άμα κάποιος σε ρωτήσει. Δεν γράφεις "Μου έλειψες μανάρι" γιατί αν σου έλειπε, θα του έστελνες μήνυμα ή ίνμποξ του μαναριού και δεν θα το βροντοφώναζες στην πλατεία του χωριού, να δούνε τι ευαισθητούλης και πονιάρης είσαι. Δεν πηδάς το thread του άλλου που έχει αρχίσει συζήτηση για το νέο κύκλο του Ντέξτερ ρωτώντας "Ρε Κωστάκη, τώρα που το θυμήθηκα, ο θείος σου το έβγαλε εκείνο το λίπωμα που είχε βγάλει στο γόνατο;" Ναι. Του το έβγαλε ο Ντέξτερ (ηλίθια σουφραζέτα). 
Extra point: Ακριβώς επειδή δεν μιλάς στο τσατ, αλλά γράφεις σε τοίχο, μπορείς να διορθώσεις αυτά που γράφεις. Δηλαδή το εξής: 
"Είμαι πλύ χάλια
*πολλύ
*πολύ"
Μπορεί να διορθωθεί με το πάτημα του "Επεξεργασία" του πάνω δεξιά μέρους του σχόλιού σου, και να μοιάζει ως εξής:
"Είμαι πολύ χάλια"
Αλλιώς, κινδυνεύεις να μπεις στην συζήτηση σαν τσουτσού ως εξής:
"Είμαι πλύ χάλια"
*πολλύ"
"Συγγνώμη, με θεωρείς ηλίθια σουφραζέτα;"
"*πολύ".
Και επειδή η ηλίθια σουφραζέτα είσαι εσύ, θα δημιουργηθούν αλλόκοτες παρεξηγήσεις. 

6) ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΞΑΜΕ ΚΡΙΜΙΝΑΛ ΚΕΙΖ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΜΕ
Είναι αλήθεια. Ανέκρινες τον ύποπτο στο δεύτερο επίπεδο και ανακάλυψες ότι του έλειπε κι αυτουνού το δόντι. Ολοκλήρωσες μια σειρά αγοραπωλησιών στο Φάρμβιλ. Τα αεροπλάνα σου φτάσανε ασφαλή στο Μεξικό. ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ. Το ότι παίζεις παιχνίδια στο φέισμπουκ (πόσω μάλλον οι επιδόσεις σου σε αυτά) μας αφήνουν παγερά αδιάφορους. Σοκαρίστηκες, εγωπαθές καρύκευμα; 
Εκεί που γράφει SHARE, πάτα Χ. Ή ΝΟ, δεν μπορώ να ξέρω τα γραφικά κάθε Τσούτσουβιλ που κυκλοφορεί. Τόσο απλό. Αλλιώς, όταν μας ζητήσεις έξτρα ένερτζυ στο παιχνίδι, θα κάνουμε μόνο αξέπτ. Μουαχαχαχαχαχα.

7) ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΜΕ ΛΕΤΕ COCOBILL MOTHERF*CKER PITTAGYRO. 
Σε λένε Γρηγόρη Αντωνιάδη, ή Κατερίνα Δημητροπούλου. Και ξαφνικά αποφασίζεις να γίνεις Gri The Pussy Avenger και Kat to Ntropalo Samiamidi. Κανένα πρόβλημα. Αρκεί να συνεχίζω να βλέπω την αφεντομουτσουνάρα σου - κι αν όχι προφάιλ πικ, κάπου μες στις φωτό σου, για να ξέρω ποιος διάολο είσαι. Γιατί συνήθως σβήνεις και τις φωτό (σε έπεισε ο τύπος 3) και αφήνεις την Χαλλόου Κίττυ, τον Βι φορ Βεντέττα και τον αναρχικό σκύλο, κι εγώ αναρωτιέμαι γιατί σε έχω φίλο και δεν σε έχω σκύλο. Ή κάν' το, αλλά μη μου παραπονεθείς όταν σε σβήσω. Ηλίθια σουφραζέτα!! (επιτέλους το είπα, τόση ώρα κρατιόμουνα). 

Αυτά προς το παρόν

Σας φιλώ στα μούτρα

Έξαλλη όπως πάντα

Άνγκρυ Μπιτς

Άντρες vs Γυναίκες και όλες οι αηδίες τους - Μέρος 1

Καλημέρα, είμαι έξαλλη.

Έχω πραγματικά καιρό να γράψω στο μπλογκ, και ανακάλυψα ότι με διαβάζετε όταν ένας φίλος και μια θεία μου μου επεσήμαναν "Αυτή τη μαλακία που έγραφες, την έκοψες;". Βρε παλιόπαιδα, με συγκινήσατε ως τα τρίσβαθα της μειλίχιας και εκδικητικής ψυχής μου. 

Η αλήθεια είναι πως ετοιμαζόμουν. Φυσικά και η αλήθεια δεν είναι αυτή. 

Η αλήθεια είναι πως ήθελα καιρό να γράψω για ένα γλαφυρό ζήτημα, τόσο γλαφυρό ώστε ασχολούνται μαζί του από εξαίρετοι κοινωνιολόγοι σε διατριβές που καμώνεσαι πως γνωρίζεις (εξ όψεως και τίτλου) ως και το Κοσμοπόλιταν, την Βίβλο κάθε κοριτσιού που ταξιδεύει τρις το χρόνο με το ΚΤΕΛ για έξι ώρες σερί. (Αυτό σε περίπτωση που με πιάσετε στο πούλμαν και ξεφτιλιστώ).
Άντρες VS Γυναίκες. 

Και θα μου πείτε, κοινωνιολόγοι μπλαμπλαμπλα, κοσμοπόλιταν ετσέτερα ετσέτερα, κι εσύ θα τους αναλύσεις σε ένα ποστ σε μπλογκ;
Και δεν θα σας απαντήσω. Διότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ, καταλάβατε;

Άντρες VS Γυναίκες, λοιπόν. Ήδη από τον τίτλο του θέματος έχω χάσει τις μισές γυναίκες αναγνώστριες (τη μισή θεία μου, δηλαδή). Διότι θα μου πούνε "Γιατί όχι δηλαδή Γυναίκες VS Άντρες, μανδάμ;" και θα βγουν να κάψουν το σουτιέν τους στον κλίβανο, να μη σκουπίζουν μετά (εκείνο το συγκεκριμένο μπεζ που έχει γαριάσει και του στράβωσε η δεξιά μπανέλα). Ακούγοντας αυτό οι άντρες, από την άλλη, θα χαμογελάσουν στραβά επιτιμητικά και θα πουν "Γυναίκες, παιδί μου. Πεταμένα λεφτά". Και θα παραγγείλουν στη μαμά τους ένα σάντουιτς πριν στρωθούν να παίξουν LOL. (Δεν έχω κάτι εναντίον του LOL, λέω να το πω για να μην εξωκείλει η κουβέντα). 

Η παραπάνω παράγραφος λοιπόν (κοκκάλινα γυαλιά, ταγέρ, πάουερ πόιντ) συνεγράφη για να μας δείξει το εξής: και τα δύο φύλα έχουν το εξής βασικό πρόβλημα - να αποδείξουν ότι το Άλλο Φύλο είναι Για Τα Μπάζα.

Γιατί:

α) το Άλλο Φύλο δεν τους κάθεται
β) το Άλλο Φύλο τους έκατσε, τους χώρισε και σιγά μην πάρουν την ευθύνη. Προτιμούν να διατυμπανίζουν ότι Ήταν Πουτάνα / Ήταν Γουρούνι
γ) φοβούνται να ανακαλύψουν ότι το Άλλο Φύλο είναι μια χαρά παιδί, άρα πρέπει να του συμπεριφέρονται κανονικά. 

Κάθε φορά που υποστηρίζω έναν άντρα, οι γυναίκες με κατηγορούν για φαλλοκράτισσα. Κάθε φορά που υποστηρίζω μια γυναίκα, οι άντρες με κατηγορούν για ψευτοφεμινίστρια. Ξέρω πως μερικές φορές είναι χιούμορ. Εσείς ξέρετε πως μερικές φορές δεν είναι;

Βλέπω λοιπόν σχέσεις σκατά, σχέσεις διαλυμένες, σχέσεις κατά φαντασίαν, καθόλου σχέσεις - και αναφωνώ: καλά, πόσο δύσκολο είναι πια; Φυσικά και είναι δύσκολο. Διότι κάθε άνθρωπος μπαίνει σε μια σχέση με μια παραφιλολογία διαστάσεων Έβερεστ πίσω του, και μια ορδή φίλων - συμβούλων που παρακολουθούν και παραμονεύουν. Γι' αυτό από εδώ και στο εξής, σε κάθε παράγραφο θα ξέρετε ότι όπου κόκκινο χρωματάκι - Γυναίκες, όπου μπλε χρωματάκι - Άντρες. Ναι, μερικές φορές τα κλισέ τα αγαπώ. Σκασμούλης. Και πάμε. Κοκκάλινα γυαλιά, ταγέρ, ξέρετε. 

