Καλημέρα, είμαι έξαλλη.
Καιρό τώρα παρατηρώ, σκιαγραφώ, θυμώνω και κάποτε ευχόμουν να αποτυπώσω τους χαρακτηριστικότερους τύπους στα ΜΜΜ. Αρχίζω λοιπόν χωρίς καθυστέρηση, φόβο, πάθος και διακρίσεις:
- Η Τυπική Γιαγιά. Το χαρακτηριστικότερό της γνώρισμα είναι το μίσος. Μπαίνει στον ΗΣΑΠ (κυρίως) και περιμένει να σηκωθούν όλοι για να καθίσει. Σε περίπτωση ανάγκης, θα σπρώξει, θα σου χώσει το τσαντάκι στο μάτι ή θα σου ακουμπήσει τις σακούλες με τα ψάρια από τη λαϊκή στο πόδι. Σκληροπυρηνικοί εκπρόσωποι του είδους θα σε σπρώξουν από το βαγόνι ύπουλα στην αποβάθρα και όταν γυρίσεις και τις κοιτάξεις παίρνουν το αθώο βλέμμα της γιαγιάς του Τουίτυ λέγοντάς σου "γρια γυναίκα είμαι, παιδί μου" μαζεύοντας πάνω της την συμπάθεια όλων των επιβατών και την απέχθεια για σένα, το τσογλάνι. Σε περίπτωση που δεν σηκωθείς και τις αγνοήσεις, στέκονται σαν τον Χάρο πάνω από το κεφάλι σου σε όλη τη διαδρομή, σε κοιτάζουν με στενεμένα από το μίσος μάτια και μουρμουρίζουν κατάρες επί 18 στάσεις. Σε περίπτωση που βρέχει έξω και μπαίνοντας η ομπρέλα σου στάξει στο μοκασίνι της, είναι ικανή να σε σκοτώσει. Αλήθεια. Είναι.
- Ο Τυπικός Παππούς. Πρόκειται για τύπο που μπορεί να μην είναι και τόσο παππούς, αφού η ηλικιακή του κλίμακα ξεκινάει λίγο μετά τα 50. Αυτός δεν απαιτεί να του παραχωρήσεις τη θέση σου. Του αρκεί να του παραχωρήσεις χώρο για το κομπολόι του. Το οποίο ενίοτε σε πετυχαίνει στον αγκώνα. Και πονάει. Αν ωστόσο τύχει και καθίσει, ανοίγει τα πόδια του τόσο που μια μπαλαρίνα θα απορούσε, αφού χωράει ανάμεσα μια αξιοπρεπής γκαρσονιέρα, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να καθίσει δίπλα του άνθρωπος με συνολικό πλάτος μεγαλύτερο των 30 εκατοστών. Βήχει και φτύνει φλέματα στο μαντίλι του και ασχολείται συνεχώς με το κινητό του που ανακαλύπτει εκείνη ακριβώς την στιγμή και του οποίου τα γράμματα για να τα δει τεντώνει το χέρι του στα όριά του. Επιστήμονες έχουν βαλθεί να αναλύσουν πόσο χώρο καταλαμβάνει, χωρίς ιδιαίτερη μάλιστα προσπάθεια, ένας Τυπικός Παππούς σε ένα βαγόνι. Οι πιο σκληροπυρηνικοί σου ζητάνε και χάρες για το κινητό. Αληθινό παράδειγμα: "Κοπελιά, επειδή δεν το έχω μάθει ακόμα, θα στείλεις ένα μήνυμα για μένα στον εγγονό μου;" Ευχαρίστως, τι μήνυμα; "Σάκη, έμαθα να γράφω μηνύματα στο κινητό".