Α) Θέλω να με κυνηγήσει ο άντρας. 
Φυσικά και είσαι φεμινίστρια. Φυσικά και ξέρεις τα δικαιώματά σου - στην εργασία, στην πολιτική, στην εκπαίδευση, στη νομική αντιμετώπιση. Θα έλεγε κανείς ότι είσαι θαρραλέα, και μαγκάκι, και ξες τι θες. Αμ δε. Σε "αυτά τα πράγματα" είσαι παλιομοδίτισσα. Εκεί που σε συμφέρει, δηλαδή. Γιατί εκεί ίσως και να αποτύχεις. Οπότε, γιατί να ρισκάρεις, γιαβρί μ'; Αααυτό που έμαθες από τη γιαγιά σου. "Αν με θέλει, να με κυνηγήσει". Εδώ υπάρχουν δύο τινά: είτε σε κυνηγάει, οπότε "ποιος νομίζει ότι είναι, να του κάτσω έτσι εύκολα; για καμιά ξετσίπωτη με πέρασε;", είτε δεν σε κυνηγάει, ο καψερός, διότι βγαίνεις με είκοσι δύο φίλες σου, καπνίζετε, πίνετε, την Άρτα φοβερίζετε, και καρφώνετε πασσαλάκια αόρατα μα αισθητά γύρω από τη γυναικοπαρέα, με επιγραφή Μόνο Γυναίκες. Σε αυτήν την περίπτωση η γυναικεία ερμηνεία είναι "Δεν υπάρχουν άντρες". Υπάρχουν. Έξω από τον φράχτη σας. "Ναι, αλλά αν δεν ανέχονται μια δυναμική γυναίκα με ΖΩΗ (τα κεφαλαία πιο κεφαλαία και από το ονοματεπώνυμο της Λάσκαρη στη μαρκίζα), τι να τους κάνω, αγάπη μου. Πεταμένα λεφτά". Κάνε το εικόνα, σε παρακαλώ. Πας να υιοθετήσεις ένα κουτάβι. Μπαίνεις σε μια αυλή που σου λένε ότι μια σκυλίτσα γέννησε. Κι εκεί βλέπεις δώδεκα εξαγριωμένα κουτάβια να σου γρυλλίζουνε επιθετικά και να δείχνουν δοντάκια. Πες μου αν θα έπαιρνες κάποιο. Συμπέρασμα: Ποιος άντρας να σε κυνηγήσει, αφού σαφώς δεν είσαι θήραμα αλλά αγρίμι;

Β) Είναι πολύ ερωτικό να στην πέσει η γυναίκα.
Κι από κάτω, χιλιάδες υποσημειώσεις: αν η γυναίκα είναι η Αντζελίνα Τζολί. Αν εκείνη την στιγμή κοιτάνε οι φίλοι σου, γιατί στην αφήγηση αργότερα δεν θα σε πιστεύει κανείς, και θα αισθάνεσαι σαν τη Ρόουζ του Doctor Who. Αν η κοπέλα είναι μπάζο και δεν κοιτάνε οι φίλοι σου, γιατί στην αφήγηση όσα και να πιστέψουν, πολλά θα είναι. Αλλά ακόμα και τότε, δύο τα τινά (αυτό με τα τινά πρέπει να το κοιτάξω): είτε στην πέφτει, αλλά επειδή είναι πολύ δυναμική και τσαμπουκαλού (κρίνεις) σκιάζεσαι και το παίζεις δύσκολος (κοινώς, το βάζεις στα πόδια) είτε χρησιμοποιείς τον μπλε τίτλο για να μην τολμήσεις να πλησιάσεις την Κούλα που ζαχαρώνεις από την Πρώτη Δημοτικού, αλλά από τότε πίστευες ότι Είναι Πολύ Ερωτικό Να Στην Πέσει Η Γυναίκα (6 ετών). Παραδέξου ότι είσαι χέστης, καλέ μου, κι ότι δεν τολμάς να τη πέσεις σε γυναίκα διότι δεν είσαι αρκετός, φοβάσαι μήπως σε αναγκάσει να κάνετε σχέση, το επόμενο πρωί γουστάρεις την κολλητή της που στο μπαρ έδειχνε αλλιώς με το μακιγιάζ, το καλύτερο pick up line σου είναι ένα από αυτά του Λάζαρου από το Είσαι το Ταίρι μου. Διαλέξτε τουλάχιστον ένα από τα προαναφερόμενα, συμπληρώστε τη λίστα ελεύθερα.

... σα να λέμε, καλύψαμε το πρώτο στάδιο του ζεύγους: το Φλερτ. Ποιο φλερτ λοιπόν; η εικόνα που έχουμε, καλά μου παιδιά, είναι η εξής: είκοσι αγριογκόμενες που κατεβάζουν σφηνάκια σαν καουμπόυζ στην άκρη του μπαρ και κακαρίζουν (νομίζουν) οργασμικά, κοιτώντας με μίσος όποιον άνδρα τις κοιτάζει, έστω και τυχαία, αποκαλώντας τον "τρελολίγουρο" - και στην άλλη άκρη του μπαρ δυο-τρεις τύπους με τέσσερα κιλά τζελ στα μαλλιά και δυστυχισμένο ύφος, να προσπαθούν να συγκεντρωθούν στη μπύρα τους, μη τολμώντας να καρφώσουν καμία, με τον τρόμο ότι αν έρθει να τους την πέσει μετά θα την έχουν προκαλέσει οι ίδιοι (οπότε και δεν τη μαγνήτισαν με το σεξ απίλ και το άνω μέρος του κορμού τους που φουσκώνουν στα γυμναστήρια). Συμπέρασμα: οι γυναίκες γυρίζουν κλαψουρίζοντας ότι όλοι οι άντρες είναι γκέι, και κάνουν πιτζάμα πάρτυ με πατατάκια και παγωτό μέχρι το πρωί, οι δε άντρες γυρίζουν με ατάκες του στυλ "οι γυναίκες έιναι σκύλες και πουτάνες" και μόλις κλειστούν στο δωμάτιό τους, επιδίδονται στο αγαπημένο τους σπορ (το LoL, ντε). Πάει η πρώτη επαφή. 
Πώς γνωρίζονται λοιπόν όσοι γνωρίζονται; Διάφορες τεχνικές: Είτε ένας εκ των δύο είναι λιγάκι πιο φυσιολογικός και αποπειράται κίνηση (στην καλύτερη περίπτωση), είτε στο ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ. 

(Εδώ θα κάνω μια παρένθεση: το Φέισμπουκ το αγαπώ, κι έχω αρχίσει να σκαλίζω τον αδριάντα του Ζούκερμπεργκ στον ακάλυπτο πίσω από το σπίτι μου. Τον καλό μου τον γνώρισα σχεδόν μέσω φέισμπουκ, έχω καλούς φίλους φεϊσμπουκικούς, αλλά εδώ μιλάμε για την κακή χρήση του, που αντιστοιχεί σε αηδία με τα τσέιν λέττερς που σώζουν το παιδί με τις τρεις καρδιές αν μαζέψουν 200000000 λάικς. Κλείνει η παρένθεση, ευχαριστώ για την προσοχή σας)

Αγόρι γνωρίζει κορίτσι, κορίτσι γνωρίζει αγόρι, μέσω φέισμπουκ. Αν τον έναν τον τράβηξε στον άλλο κάτι από τα γνωστά (σχόλια, ποστς, λάικς, στάτους, φωτογραφίες με βυζιά στην Πάρο ή στο Jo Weider), αδιάφορο. Ο πόλεμος αρχίζει μετά. 

Α) Ε, όχι και να νομίζει ότι είμαι καμιά σαχλογκόμενα.
Μπορεί να ακούτε και οι δύο πχ, Αλκίνοο Ιωαννίδη. Τώρα όμως που ενδιαφέρεσαι, και ξέρει ότι προτιμάτε και οι δύο τον Αλκίνοο, "όοοχι αγάπη μου, τι λες τώρα, που θα βάλω Αλκίνοο να νομίζει ότι το έβαλα γι' αυτόν. ΒΑΝΔΗ θα βάλω, που τη σιχαίνομαι, αλλά είμαι σίγουρη πως με το "Περνώ και μόνη μου καλά" δεν θα το πάρει πάνω του, που ποιος νομίζει ότι είναι κιόλας. Όλα τα τραγούδια τα σχετικά θα βάλω! Τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνα  ή δυο δυο, Μόνη μου τα βράδια βγαίνω μόνη μου και φυσικά Πάολα, που δείχνει πόσο απελευθερωμένη είμαι. Αν δεν με θέλει μετά από αυτά, σημαίνει ότι με ήθελε για τον κώλο μου και όχι για την προσωπικότητά μου (συμπέρασμα πιο αυθαίρετο κι από βίλα στη Μύκονο). Και φυσικά τα στάτους μου θα είναι αντίστοιχα: Οι άντρες είναι όλοι ίδιοι, Οι άντρες δεν υπάρχουν, Αν με θέλεις πρέπει να προσπαθήσεις πολύ" και άλλα γλαφυρά. Ξαφνικά δηλαδή, από τη γλυκούλα εντεχνού που γούσταρε ο άνθρωπος, του παρουσιάζεις μια κρυφοσκυλού λυσσάρα που τραγανίζει τους άντρες για πλάκα, ξημεροβραδιάζεται στα μπουζούκια και περνάει και μόνη της καλά, δεν σε έχει ανάγκη ευτυχώς, της είσαι πλέον περιττός. Και μετά από όλα αυτά, τελικά "δεν με ήθελε γι' αυτό που είμαι, αλλά για εκείνη τη φωτογραφία από τα βαφτίσια της Αννούλας, που με είχε βάψει η Σίσσυ και με είχε κάνει θεά. Άντρες. Πεταμένα λεφτά.".

Β) Είμαι άγριος, ανεξάρτητος και κάφρος. 
Μωρέ δεν είναι κακό να είσαι κάφρος. Πλάκα έχει. Και εγώ είμαι καφράκι αρκετά συχνά, και οι φίλοι μου, κι ο κόσμος όλος. Μόνο που ξέρεις ότι παρατραβάς το σκοινί όταν, ενώ φλερτάρεις με το κορίτσι, ανεβάζεις ακατάπαυστα φωτογραφίες με μισόγυμνες γκομενάρες και γλυκούλια σχόλια από κάτω "Μανάρι μου, να σου σκίσω την κιλότα με τα φρύδια". Ή όταν ανεβάζεις ποστς του στυλ "12 λόγοι που οι γυναίκες είναι άχρηστες", "25 λόγοι που ένας κουραμπιές είναι καλύτερος από μια γυναίκα", "Άντρες VS Γυναίκες: γιατί είμαστε τόσο γαμημένα ανώτεροι". Πρώτον, σταμάτα να διαβάζεις Oneman, καίει τα λιγοστά εγκεφαλικά κύτταρα που σου έχουν απομείνει. Δεύτερον, αν ο κουραμπιές είναι x25 καλύτερος από τη γκόμενα που χαλβαδιάζεις, χαλβάδιασε τον κουραμπιέ και ξεφορτώσου την την καψερή, να ξέρει και τι της γίνεται. Και όχι,το να ανεβάζεις φωτογραφίες της Χίλαρι Σκοτ με τσιρότα στις ρόγες, δεν σε κάνει κουλ και ακομπλεξάριστο. Σε κάνει ειδήμονα στο αγαπημένο σου σπορ (το LoL, ντε). Τι να σου ζηλέψει η κοπέλα; Που θα φοβάται να σου γνωρίσει τη γιαγιά της επειδή έχει μεγάλα (μακρουλά) βυζιά; Άσε που θα πρέπει να σου αποδείξει ότι δεν είναι άχρηστη, συνδέοντας τα γυμνά καλώδια ενός πυρηνικού αντιδραστήρα, ενώ εσύ καις τα τηγανιτά αυγά και παραγγέλνεις σουβλάκια γελώντας "επειδή είσαι άντρας και δεν ξέρεις απ' αυτά". 

Και πες ότι δούλεψε το κακόμοιρο. Και ότι δεν έβαλε αυτή πολλή Βανδή, ούτε αυτός πολλή Χίλαρι Σκοτ. Και καταφέρανε να βγούνε οι άμοιροι. Και όχι μόνο αυτό, θα δώσω και ευκολάκι: βγαίνουν οι δύο τους (χωρίς έξωθεν κουβάλημα κολλητής της τύπισσας) και μάλιστα σε μια χαρά μπαράκι, χωρίς τρελλή μουσική που να τους αναγκάζει να μιλάνε με ντουντούκα ο ένας στο τύμπανο του άλλου και χωρίς να είναι το στέκι του τύπου, που θα συναντήσει το Μάκη, το Σάκη, τον Τάκη και την πρώην του τη Μήτση. Έστω. 
Ας δούμε οτιδήποτε μπορεί να δουλέψει λάθος:

Α) Η εικόνα μου κι εγώ: τα δύο και τα αυτά
Από την πλευρά της γυναίκας, το πρόβλημα ξεκινάει από το σπίτι. Έχει κουβαλήσει τις δύο κολλητές της, με μια βαλίτσα η καθεμιά, να βρουν το σωστό άουτφιτ, μακιγιάζ και πεντικιούρ (χέστηκε ο γαμπρός) για το πρώτο ραντεβού. Που στο μυαλό της μοιάζει με κάτι μεταξύ κομεντί με τη Μεγκ Ράιαν πριν γίνει παπί και υπέρλαμπρης δεξίωσης με τη Σαρλίζ Θερόν με τη χρυσή τουαλέτα του J' adore. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει καμία προσδοκία, κι αυτό οφείλεται στο ότι οι κολλητές είναι δύο. Η μία λέει "Να πας όπως είσαι, να είσαι ο εαυτός σου, οι άντρες το λατρεύουν αυτό" (πράγμα που μπερδεύει τα πράγματα, καθώς η κοπέλα δεν είναι ο Ντόναλντ Ντακ, ώστε ο εαυτός της να φοράει ένα κοστούμι χειμώνα καλοκαίρι, και να ξεμπερδεύει. Έχει έναν εαυτό που φοράει φόρμα, έναν άλλο που φοράει τζιν, άλλο που φοράει φόρεμα μπαλούν κι ένα άλλο (κακό) που φοράει εκείνο το δαντελωτό λεοπάρ φόρεμα που είχε πάρει πέρυσι στις εκπτώσεις διότι ήταν στις εκπτώσεις). Η άλλη λέει "Τι λες αγάπη μου, τζάμπα το γουόντερμπρα που μεγαλώνει το βυζί, να πας θεά να πάθει πλάκα, μήπως είναι η πρώην του η Μήτση στο μαγαζί". Και η κοπέλα καταλήγει με γουόντερμπρα, το φόρεμα το λεοπάρ, ένα φούτερ με την Κίττυ, μπότες Ugg και γωνία στο μάτι με γκλίτερ και κόκκινο κραγιόν. Κούκλα είσαι, κούκλα! τη φτύνουν οι κολλητές και φεύγει. 

Β) Η εικόνα μου κι εγώ: το πόσο χέστηκα δεν περιγράφεται
Από την πλευρά του άντρα, το πρόβλημα ξεκινάει επίσης από το σπίτι. Διότι ο άντρας δεν ρωτάει κανέναν. Σηκώνεται δέκα λεπτά πριν το ραντεβού από το LoL, ψεκάζεται εν είδει ντουζ, αδειάζει ένα βάζο τζελ στο κεφάλι κι ένα μπουκάλι άρωμα ...παντού, φοράει το αγαπημένο του τζιν, που το φοράει ήδη, ένα πουκάμισο που του πήρε μια πρώην σε μια επέτειο (μαύρο), αφήνει το γένι τριών ημερών να φαίνεται σέξυ και να αναγκάσει τη γκόμενα να γυρίσει με ανοιχτές πληγές στο πιγούνι από το γδάρσιμο, αρπάζει τα κλειδιά του αμαξιού κι όξω από την πόρτα. 

Εδώ υπάρχουν οι εξής περιπτώσεις:
- το αγόρι να μην αναγνωρίσει την κοπέλα, γιατί μοιάζει με τη Σάσα Μπάστα τις απόκριες,
- το κορίτσι να μην καταλάβει ποιος από όλους είναι το αγόρι, γιατί όλοι έχουν τζελ στα μαλλιά, μαύρο πουκάμισο και τζιν
- κανείς να μην αναγνωρίσει κανέναν, να μισηθούν μέχρι θανάτου και νικήτρια να βγει η Μήτση. 

Έστω όμως ότι αναγνωρίζονται. Και το ραντεβού ξεκινάει...

(η συνέχεια στο επόμενο)

Χορεύτρια στο ραδιόφωνο

Καλημέρα, είμαι έξαλλη.

Μεγάλη μάστιγα της εποχής μας αυτό το "τό 'χω". Και δεν αναφέρομαι σε διαλόγους τύπου "Θέλεις το τεύχος 46;" "Μπα, τό 'χω". Ούτε "Θέλεις να σε βοηθήσω να κουβαλήσεις την απλώστρα με τα ρούχα;" "Όχι, οκ, τό 'χω".
Αναφέρομαι στο "τό 'χω" που αναφωνούν οι απανταχού ταλεντάρες κάθε είδους, χρώματος και σχήματος σε κάθε γωνιά του στρουμφοχωριού μας. Φοβόμουν καιρό να το πω. Γιατί επισύρει σχόλια του τύπου, "ναι μωρή τι μας λες, εσύ έχεις ταλέντο στα πάντα που μας κουνιέσαι και κάνεις την έξυπνη, προσπάθησε και μετά μίλα, γκριν γκριν γκριν".
ΟΧΙ.
Δεν θα υποπέσω στο επιχείρημα των σαχλαμάρηδων που όταν ακούν τον οπαδό/φίλαθλο του ΠΑΟ (απλό παράδειγμα, δίχως υπονοούμενο κλπ) να ωρύεται "Σάλτα πηδήξου μωρή σουφραζέτα πόρνη που δεν μπορείς να σταυρώσεις πέναλτυ στα είκοσι εκατοστά" (κόσμια το έθεσα), σχολιάζουν "Ναι, εσύ θα τόκανες καλύτεραααα;" (το "ααααα" ειπωμένο με νάζι τραγικού είρωνα που βλέπει ποδόσφαιρο επειδή έχει ΓΝΩΣΕΙΣ, όχι επειδή γουστάρει να βλέπει ποδόσφαιρο). Όχι, δεν θα το έκανα καλύτερα, αλλά! για μάντεψε! δεν είμαι εγώ αυτός που πληρώνεται σε στρέμματα κάθε μήνα.
Οπότε:
Ασχέτως αν έχω ή δεν έχω ταλέντα, ασχέτως αν έχω προσπαθήσει ή όχι να κάνω κάτι και μου πέτυχε ή έγινε μια νερουλή σούπα, έχω το δικαίωμα να κρίνω. Την ατάκα "δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις" θα μου την πει αυτός που τα ψωνάκια του θα τα κρατάει σπίτι του και δε θα μου κουνιέται τύπου "ουου, είμαι τραγουδιστής, ουου, είμαι μοντέλο, ουου, είμαι ηθοποιός". Αν μου κουνιέσαι, θα με ζαλίσεις και θα σε ξεράσω. Απλά και τρυφερά.