- Μαμά Που Θα Ήθελε Να Βρίσκεται Οπουδήποτε Αλλού. Και κυρίως, χωρίς το παιδί της. Το οποίο την έχει ζαλώσει με τρία μπουφάν, μια σάκα, ένα παγουρίνο, δύο περιοδικά Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια και τη Μπάρμπι Διαμαντένιο Κάστρο μαζί με την πριγκιπική της φρουρά και επιδίδεται στο παιχνίδι "Ανακαλύπτω τί βρίσκεται στο βάθος του αυτιού των επιβατών". Το παιδί σκαρφαλώνει πάνω σου, ουρλιάζει σαν ύαινα που πιάστηκε σε δόκανο, φωνάζει επαναλαμβανόμενα επί μισή ώρα "μαμά, μαμά, μαμά, μαμά" χωρίς ανταπόκριση, σου ανοίγει την τσάντα, τρέχει πάνω κάτω στο βαγόνι περνώντας απαραιτήτως δις πάνω από τον κάλο σου και γενικά όλο το βαγόνι περνάει φανταστικά. Το θέμα όμως δεν είναι το παιδί. Το θέμα είναι η μαμά. Που σε όλη αυτήν τη διάρκεια είναι αμέτοχη, ανέκφραστη, με το βλέμμα απλανές και το στόμα σε ένα παντοτινό μειδίαμα. Το παιδί δεν υπάρχει. Οι επιβάτες δεν υπάρχουν. Το τραίνο δεν υπάρχει. Ποιός μπορεί άλλωστε να μας διαβεβαιώσει για την ύπαρξη της ίδιας της πραγματικότητας. Το παιδί εξαφανίζεται σε ένα τούνελ. Η Μπάρμπι Διαμαντένιο Κάστρο γίνεται απειλητικά πραγματική.
- Κυρία Με Τρομακτική Διάθεση Για Κουβεντολόι. Συνήθως αφορμή είναι το πρεζόνι που μπήκε στο βαγόνι ζητιανεύοντας. Κάποιος την είχε κλέψει τις προάλλες, ενώ αυτή πήγε να βοηθήσει ετσέτερα ετσέτερα. Άλλη αφορμή είναι δυο κορίτσια στην εφηβεία που μιλάνε για το Twilight. Τι είναι αυτό το Τουάλάι ρε παιδιά, όλο το ακούω, για πείτε μου κι εμένα, ποιος παίζει, α, εμένα μου αρέσει ο Ρόμπερ Ρέντφορ, τι άντρας. Ή δεν υπάρχει αφορμή. Από εδώ είστε; (Πού είναι το εδώ, μανδάμ, δεκαεπτά στάσεις έχουμε διανύσει) Ελληνίδα ε; α μπράβο, μπράβο (ευχαριστώ, το προσπάθησα πολύ) έχουμε γεμίσει ξένους, αρβανούς, βούλγαρους, κινέζους, μαύρους (οι μαύροι είναι χρώμα μανδάμ, δεν είναι εθνικότητα) να τους διώξουμε να πάνε από εκεί που ήρθαν να ησυχάσουμε (και σε ποιον θα ρίχνουμε το φταίξιμο μετά;) ετσέτερα ετσέτερα. Το τρομακτικότερο είναι όταν συναντήσουν παιδάκι. Ποιανού είσαι; Πώς σε λένεεεεε; (τραβάνε το εεεεεε ακόμα και όταν το παιδάκι αρχίζει το γυμνάσιο) γιατί σε λένε Ιβάν; ξένο είσαι; εγώ θα σε φωνάζω Γιάννη (σε αυτήν τη μακροπρόθεσμη σχέση που θα λήξει στον σταθμό της Αττικής). Σε αυτή την φάση δεν είναι διόλου απίθανο το παιδάκι να μεγαλώσει απότομα καμιά δεκαριά χρόνια, να σηκωθεί εξαγριωμένο και να την πετάξει από το παράθυρο.
- Κύριος Με Τρομακτική Διάθεση Για Κουβεντολόι. Εντελώς άλλη κατηγορία από την αντίστοιχη Κυρία. Οι διαφορές είναι δύο: ο Κύριος δεν περιμένει ποτέ απάντηση και επίσης, έχει μόνιμο θέμα συζήτησης. Παράδειγμα: Η Αθήνα παλιά δεν ήταν έτσι. Θυμάμαι που στη Πατησίων έβοσκαν καγκουρό και η Κηφισιά ανήκε στο Δήμο Φθιώτιδας. Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν και για να πάμε κάπου, ευχόμασταν να περάσει ο κυρ Τάσος με το γαϊδούρι. Οι γυναίκες δεν ψήφιζαν τότε, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ούτε γυναίκες υπήρχαν. Τα κινητά αυτά τα καρκινογόνα πράγματα ούτε τα ήξερε ο κόσμος. Τώρα ξέρετε πόσοι άνθρωποι έχουν πεθάνει από τα κινητά; (κανείς) Ήμασταν μια χαρά. Χούντα βέβαια, αλλά μια χαρά. Τρώγαμε μπομπότα και ελιές. Τα παιδιά τα τσακίζαμε στο ξύλο για παραδειγματισμό. Μη γίνουνε κομμουνιστές. Ωραίες εποχές. δεν είχαμε φόβο. Τώρα ήρθε ο (Γιωργάκης, Κωστάκης, Αντωνάκης, δεν έχει καμία σημασία) και μας έκανε Ευρωπαίους, που την Ευρώπη την ξέραμε εμείς μόνο από τη Γεωγραφία. Της Τρίτης Δημοτικού, γιατί αυτήν τελειώσαμε. Αλλά την σπουδάξαμε την ζωή. Όχι σαν κι εσάς τώρα που πάτε στα πανεπιστήμια και κωλοβαράτε (στο μεταξύ το βαγόνι έχει αδειάσει και μιλάει στο κενό).