Και ξεκινάμε:

α) Δεν Είμαι Μοντέλο Μόνο και Μόνο Επειδή Δεν έχω 20 Κιλά Παραπάνω.  Και τι εννοώ με αυτό. Δεν είμαι μοντέλο επειδή ο Μάκης που έχει τη μπουτίκ με έβαλε το Πάσχα να ποζάρω στο άιφον του πάνω από το αρνί φορώντας στρας και τρουκς με λίγο ύφασμα. Επίσης: ότι με πλήρωσε η Ντέμη Ρούσσου η γνωστή σχεδιάστρια μόδας να ποζάρω με νυφικό, δεν με καθιστά αυτόματα θεϊκό μοντέλο που προσκυνάνε μέχρι και τα μυρμήγκια πριν τα λιώσω με τη γόβα μου, και δεν πρέπει να προσπαθήσω να χάσω 8 κιλά/φτιάξω το μαλλί μου/αποδεχτώ το γεγονός ότι η μούρη μου μοιάζει με λακέρδα.
Ειδική σημείωση προς άντρες: Σταματήστε τις αηδίες"Ναι, ναι, ζηλεύεις γι' αυτό τη θάβεις την κοπέλα. Ας ήσουν εσύ έτσι και τα λέγαμε". ΟΧΙ. Την θάβω την κοπέλα γιατί στην κυτταρίτιδά της κάνει σερφ ο Μιτς Μπιουκάναν κι εσύ, που είσαι τρελολίγουρο και βλάχος, δεν την βλέπεις γιατί σε θάμπωσε η σιλικόνη στο βυζί που μοιάζει με μάφιν και ο κώλος που είναι τουρλωμένος σε σημείο εξάρθρωσης. Δεν ζηλεύω την κάθε μπαζόλα που τα πετάει. Βασικά, δεν ζηλεύω γενικότερα - αλλά πάνω σε αυτό είναι αδύνατον να πείσεις τους άντρες. Θεωρούν ότι αν πεις "πωπω, βλογιοκομμένο το καημένο το κορίτσι" (σε σημείο που το κορίτσι έχει τα άπαντα του Ντοστογιέφσκι σε γραφή Μπράιγ στο πρόσωπο), αυτοί θα σου πουν "Ναι, το λες επειδή έχει μεγαλύτερα βυζιά από τα δικά σου". Ναι, θα πω "τι ωραία που είναι η Δούκισσα Νομικού / η Μάρα Δαρμουσλή / η Μόνικα Μπελλούτσι / η Μέγκαν Φοξ". Δεν θα πω "τι ωραία που είναι η κάθε τάδε που περνάει από τον αμφιβληστροειδή μου" για να σου φανώ εσένα ακομπλεξάριστη. Που στους άντρες και ο Μπραντ Πιτ, αδερφή τους φαίνεται.

β) Δεν Είμαι Τραγουδίστρια Επειδή Πατάω Τη Ντο Στη Ντο, Κι Όχι στη Ρε.  Αν αρκούσε να μην είσαι φάλτσος για να γίνεις τραγουδιστής, θα ήσουν στο Greek Idol. Το να τραγουδάς "Στης Ανατολής τα μέρη, μια φοράααα κι έναν καιρόοο" και να καταλαβαίνω ποιες νότες πατάς, με εισπνοή πριν κάθε συλλαβή, είναι χαριτωμένο. Για παιδάκι νηπιαγωγείου. Όχι για 25 χρονώ μουλάρι που κάνει καριέρα. Και χρειάζεται ειδική επεξεργασία από όλους του διαθέσιμους τεχνικούς της Αττικής για να μην ακούγεται σαν android από το Blade Runner. Και μετά θέλει και καμιά διακοσαριά ντάμπα ντούμπα για να μην ακούγεται. Και λένε όλοι "για δες, η Σταματούλα από το χωριό έγινε τραγουδίστρια" (απορούνε μέσα τους όλοι, και με το δίκιο τους). Σου έχω νέα, κοπελιά. Δεν έγινες τραγουδίστρια. Έγινες ήχος σε κανάλι στούντιο. Και δη ελαττωματικός. Που όταν τραγουδάς λάιβ, τα κουνούπια γίνονται βετζετέριαν από τον τρόμο.
Σημείωση σε άπαντα ενδιαφερόμενο: Αίσχος σε όσους λένε "Καλή φωνή αυτή, αλλά πώς είναι έτσι; χοντρή και άσχημη, ωραία τραγουδίστρια, τι να σου πω". Ηλίθιοι, θεωρείτε καλή τραγουδίστρια την Μπρίτνευ Σπήαρς, αλλά μην το πολυλέτε κιόλας. Μπορεί να σας καταλάβουν. Ότι κολλήσατε στο "Ουψ, αη ντιντ ιτ αγκέν" στο Γυμνάσιο.

γ) Αυτό Που Ήσουν Στη "Ζωή Της Άλλης" Λέγεται Κομπάρσος.  Και ότι μπήκες σε Δραματική ακόμα, ηθοποιό δεν σε κάνει. Πόσω μάλλον αν έπαιξες σε παράσταση θεατρικού στούντιο / τραπεζικής θεατρικής ομάδας / πολιτιστικό σύλλογο Μπουρναζίου πέρσι (για περισσότερες πληροφορίες βλέπε http://angrybitchoni.blogspot.com/2011_01_01_archive.html). Μη σε ακούσω να λες "τό 'χω", ειδικά εσένα μην σε ακούσω. Γιατί στην εν λόγω κατηγορία, καλώς ή κακώς, ποτέ δεν θα ξέρεις αν "τό 'χεις".  Αν από την άλλη, δάσκαλοι, φίλοι και γνωστοί, σου λένε - σχεδόν ικετευτικά - "μην γίνεις ηθοποιός, κι εγώ θα σε κάνω διευθύντρια τραπέζης", μην το πάρεις κολακευτικά: δεν αντέχουν να σε ξαναδούν να προφέρεις τις λέξεις "Είμαι ένας γλάρος" με σπασμένο λυγμό στη λέξη "γλάρος" (τόσο, που νόμισαν ότι σε έπιασε λόξιγκας από το τρακ και στην αρχή σε λυπήθηκαν). Τότε είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις ότι δεν "τό 'χεις".
Έξτρα συμβουλή: Πάψε σε παρακαλώ να νομίζεις μετά από ένα μήνα εκπαίδευση (σε σχολή, στούντιο κοκ) ότι μπορείς να ερμηνεύσεις 'Ιψεν, γιατί ειλικρινά, άλλη μια Έντα Γκάμπλερ σαν τη Βίρνα Δράκου και θα σου σπάσω το κουκλόσπιτο στο κεφάλι.

δ) Γράφω, Γράφω, Ξαναγράφω, Επικήδειο Σε Τάφο.  Ή αλλιώς, η αρρώστια του "τώρα θα ξεδώσω και θα βγάλω τα απωθημένα μου". Θα βγάλω το μυθιστόρημα που τόσο καιρό φτιάχνω στο κεφάλι μου: είναι μία που ερωτεύεται έναν που την απατά και αυτή τα παίρνει στο κρανίο και γίνεται onenightstandού άνευ προηγουμένου, κάτι που την κάνει να νιώθει αντράκι, αντί να την κάνει να νιώθει παρτόλα. Σκέφτεται η συγγραφεύς, "αν δεν πιάσει και τώρα το υπονοούμενο ο Θανάσης, θα το γυρίσω στην ποίηση". Ευτυχώς για όλους μας ο Θανάσης το πιάνει. Με κάτι τέτοιους συγγραφείς μπουμπουκιάζουν βιβλία που στο οπισθόφυλλο έχουν μόνο ερωτήσεις: Γίνεται ο πόνος χαρά; Υπάρχει αληθινή αγάπη; Κι αν υπάρχει, θα το νιώσει άραγε ποτέ η Ανθή; Μπορείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου μετά από έναν χωρισμό; Μασάει η κατσίκα ταραμά; αυτά και άλλα ευγενή ερωτήματα θα απαντηθούν στο νέο πόνημα της Βρισηίδος Χαλεπά - Γκουρμουτζώνη (το δωδέκατο φέτος, τα φτιάχνει  πατρόν). Φυσικά δε θα απαντηθούν. Απλά θα μπουρδολογεί η Βρισηίδα επί 450 σελίδες περί έρωτος και άλλων δεινών. Η οποία Βρισηίδα στην πραγματικότητα λέγεται Κυριακή Παπαδοπούλου, αλλά ο κανόνας λέει: αρχαίο ελληνικό όνομα ή κομμένο σε άκυρα σημεία (πχ το Παναγιώτα γίνεται Παγιώ), και δύο επίθετα, το πρώτο αναφερόμενο σε βαριά κούλτουρα και το δεύτερο σε βλάχο προπάππο από την Στεμνίτσα, να κάνει και λίγο φολκλόρ. Υπάρχει και η αντρική λογοτεχνία: συνήθως περιπέτεια του κερατά, με τους πάντες μέσα: ιππότες ναΐτες, πειρατές σαρακηνούς, Τρώες μονομάχους, τον Ηρακλή, τον Ηρακλή Πουαρώ, τη Ζήνα, τον Μπάτμαν και τον Λιουκ Σκάιγουώκερ. Αυτά τα μυθιστορήματα δεν αποτελούν λογοτεχνία, αποτελούν βιβλιογραφία.

Υποκατηγορία: Οι Στιχουργοί. Παράδειγμα: Σ'αγαπώ / Μη μ' Αφήνεις / Σ' αγαπώ / Χωρίς Εσένα Δεν Ζω / Σ'Αγαπώ / Αν Μ' Αφήσεις / Θα Πάψω Να Ζω. Εναλλακτικά (συνήθως ψευτοροκιά) Νταγλαράδες του Ελέους, Πασοκτζήδες Προλετάριοι / Θα σας κάψω στην Ομόνοια και θα το 'χω και καμάρι. Κρίση, φτώχεια κι οδυρμός, και του μπογιατζή ο κόπανος. Ουδέν Σχόλιον.

Γι' αυτό σας λέω: το πιο ασφαλές, όταν σας ρωτάνε τι δουλειά έχετε στο καλλιτεχνικό στερέωμα, να απαντάτε: Χορεύτρια στο Ραδιόφωνο.

Αυτά προς το παρόν

Σας φιλώ στα μούτρα

Έξαλλη όπως πάντα

Άνγκρυ Μπιτς

Τρυφεροί μου jaywalkers

Καλημέρα, είμαι έξαλλη.

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά αν έχετε διαβάσει κανα δυο ποστ μου θα έχετε αντιληφθεί ότι δεν οδηγώ. Ούτε αυτοκίνητο, ούτε μηχανάκι, ούτε καν τρακτέρ. Το ποδηλατάκι μου έχω μόνο και που το αγαπώ. Περνάω λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου πεζή. Και στα ΜΜΜ. Που έχω αναφερθεί πολλάκις. Αλλά εδώ μας ενδιαφέρει το ΠΕΖΗ.

Ωστόσο, παρότι πεζή, ποτέ δεν έχω αισθανθεί το Σύμπλεγμα του Θεού ότι η πόλη μου ανήκει, κι εσύ, βλάκα αυτοκινητιστή, τράβα κουρέψου. Θα μου πείτε, πόσοι βλάκες οδηγοί υπάρχουν και απειλούν καθημερινά τους πεζούς; Πολλοί. Πάμπολλοι. Στην Ελλάδα ζούμε. Αλλά. Αν είναι να σκοτωθώ από τροχαίο, θέλω να φταίει ο φονιάς κι όχι εγώ που πήγα και σκοτώθηκα σαν μαλάκας.

Όπερ και σημαίνει: Ναι, έχεις προτεραιότητα πεζέ, αλλά μάντεψε που -  στις πεζοδιαβάσεις. Στα πεζοδρόμια. Στο φανάρι των πεζών. Πρόσεξε ότι σε όοοοολα αυτά περιλαμβάνεται το θέμα πεζό-. Δεν είναι τυχαίο. Δεν το βάλανε για ομορφιά. Είναι επειδή αναφέρονται στα δικαιώματά σου. Τήρησέ τα, κι αν κάποιο ζώον σε χτυπήσει σε ένα από αυτά, εγώ μαζί σου, μάρτυρας στο δικαστήριο να σε δικαιώσω φίλε μου. Πότε ΔΕΝ  θα σε δικαιώσω:

1) Όταν περνάς με κόκκινο φανάρι. Πεζών, μη μου κάνεις το βλάκα. Επειδή προλαβαίνεις (νομίζεις). Επειδή είσαι ο Κεντέρης με αυτοκτονική κρίση. Επειδή είσαι ο Θεός και όλοι θα φρενάρουν φυσικά μπροστά σου και θα περιμένουν ευλαβικά να περάσεις. Επειδή αργεί να αλλάξει το φανάρι (εναντίον σου) και σε καθυστερεί. Επειδή εσύ δεν ασχολείσαι με φανάρια, γιατί παρόλο που μένεις 175 χρόνια στην Αθήνα έχεις παραμείνει κωλόβλαχος που μαζεύει το μπαμπάκι στη φυτεία. Για κάποιον άλλο λόγο που δεν μπορώ να σκεφτώ/καταλάβω. Παράδειγμα: Δεν μπορώ να καταλάβω την ημίκουτση γιαγιά που επιλέγει να περάσει την Αλεξάνδρας Τρίτη βράδυ, με κόκκινο φανάρι πεζών, από την διάβαση, και με 33 αυτοκίνητα να τρέχουν καταπάνω της, ενώ φοράει μαύρα και σέρνει καροτσάκι από τη λαϊκή. Αλήθεια, δεν μπορώ (να καταλάβω γιατί πήγε λαϊκή, αφού θέλει να πεθάνει).

2) Όταν δεν περνάς από το φανάρι, αλλά από λίγο παραπέρα. Βαριέσαι να περπατήσεις τα 30 μέτρα που σε χωρίζουν από το φανάρι, αλλά δεν κωλώνεις να τρέξεις σαν κουνέλι ανάμεσα στα βολιδάμαξα;  Κάτσε λοιπόν και σκοτώσου σαν κουνέλι ανάμεσα στα βολιδάμαξα. Σοβαρά τώρα. Κινδυνεύεις, πέρα από το να σκοτωθείς, να σκοτώσεις και υπόλοιπο κόσμο που στην προσπάθειά του να σε αποφύγει μπορεί να προκαλέσει ατύχημα. Και δεν είναι όλοι τόσο δεινοί οδηγοί. Άσε που ανάμεσά τους υπάρχουν και αρκετοί άπειροι οδηγοί με μειωμένα ή υπερβολικά αυξημένα αντανακλαστικά. Ζώον.

3) Όταν στέκεσαι στη μέση του δρόμου. Για πολλούς λόγους: για να δεις εάν στο βάθος πλησιάζει το λεωφορείο, για να καλέσεις ταξί, για να κοζάρεις την κυκλοφορία, ή μια φασαρία παρακάτω, ή ένα ασθενοφόρο/πυροσβεστικό όχημα/περιπολικό που περνάει. Θέλω ρε πούστη να βρεθεί ο μάγκας οδηγός που θα σε περάσει τόσο ξυστά όσο να μην σε πατήσει, αλλά να σου λιώσει τα δάχτυλα των ποδιών. Το θέλω. Και όοοοχι, δε λυπάμαι που το λέω.

4) Ειδική κατηγορία: Θεωρώ τα ποδήλατα αόρατα. Αληθινό Παράδειγμα: Σταματημένα αυτοκίνητα στην Αλεξάνδρας (ξανά) λόγω φαναριού. Μεσήλικη κυρία περνάει άνετα ανάμεσά τους. Δεν τσεκάρει καν το δρόμο, σου λέει, σταματημένα είναι, τσίχλα θα πάτησαν. Πίσω από φορτηγάκι ξεπροβάλλει ποδηλάτης και πέφτει πάνω της. Τρομάζουν αμφότεροι και η κυρία αρχίζει να τον κοπανάει με την τσάντα της. Αυτός: Μα κοιτάξτε κυρία μου πού πάτε, μες στη μέση του δρόμου, αν ήμουν μηχανάκι θα σας είχα σκοτώσει. Αυτή: Μα γιατί δεν με είδες; Γιατί;

Στο εξωτερικό λέγονται jaywalkers και τιμωρούνται ποινικώς (http://en.wikipedia.org/wiki/Jaywalking). Στο Ελλάντα δεν έχουν καν όρο και αυξάνονται επικινδύνως.

Και μην ανησυχείτε, έρχεται οσονούπω το ποστ για τους οδηγούς.

Αυτά προς το παρόν

Σας φιλώ στα μούτρα

Έξαλλη όπως πάντα

Άνγκρυ Μπιτς

Επικίνδυνες Σχέσεις Γειτονίας

    Καλημέρα, είμαι έξαλλη. 

    Ελλάδα, κυρίες και κύριοι. Ελλάδα. Και Αθήνα, πιο συγκεκριμένα. Αυτή η ευλογημένη πόλη που οι Αθηναίοι της μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού ξυλοκόπου που έχασε δύο σε ατύχημα. Δε θα μιλήσω για μετανάστες. Ή μάλλον, θα μιλήσω για μετανάστες: για εσωτερικούς μετανάστες. Όλους αυτούς που έφυγαν από την αγαπημένη επαρχιάρα τους και ήρθαν στην Αθήνα, ή τους βλάχους Αθηναίους που ζουν εδώ από τότε που στην Κηφισιά ζούσαν πούμα και καμηλοπαρδάλεις. 

   Και εδώ να κάνω μια σημαντική παρένθεση. Δεν έχω τίποτα απολύτως με τους επαρχιώτες. Πόσω μάλλον, που είμαι επαρχιώτισσα που ήρθε στην Αθήνα κι εγώ η ίδια. Αλλά στο νησάκι μου, κάπως όλα συγχωρούνται. Διότι υπάρχει χώρος (ακόμα). Υπάρχουν αυλές. Υπάρχουν και ζώα. Υπάρχουν χωράφια. Και κυρίως: δεν υπάρχουν τόσα διαμερίσματα. 

   Δεν ξέρω αν είναι ίδιον του Έλληνα να πετάει φάτσα φόρα τη ζωή του στα μούτρα του άλλου. Δεν ξέρω αν είμαι ελεεινά ευρωπαία γειτόνισσα. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα τελευταία δέκα χρόνια που ζω στην Αθήνα κι έχω αλλάξει πέντε σπίτια (και έχω μείνει κατά καιρούς και σε άλλα τόσα), έχω συλλέξει υλικό για παραφρονούντες, υστερικούς και καραμπουζουκλήδες βλάχαρους γείτονες, να φαν κι οι κότες (και κότες έχω πετύχει). Το δε τραγικό είναι πως, όταν το συζητάω, όλοι έχουν να προσθέσουν κάτι καινούριο φρικτό και απίθανα παράλογο σε σχέση με τους δικούς τους γείτονες... 

   Παρακάτω θα παραθέσω, όχι κατηγορίες (πού να κατηγοριοποιηθούν τόσες κλινικές περιπτώσεις) αλλά εμπειρίες και περιστατικά. δικά μου ή φίλων συμπασχόντων. Στρωθείτε βολικά, διαβάστε και πετάξτε τακτικά τα τσόφλια σας από τον πασατέμπο στο μπαλκόνι του γείτονα. Πού όρεξη για σφουγγαρίσματα, κυριακάτικα. 