- Μονίμως Έξαλλος Άνθρωπος. Ασχέτως φύλου. Είναι έξαλλος για όλα, για αυτά που πρέπει, για αυτά που δεν πρέπει και για αυτά που ουδεμία σημασία έχουν, και χώνεται ΠΑΝΤΟΥ. Παραδείγματα: Πάλι δεν έχει τραίνο Ομόνοια - Αττική; Άει στο διάολο πια, δε ντρέπεστε τα μούτρα σας ρε καθίκια, μαλάκες κλπ κλπ. Καλά, ρε ζώα, έχετε κλειστά τα παράθυρα; Δεν έχετε ακούσει τίποτα για την γρίππη των χοίρων; Άει στο διάολο, σαν το σκυλί στ' αμπέλι θα πάμε, ανοίξτε κανα παράθυρο κλπ κλπ. Καλά ρε ζώα, ανοιχτά τα έχετε τα παράθυρα; Θα πουντιάσουμε με αυτό το βρωμόκαιρο, μαλάκες κλείστε τα κλπ κλπ. Καλά, μαλάκας είσαι; Μπαίνεις στο τραίνο ΜΕ ΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ; (σε αυτό το σημείο υπάρχει κίνδυνος εγκεφαλικού, ενώ κανείς δεν ξέρει γιατί) ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΤΗΣΩ ΡΕ; ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ; κλπ κλπ. Καλά ρε σκατόπαιδο, γιατί δεν σηκώνεσαι να κάτσει η κυρία; (Κυρία: Όχι, δεν χρειάζεται, ευχαριστώ, κατεβαίνω στη επόμενη) Όχι κυρία μου, μαλάκω είσαι κι εσύ; Να σηκωθεί ο τσόγλανος! Ωραία σε μεγάλωσε η μάνα σου ρε μπουχέσα κλπ κλπ. Άνθρωπος που απλά αγνοείς. Όποια άλλη αντίδραση είναι καταστροφική.
- Παρέα Εφήβων. Σοβαρά τώρα. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι σκατογερνάω, αλλά δεν υποφέρονται. Σπρώχνουν ο ένας τον άλλον μες στο βαγόνι και σκάνε πάνω σου σα σκατά (στην καλύτερη γυρνάνε και σου φτύνουν στα μούτρα "σόρι, ρε") τα αγόρια την καταβρίσκουν να λένε ποια πήδησαν, από πού και πόσες φορές (καμία, από πουθενά, ποτέ ακόμα) και να σοκάρουν τις γιαγιάδες, και τα κορίτσια, βαμμένα σαν ηρωίδες του Θεάτρου Νο μιλάνε για μάρκες που δεν έχεις δει από κοντά ποτέ στη ζωή σου και ούτε πρόκειται (Ρε, τι την έκανες εκείνη την clutch bag Louis Vuitton που πήρες τις προάλλες; Ποια ρε, την αρχαία; Την πέταξα, δυο μήνες την είχα ξεκόλλα ρε μαλάκα). Όλοι ανεξαιρέτως ξεπερνάνε τα 120 ντεσιμπέλ σε ένταση, κάνοντας σε να ονειροπολείς την εποχή που είχες ακόμα τύμπανα. Μην ανησυχείς, δε διαρκεί πολύ. Κατεβαίνουν όλα στη Νερατζιώτισσα.
Θα μιλήσουμε και για άλλες περιπτώσεις αναλυτικότερα τις επόμενες ημέρες. Προτάσεις δεκτές.
Σας φιλώ στα μούτρα
Έξαλλη όπως πάντα
Άνγκρυ Μπιτς