• Υπερυψωμένο ισόγειο, Καλλιθέα. Το διαμέρισμα γειτονεύει μόνον με άλλο ένα: κατοικούν δυο γριες, μάνα και κόρη, έπρεπε να δω τη μάνα για να καταλάβω ότι η κόρη είναι νεότερη. Κρεμιούνται από το μπαλκόνι που κάνει ορθή γωνία με το δικό μου για να δουν τι ρίχνω στην κατσαρόλα. Η κρεμάμενη φωνάζει στην άλλη: "Πάλι μακαρόνια φτιάχνει. Νούμερο 6. Μίσκο. Από αυτά στη συσκευασία προσφορά του Βερόπουλου. Ναι, φαίνεται το σημάδι από το σελοτέιπ". Υπάρχει κι ένα τρίτο μέλος στην οικογένεια, ένας γιος παράδοξα νέος, αλλά ίσως το νεανικό παρουσιαστικό του να οφείλεται στην τρέλα του. Έρχεται σπίτι μια φορά την εβδομάδα, πάντα μετά τις 2 τη νύχτα, και ουρλιάζει, όλη νύχτα. Μια νύχτα η μάνα έχει φτιάξει γεμιστά. Ο γιος ωρύεται ότι δεν του αρέσουν. Γεμιστοπόλεμος στην κουζίνα. Καθώς είναι καλοκαίρι, τα περισσότερα καταλήγουν στον ακάλυπτο. Πάρτυ γατιών όλη νύχτα. Η μάνα ωρύεται ότι θα πεθάνει. Τελικά ζει. 
• Τρίτος όροφος, Άνω Πετράλωνα. Γενικά ήσυχη πολυκατοικία. Αν εξαιρέσεις την οικογένεια από πάνω, που έχει δύο κόρες τόσο χοντρές που το σκυλί τους έχει αναπτύξει αντανακλαστικά πιο γρήγορα κι από τσιτάχ. Οι κόρες νομίζουν ότι είναι μικρές. Δεν είναι. Η μικρότερη πάει Δευτέρα Γυμνασίου. Κυνηγιούνται και χοροπηδάνε στα έπιπλα. Έπιπλα γκρεμίζονται. Νύχια σκυλιού που τρέχει στο παρκέ πανικόβλητο κατά μήκος του διαμερίσματος να προλάβει το ωστικό κύμα που έπεται του κυνηγητού. Οι γονείς θέλουν να μαλακώσουν τις κόρες. Τους αγοράζουν ΠΙΑΝΟ. Παίζουν κάθε μεσημέρι, 3 με 5, ένα κομμάτι των Iron Maiden σε διασκευή Μarilyn Manson με φωνητικά της Bjork. Αποδεικνύεται ότι πρόκειται για το "Μόνο στα όνειρα" του Χατζηγιάννη. 
• Δεύτερος όροφος, Κηφισιά. Μεγαλεία. Μόνο μονοκατοικίες γύρω. Αυλές. Οι γείτονες εξ αριστερών λείπουν 8 μήνες το χρόνο. Φοβούνται για την ιδιοκτησία τους. Έχουν υψώσει τείχος με κάγκελα και δεντροφύτευση όμοιας της Πάρνηθας πριν γίνει καζίνο. Έχουν βάλει κλειδαριές μέχρι και στους κορμούς των δέντρων. Μέσα στο οχυρό, έχουν εγκαταλείψει σκυλί να φυλάει το σπίτι. Το φυλάει. Από την κοινή ησυχία. Ακατάπαυστα. Με χρονοδιακόπτη. Δυόμιση το μεσημέρι αρχίζει, πεντέμιση σταματάει, και ξαναρχίζει στις έντεκα τη νύχτα μέχρι τις οχτώ το πρωί. Οι γείτονες γυρίζουν και το δέρνουν. Ξανά από την αρχή. 
• Τρίτος όροφος, Καλλιθέα (ξανά). Η ιστορία της ζωής μου. Μακάρι να μπορούσα να δώσω στεγνά ονόματα, αλλά είναι ανήθικο. Το ξέρω. Το μόνο που μπορώ να σχολιάσω είναι πως βασανίστηκα επί σειρά ετών από οικογένεια ηλιθίων αρχαιολατρών που έχουν ονομάσει την κόρη τους Κλεάνθη. Η Κλεάνθη, της Κλεάνθης και ούτω καθεξής. Όπως λέμε Χρυσάνθη. Νόμιζαν. Όταν η Κλεάνθη παντρεύτηκε (το μεγαλύτερο κηφήνα και άχρηστο μπούλη που έχω δει στη ζωή μου, είμαι σίγουρη πως είχε μπλουτουθ που του ψιθύριζε "αριστερό-δεξί, αριστερό-δεξί" στ' αυτί για να περπατά) οι Αρχαιολάτρεις της παρεχώρησαν τη διαμερισματάρα των 120 τετραγωνικών (το ξέρω, γιατί φυσικά ήταν διαχειριστές και είχα πάει πάμπολλες φορές) για να κάνει τα κουμάντα της, και οι γέροι μεταφέρθηκαν σε γκαρσονιέρα 30 τετραγωνικών απέναντί μου. Η Κλεάνθη δηλαδή έμεινε από πάνω μου. Και οι γέροι απέναντί μου. Στα τριάντα τετραγωνικά, μαζί με το άγαλμα της θεάς Αθηνάς σε μέγεθος Κολοσσού της Ρόδου. Που δεν χωρούσε κατά τη μετακόμιση και ο Αρχαιολάτρης καθηγητής έκλαιγε στο διάδρομο. Η γυναίκα του, ένα ξινό κομοδίνο με πι, τον έβριζε από δίπλα. Εδώ αρχίζουν δύο θέματα.
•  Πρώτο, το θέμα της Κλεάνθης. Η Κλεάνθη, όταν γύριζε σπίτι, έβγαζε τις ψηλοτάκουνες μπότες της και φορούσε τις ψηλοτάκουνες παντόφλες της. Και περπατούσε πέρα δώθε στο διαμέρισμα,  που το μισό ήταν καλυμμένο με γνήσιο μάρμαρο Πάρου και το άλλο μισό με γνήσιο παρκέ του κυρ Μπάμπη. Τσάκα τσούκα, τσάκα τσούκα όλη μέρα, όλη νύχτα. ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ. Χωρίς υπερβολή. Και καθώς το δικό μου ταπεινό διαμέρισμα ήταν μόλις 62 τετραγωνικά, και αυτής 120, κάλυπτε όλο το διαμέρισμά μου. Μόνο στο μπάνιο μπορούσες να κοιμηθείς. Βαθιά νύχτα, έχω ξυπνήσει από τις τακούνες της για όγδοη φορά, πάιρνω το 11888. Βρίσκω το τηλέφωνό της. Την παίρνω. Την προειδοποιώ. Μετά από μερικές μέρες την ξαναπαίρνω. Κάθε φορά που την παίρνω, σταματάει. Το επόμενο βράδυ το ξαναξεχνά. Τρίτη φορά ανεβαίνω με το βρακί και το τισέρτ με τον Κάφκα (ναι) στο πάνω όροφο και χτυπάω μπουνηδόν την πόρτα. Ανοίγει έντρομη η Κλεάνθη και πίσω της πιο έντρομος ο κηφήνας, που μάλλον την είδε έντρομη και σκέφτηκε ότι πρέπει να τρομάξει κι αυτός. Εγώ αναμαλλιασμένη, με τα γυαλιά στραβοφορεμένα, της λέω "Σταματήστε να κάνετε φασαρία, αλλιώς δεν θα μπω στον κόπο να φωνάξω την αστυνομία". Μου λέει "Μη μου μιλάτε έτσι, εγώ είμαι δημόσιος υπάλληλος". Γελάω και της απαντώ "Φυσικά και είσαι". Πάντως μείωσε τα πολλά πηγαινέλα. Ποτέ δεν τα έκοψε εντελώς όμως. Είχα ωστόσο μεγαλύτερο θέμα να ασχοληθώ. 
• Όπως είπαμε, η κυρία Αρχαιολάτρου ήταν ένα ξινό κομοδίνο με πι, που θα προτιμούσε να καταπιεί ένα μπουκάλι ασετόν μαζί με το μπουκάλι παρά να κάνει καλό σε άνθρωπο. Ωστόσο, αυτή ήταν ανάπηρη και κακογερασμένη, συν ότι ανέβαινε με το πι κάθε μέρα στο σπίτι της Κλεάνθης να μαγειρέψει και να καθαρίσει τρεις φορές τη μέρα (ο κηφήνας κατέβαινε, έπαιρνε το φαΐ, τρώγανε πάνω μόνοι τους και της κατέβαζε το άδειο βρώμικο ταψί, μαζί με τα βρώμικα πιάτα και ποτήρια τους από το γεύμα. Η Κλεάνθη δεν προλάβαινε να κάνει κάτι, πηγαινοερχόταν με τα τακούνια πάνω κάτω, και ο κηφήνας πάλι καλά που κατάφερνε και να καταπίνει μόνος του) οπότε πάει στο διάολο, μπορεί και να είχε τα νεύρα της η γυναίκα. Ο κύριος Αρχαιολάτρης όμως ήταν ένας καλοστεκούμενος κοτσονάτος γέρος διάπλασης Κεντέρη, που περπατούσε 8 χιλιόμετρα τη μέρα για την πλάκα του. Είχε όμως αρχές: σου λέει, για περίπατο θα πάω, αλλά τα σκουπίδια δεν τα κατεβάζω, που να κυλιέστε χάμω. Να όμως που μιλάμε για γκαρσονιέρα 30 τετραγωνικών... τι να πρωτοχωρέσει; το κομοδίνο; η Αθηνά; τα βρώμικα πιάτα του κηφήνα; Κάπου έπρεπε να πάνε τα ευλογημένα τα σκουπίδια. Ποιο καλύτερο μέρος λοιπόν, από τον κοινόχρηστο διάδρομο του ορόφου! Αύγουστος δε. Να βρωμάει όλη η πολυκατοικία σαν χωματερή και οι κατσαρίδες να στέλνουν προσκλήσεις για πάρτυ με υποσημείωση: Προσοχή στα ποντίκια. Τους το συζητάω μια μέρα ευγενικά. Τη δεύτερη φορά μου έκλεισε στα μούτρα την πόρτα το κομοδίνο. Την τρίτη φορά πήγα και τους ζήτησα ευγενικά να τα πετάνε γιατί είναι ανθυγιεινό και είναι κοινόχρηστος χώρος, και ο Αρχαιολάτρης άρχισε να με βρίζει ως κακομαθημένη και να ωρύεται ότι την πολυκατοικία την χτίσανε οι παππούδες του, άρα ποιος κοινόχρηστος χώρος, δικιά του είναι η πολυκατοικία και άντε, πολύ μας ανέχτηκε, να λέμε ευχαριστώ που δε μας βάζει να του γλείφουμε τις σόλες των παπουτσιών κάθε φορά που περνάει που μας επιτρέπει να μένουμε στο Μέγαρο Μαλακίας. Ανεβαίνω στον διαχειριστή (ευτυχώς είχε αλλάξει, ντρεπόταν να μας υποδέχεται για τα κοινόχρηστα στη γκαρσονιέρα πια) και το καταγγέλλω και το ίδιο απόγευμα πάω με την αδερφή μου και δυο κλειδιά και τους ξεσκίζουμε τις σακούλες σκουπιδιών τους στο χαλάκι της εξώπορτάς τους. Έχει το θράσος να πάει να το καταγγείλει με την σειρά του στο διαχειριστή. Ο διαχειριστής τον χώνει άσχημα. Βρίσκει λύση ο Αρχαιολάτρης. Πετάει τις σακούλες σκουπιδιών από το μπαλκόνι του τρίτου στο δρόμο. Καμιά δεν βρίσκει τον κάδο, τόσο, που φαίνεται σχεδόν προμελετημένο. Διεξάγεται ανάκριση στην πολυκατοικία. Στον όροφο, μόνο εγώ τον δίνω. Οι άλλοι ένοικοι είναι αλλοδαποί και τον τρέμουν. Και αυτόν και τη θεά Αθηνά. Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία. Πληρώνουμε από ένα ποσό όλοι στα κοινόχρηστα, για να καθαριστούν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και το πεζοδρόμιο της Αγίων Πάντων. Η κακιά ψυχή του χαίρεται. 
• Ισόγειο, Χαϊδάρι. Αλλά όταν λέμε ισόγειο, εννοούμε, έβαλα τέσσερις τοίχους στο δρόμο κι έκανα σπίτι. Ούτε ένα σκαλί για να μπεις δεν είχε. Εκεί υπήρχαν δύο θέματα. Οι γείτονες από όλη τη γειτονιά και οι διπλανοί γείτονες. Οι γείτονες από όλη τη γειτονιά, κάθε φορά που ανοίγουμε τα παράθυρα να μπει λίγο φως κι αέρας, στέκουν έξω από το παράθυρο και κοιτάνε μέσα σαν σε τηλεόραση. Κοιτάνε εμάς, τα έπιπλα, τι λέμε, τι κάνουμε , τι φοράμε. Όταν έρχεται κόσμος, πλησιάζουν για να δουν. Τύποι με διαφημιστικά περνάνε και μας τα αφήνουν στο σπίτι σα να περνάνε από περίπτερο. Οι γείτονες από το δίπλα διαμέρισμα, όμως, είναι όλη η γλύκα. Το σπίτι έχει εσωτερική αυλή. Το διαμέρισμα έχει παράθυρα προς την αυλή στην κουζίνα και στο μπάνιο. Οι γείτονες είναι ΟΛΗ ΜΕΡΑ στην αυλή. Από το πρωί στις εφτά, μέχρι το βράδυ στη μία. Δεν άνοιγες παράθυρο στην κουζίνα, γιατί σου πιάναν την κουβέντα. Πήγαινες το πρωί να κατουρήσεις, τους χαιρέταγες με τα βρακιά κατεβασμένα. Αποτέλεσμα; Όλα τα παράθυρα του σπιτιού κλειστά. Σκότος, έρεβος, άπνοια και δυο κατοικίδιες νυχτερίδες. 
• Πρώτος όροφος, Αιγάλεω. Αχ, οι χαρές της οικογενειακής πολυκατοικίας. Μιας άλλης οικογένειας. Που όλοι γινόμαστε ένα. Ένα μάτσο σκατά, για την ακρίβεια. Που νιώθουν όλοι άνετα με το νέο γείτονα. Που το σκυλί τους αλωνίζει κάθε κοινόχρηστο χώρο και επειδή το βρίσκουν χαριτωμένο να το εξοργίζουν, έχει γίνει υστερικό, και κάθε που φταρνίζεται μια μύγα, ξελαρυγγιάζεται στο γάβγισμα. Που το βρίσκουν εκπληκτική ιδέα να μιλούν στο κινητό ή στο ασύρματο σταθερό έξω, στο διάδρομο. Που έχουν βγάλει στον κοινόχρηστο διάδρομο έπιπλο με κρεμάστρες και έχουν βάλει ρούχα, παπούτσια, ομπρέλες και σακούλες με φρούτα και λαχανικά από το μανάβη. Και σε κάθε σκαλί, σε περιμένει μια νέα έκπληξη: τι να έχει σήμερα, τι; ένα ζευγάρι γαλότσες, ένα αδιάβροχο, τις μπότες της τσαπερδόνας κόρης, τις γόβες από το προηγούμενο βράδυ, μια τσάντα με ψώνια, τι, τι; Το μυστήριο γίνεται μέρος της καθημερινότητας. Και φυσικά η πόρτα του σπιτιού όλη μέρα ανοιχτή. Να ακούμε όλα τα οικογενειακά, τα γκομενικά, τα τηλεσόου που παρακολουθούν και φυσικά τον Χατζηγιάννη (σε μια πιο λάιτ εκδοχή από των κοριτσιών των Πετραλώνων). Να σε ξυπνάει το πρωί ο πατέρας που ουρλιάζει (στο διάδρομο) στο κινητό για το αυτοκίνητο που χάλασε, 7 η ώρα αξημέρωτα, να σε νανουρίζει το μελωδικό τσίριγμα του τσιουάουα που άκουσε το μετρό μισό χιλιόμετρο παρακάτω... Ζωάρα. 

Και για να τελειώσω, και προς μεγάλη τέρψιν δική μου και απογοήτευσιν πολλών, τη μόνη αληθινή ησυχία από γείτονες την έχω βρει στα Εξάρχεια. Ω ναι, ω ναι. Μόνο κάτι συμπαθητικοί μαύροι τύποι στο υπόγειο κάνουν μπάφο κάθε βράδυ, αλλά αυτό είναι όλο. Ω, λατρεμένη ελληνική κοινοτοπία. 

Αυτά προς το παρόν

Σας φιλώ στα μούτρα 

Έξαλλη όπως πάντα

Άνγκρυ Μπιτς

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δίαιτας

Καλησπέρα, είμαι έξαλλη.

Με τον εαυτό μου κυρίως. Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν στα μισητά καταστήματα ευρείας κατανάλωσης ρουχισμού (ναι, για τα Zara μιλάω. Και τα Η & Μ. Τα Bershka δεν τολμάω καν να τα ονειρευτώ) στα οποία δεν τολμάς να μπεις αν δεν έχεις τέλειες αναλογίες και σωστό Δείκτη Σωματικής Μάζας. Ο Δείκτης Σωματικής Μάζας είναι κάτι που μαθαίνεις αυτόματα και δια της πλύσης εγκεφάλου, όπως αυτή που υπέστη ο έρμος ο Άλεξ στο Κουρδιστό Πορτοκάλι, ποια εγώ, της οποίας ο εγκέφαλος αρνήθη πεισματικά να καταγράψει πληροφορίες περί Επάρατης Επαγωγικής Στατιστικής στο πανεπιστήμιο. Γιατί η σωματική μάζα σε νοιάζει, κατάλαβες; Αν δεν είναι σωστή, μοιάζεις με στραβοτυλιγμένος ντολμάς που του χύνονται ολούθε τα ρύζια.

Όταν λοιπόν έχω φτάσει στην σωματική κατάσταση αθλιότητος που

α) δεν μπορείς να φορέσεις, παρά το σκατόκρυο, καλσόν μέσα από το παντελόνι, γιατί το κουμπί απέχει μερικά μέτρα από την κουμπότρυπα άπαξ και το κάνεις

β) όταν πιάνω λεφτά στα χέρια μου, πάω και τα ξοδεύω αμέσως σε φαγητά και σε ονειρεμένες συνταγές που φαντασιώνομαι

γ) το σαλόνι έχει αρχίσει να σου πέφτει εφαρμοστό

δ) ανεβαίνεις τα δέκα σκαλιά του ισογείου και σου βγαίνει η γλώσσα (και δεδομένου ότι ποτέ δεν υπήρξα αθλητικός τύπος, και η λέξη "γυμναστήριο" μου επέφερε αυτόματα θάνατο από πλήξη)

ΤΟΤΕ είναι η σωστή στιγμή να πω "αρχίζω δίαιτα" (όπως το "αρχίζω πόλεμο"). Βέβαια, επειδή είμαστε στα 2011, και ουχί στα '90s, δεν θα πούμε "δίαιτα", θα πούμε "διατροφή", κάτι που μας κάνει να ακούγομαστε πιο χιπ, αν και εξίσου στερημένοι.

Και ξεκινάμε. Φυσικά πέφτω στην παρόρμηση να τσεκάρω δίαιτες στο ίντερνετ (ενώ ταυτόχρονα τσακίζω μια μακαρονάδα με κοκκινιστά κεφτεδάκια, δική μου συνταγή, εξαιρετική). Και πέφτω πάνω στις εξής:

Α) Δίαιτα Άτκινς (http://diaites.gr/atkins.php), όπου και αναφέρει χαρακτηριστικά: "υπόσχεται απώλεια βάρους ενώ παράλληλα επιτρέπει την απεριόριστη κατανάλωση πρωτεϊνούχων προϊόντων, όπως μπριζόλες, αυγά και τυριά με πλήρη λιπαρά". Φυσικά και κωλοχαίρομαι, μαλάκας είμαι; Κάτι δε μου στέκει βέβαια απόλυτα. Πώς θα αδυνατίσω; αυτά τρώω και τώρα και πάχυνα. Συνεχίζω το διάβασμα με καχυποψία και βλέπω πως η δίαιτα έχει ως εξής: για 2 εβδομάδες τρως μόνο πρασινάδες, μετά μπορείς να φας μια κουταλιά ρύζι, όπου και κάνεις και πάρτυ με νερό και αέρα, για να το γιορτάσεις, και στο τέλος παραμένεις αδύνατος. Και νεκρός. Και όλα αυτά, συνδυασμένα με σωματική άσκηση. Φυσικά και νιώθω ότι θα πεθάνω τη δεύτερη μέρα. Για να τσεκάρω τον κο Άτκινς, λίγο κομπογιαννίτης μου μοιάζει. Χμμ. Πέθανε θεόχοντρος. Χοροπηδάω εντός μου από τη χαρά μου που πρέπει να απορρίψω την εν λόγω δίαιτα. Εντός μου, ναι;Δεν μου φταίνε σε τίποτα οι μετανάστες ένοικοι του υπογείου.

Β) Δίαιτα South Beach (http://diaites.gr/southbeach.php), η οποία ομοιάζει - λέει - αρκετά με την Άτκινς, μόνο που "θα πρέπει να μετράτε αυστηρά την καθημερινή σας κατανάλωση αμυγδάλων". Το ξαναδιαβάζω. Ναι. Λέει καθημερινή. Κατανάλωση. Αμυγδάλων. Υπάρχει αυτή η φράση, και όχι σε κανένα μυθιστόρημα φαντασίας, όπου ο Τσιπ και ο Ντέηλ έχουν γίνει δικτάτορες και σε συνδυασμό με τον Μότζο Τζότζο κατέκτησαν τη Γη αλλάζοντας κάθε έννοια διατροφικού πολιτισμού και τροφικής αλυσίδας. Υπάρχει σε δίαιτα, που ακολουθούν άνθρωποι. Μάλιστα. Ας μην είμαι τόσο κακεντρεχής. Μπλαμπλαμπλα, μπλαμπλαμπλα, "Μπορείτε παρόλα αυτά να τρώτε δημιουργικά. Ένα από τα απλούστερα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε είναι να δημιουργήσουμε μια περιτύλιξη με το εξωτερικό στρώμα να αποτελείται από ένα μεγάλο φύλλο μαρουλιού (σα σουβλάκι). Στο εσωτερικό, μπορείτε να βάλετε διάφορα, από τα τυριά με χαμηλά λιπαρά και γαλοπούλα, μέχρι και ένα μείγμα από σοταρισμένα λαχανικά. Απλά θυμηθείτε να μην προσθέσει οποιαδήποτε σάλτσα καθώς τσιγαρίζετε τα λαχανικά." Πραγματικά, εδώ μιλάμε για το απαύγασμα της δημιουργικότητας. Θα μαγειρέψω! λες, και το πρώτο πράμα που σου περνάει από το μυαλό είναι να τυλίξεις ένα σπυρί κότατζ τσιζ, μια ψηφίδα γαλοπούλα και ένα σπυρί καλαμποκιού με ένα δαχτυλάκι σοταρισμένη πιπεριά σε ένα μαρουλόφυλλο. Σαφώς. Ένα μικροσκοπικό σούσι περιέχει περισσότερο φαΐ. Μόλις κατάλαβα πώς αδυνατίζεις με την εν λόγω δίαιτα. Κάνεις κοιλιακούς από τα γέλια. 

Γ) Δίαιτα των 7 ημερών (http://diaites.gr/7day.php) και στην αρχή λέω "σιγά, εμένα όλες μου οι δίαιτες έτσι κι αλλιώς 7 μέρες κρατάνε". Τίποτα δεν είναι αποτελεσματικό μέσα σε 7 ημέρες, εκτός ίσως από τον Κόσμο. Και τι να δω. Την αναπτύσσει, λέει να τρως φρούτα, λαχανικά και γάλα, μέχρι να χέζεις Kiss, και στο τέλος σου απαγορεύει ρητά να την ακολουθήσεις. Οκ. Με έβγαλες από τον κόπο, φίλε. 

Δ) Δίαιτα Ζώνης (http://diaites.gr/zone.php), η οποία αναφέρει ότι κατά τον Dr. Sears κάποιες ορμόνες ευθύνονται για την λήψη βάρους μπλαμπλαμπλίδια ετσέτερα ετσέτερα. Για να δούμε τι λέει. Χμμ. Πρέπει να τρως 124 φορές τη μέρα. Μπορώ να το πετύχω, ωστόσο - άνεργη είμαι άλλωστε, τι διάολο. Για να δούμε και τι τρώμε. Α, ωραία, έχει παραδείγματα. Μου αρέσουν τα παραδείγματα γιατί ανοίγουν την όρεξη και μου έρχεται να φτιάξω κέικ καρότου με γλάσο λεμόνι, σκάσε κοπελιά και διάβαζε. Έχει και διαφορετικά μενού για άνδρες και γυναίκες: σου λέει, για να θες να κάνεις αυτή τη δίαιτα, είσαι άεργος και μπάκουρος, οπότε βούλωστο και πορεύσου μοναχός. Ναι. Ασπράδια αυγών και σπαράγγια ομελέτα μαγειρεμένα με ελαιόλαδο, Πλιγούρι βρώμης και φράουλες. Ψιλοκομμένο αχλάδι. Σολομός ποσέ με χυμό πορτοκαλιού. Κολοκύθα σοτέ στο βούτυρο. Γαρίδες με μπιζέλια, βλαστών μπαμπού, νεροκάστανα και φύτρα φασολιών. Μάλιστα. Βλέπω τι θες να κάνεις εδώ. Θες να με ξεπαραδιάσεις, να ξοδεύω 1000 ευρώ το μήνα για εισαγόμενα νεροκάστανα και φύτρα φασολιών, να κάνω τρεις ώρες να ετοιμάσω το γεύμα μου (σοβαρά τώρα, γιατί να το ΨΙΛΟΚΟΨΩ το αχλάδι; Θα κλάψω) και εν τέλει να πάθω νευρικό κλονισμό και να τρέφομαι με ορό στο Θριάσιο. Ναι, βέβαια, είναι κι αυτό ένας τρόπος αδυνατίσματος. 

Ειλικρινά, δεν αντέχω να διαβάσω άλλες δίαιτες. Είκοσι λεπτά και τα νεύρα μου έχουν γίνει κουρέλια. Είναι έντεκα το πρωί, έχω φάει ένα μπολ κορν φλέικς με γάλα και το στομάχι μου αρχίζει να γουργουρίζει επικίνδυνα. Έχω βέβαια προμηθευτεί μήλα και μανταρίνια. Σκάσε λοιπόν, φάει ένα νοστιμότατο μηλαράκι και φτιάξε κι έναν ωραίο καφέ να ξεχαστείς. Βάλε κι ένα επεισόδιο Ντέξτερ να δεις να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Ε, ρε τον κερατένιο τον Ντέξτερ. Στους τίτλους αρχής καταβροχθίζει ηδονικά αυγά τηγανιτά, χοντρά κομμάτια μπέικον και φρέσκα σαγκουίνια (βάζω στο πλάνο και 34 μανταρίνια, μετά το μήλο). Φυσικά θα φέρει ντόνατ σε όλο το γραφείο (από αυτά τα πανέμορφα, με τα χρωματιστά τρίμματα και τα γεμιστά με κρέμα φράουλα) και μετά θα βγει με την αδερφή του την κοκκάλω για να τσακίσουν δυο τρία μπουρίτος μεξικάνικα με το τσίλι και το λιωμένο τυρί να τρέχει στο πιάτο. Βλέπω το μηλαράκι που τρώω και νιώθω σαν γουρουνάκι με το μήλο στο στόμα, έτοιμο για ψήσιμο, μέχρι που γυρίζω ασυναίσθητα να δω μήπως έχω και μαϊντανό στον κώλο. Σιχτίρ. Σκέψου κάτι άλλο. Οι φίλοι μου κοιμούνται μέσα. Τι θα τους μαγειρέψω; Είναι και μικρά παιδιά, πρέπει να φάνε να καρδαμώσουνε. Άμα φτιάξω φακές, θα μου τις φέρουν στην κεφάλα. Θέλουν κρέας. Και άμυλο. Το έχουν ανάγκη. Δε μπορώ να τους φτιάξω πχ. χορτόσουπα. Καταλήγω να πάω στον χασάπη με δάκρυα στα μάτια και να παίρνω κιμά για να τους φτιάξω την ωραία μακαρονάδα που λέγαμε πριν, με τα κοκκινιστά κεφτεδάκια. Και μπόλικο τριμμένο τυράκι από πάνω, και φρεσκοτριμμένο πιπέρι, καυτερό, για το κρύο. Φαΐ, φαΐ, φαΐ. Τώρα πεινάω αληθινά. Εξάλλου έχουν περάσει και τρεις ώρες από το πρωινό. Δεν θα με χάσετε και από ασιτία. 

Αυτή τη φορά η δίαιτά μου διήρκεσε πέντε ώρες. Και πέθανε ένδοξα, μέσα στην σάλτσα που τυλίγεται ηδονικά γύρω από το αλ ντέντε μακαρόνι. 

Αυτά προς το παρόν

Σας φιλώ στα μούτρα

Έξαλλη όπως πάντα 

Άνγκρυ Μπιτς