Καμιά εκατοστή θέατρα στην Αθήνα. Μόνο στην Αθήνα. Και που δεν μοιάζουνε όλα με θέατρα. Μερικά μοιάζουνε με αποθήκες. Άλλα είναι αποθήκες. Και άλλα είναι μπαρ. Που λέγονται μπαρ θήατερ, μόνο και μόνο διότι κανα δυο καημένοι προσπαθούν να παίξουν θέατρο εν μέσω θαμώνων, σερβιτόρων και τραπεζίων, πάγκων και ψηλών σκαμπό.
Αυτά τα μία-εκατοστή-θέατρα δεν παίζουν μία παράσταση ανά σεζόν. Παίζουν δύο στην καλύτερη (Δευτερότριτα και λοιπές μέρες), εφτά στη χειρότερη (μία κάθε μέρα) και σε μερικά υπάρχουν από δυο παραστάσεις τη μέρα (απογευματινές - βραδινές). Αν δε λογαριάσουμε ότι τα θέατρα κλασικά αλλάζουν από τρεις μέχρι είκοσι παραστάσεις το χρόνο..... Μπλίνκι μπλίνκι μπλίνκι (υπολογισμοί) μιλάμε λοιπόν για περίπου 400 παραστάσεις το χρόνο στην αθηναϊκή σκηνή. Χώρια όσες φιλοξενούνται από το εξωτερικό, χώρια τα παιδικά θέατρα.
Σε 400 παραστάσεις, πόσες να είναι οι καλές; Σοβαρά τώρα. Και στατιστικά να το δεις το θέμα. Φτιάχνω εγώ 400 πίτες. Πόσες θα τρώγονται; Κυρίως δε όταν τα θέατρα πληρώνονται ΑΔΡΑ για τις πρόβες και τις παραστάσεις των θεατρικών ομάδων και θιάσων. Γιατί να πούνε όχι; Απόσβεση στις αποτυχίες τους κάνουν. Που είναι πολλές.
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν δημιουργούνται θεατρικές ομάδες, οι οποίες με μεγάλη αγάπη, μεγάλη λαχτάρα και μεγάλη αίσθηση πρωτοπορίας ανεβάζουν τις πλέον σαχλές, κοινότοπες και πρόχειρες μπούρδες στην Ιστορία του θεάτρου. Δεν μιλάμε φυσικά για όλες. Μιλάμε για την πλειοψηφία όμως, κι αυτό είναι από μόνο του αρκετά τρομακτικό.
Ας δούμε λοιπόν τις κυριότερες νίλες που μπορεί να υποστεί ο θεατής από μια θεατρική ομάδα (αυτά μπορεί να είναι στάδια καταστροφής ολόκληρης ομάδας, είτε να συμβαίνουν μεμονωμένα) :
1. Μα Τι Ωραία Παρέα Που Είμαστε. Πόσο γελάμε όταν βγαίνουμε όλοι παρέα και ο Μπάμπης βάζει στη μύτη του το λαιμό από το μπουκάλι της μπύρας και η Μαίρη μιλάει για το τελευταίο μπάζο που την κεράτωσε. Κάθε παρέα έχει έναν (τουλάχιστον) ΓΕΝΝΗΜΕΝΟ ΚΩΜΙΚΟ. Όπου "γεννημένος κωμικός" τι ακριβώς σημαίνει; Κάθε κωμικός γεννημένος είναι. Στις παρέες σημαίνει ότι ο φίλος μας είναι σουργελάκι και δε ντρέπεται να δείξει το βρακί του στον φακό τις απόκριες, ή ότι λέει ωραία ανέκδοτα, ή ότι είπε μια ατάκα που τη θυμόμαστε και γελάμε κάθε Πάσχα πάνω από το αρνί. Αυτό σημαίνει ότι έχει τη στόφα τουλάχιστον του Τζων Κληζ, του Μπιλ Κόσμπι και του Τζιμ Κάρεϊ μαζί. Χαμένος πάει. Ας κάνει θέατρο. ΑΥΤΗ η κατηγορία λοιπόν αφορά στους κωμικούς.
2. Έπαιξα Κι Εγώ Τη Μαντώ Μαυρογένους Στην Πέμπτη Δημοτικού. Διότι ΑΥΤΗ η κατηγορία αφορά στους δραματικούς ρόλους. Κανείς άλλωστε δεν ξεχνά τη Σούλα όταν απήγγελε την 25η Μαρτίου "Όλα πατρίδα μας. Κι αυτά κι εκείνα" κι έδειχνε με το αριστερό της χέρι τα αυτά και το δεξί τα εκείνα. Χωρίς να της το πει κανείς. Ούτε η δασκάλα. Διότι είχε ταλέντο. Συγγνώμη, ΤΑΛΕΝΤΟ. Δακρύζαμε με τη λέξη "πατρίδα". Και όταν μεγάλωσε η Σούλα, δακρύζαμε κάθε φορά που μας αφηγόταν μια ταινία που είδε στην τηλεόραση. Την Εκλογή της Σοφί κυρίως. Τη μπέρδευε λίγο με το Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι, αλλά δε βαριέσαι, εμείς δακρύζαμε ούτως ή άλλως. Η Σούλα πάντα έπρεπε να ασχοληθεί με το θέατρο. Χαμένο ταλέντο. Συγγνώμη, ΤΑΛΕΝΤΟ. Είναι τουλάχιστον μια Κατίνα Παξινού. Έστω, μια Κατίνα σκέτο.
3. Είμαι Οργανωτικός Τύπος Κι Αυτό Λέει Πολλά. Κυρίως ότι, όταν οι γεννημένοι ηθοποιοί ψάχνουν τον γεννημένο σκηνοθέτη, δικαιούμαι να σηκώσω το χεράκι μου ωρυόμενος "Κυρία, Κυρία!". Και φυσικά έχω πολλές ιδέες. Οι ιδέες μου μπορεί να είναι α) χιλιοειδωμένες ("Τι θα λέγατε αν δυο οικογένειες έμπαιναν εμπόδιο στον έρωτα δύο νέων και αυτοί σκοτώνονταν από καημό;"), β) ανέφικτες ("πφφφ, σιγά την σκηνοθετική άποψη. Εγώ θα έβαζα τους ηθοποιούς επί σκηνής να μεταμορφώνονται σε μυρμήγκια σε φυσικό μέγεθος και να πετάνε ολούθε"), γ) τρομακτικά τεχνικές ("εσύ κοπελιά με τα μαύρα μαλλιά! θα κάνεις τρία βήματα προς τα αριστερά και μετά θα κοντοσταθείς με αφηρημένο ύφος προς το κοινό. Ο ψηλός ας έρθει εδώ. Πιάσε την ξανθιά από τη μέση. Όχι έτσι, πιο χαμηλά. Με το άλλο χέρι. Και το μικρό δάχτυλο να τσακίζει προς τα κάτω αριστερά"). Αλλά είμαι οργανωτικός τύπος. Άλλωστε είμαι βιβλιοθηκάριος. Ποιος είναι πιο οργανωτικός από μένα; (αυτό το είπε ο γεννημένος κωμικός της πρώτης κατηγορίας).
4. Θέλω Ένα Κείμενο Που Να Σπάει Κόκκαλα. Τώρα που βρήκα τις ηθοποιάρες μου, τον σκηνοθετάρα μου και το πεντοχίλιαρο που θα σκάσω στη θεατράρα μου, θέλω κι ένα κείμενο που να είναι γροθιά στο κατεστημένο. Δυνατό. Αγριευτικό. Σύγχρονο. Προσωπικό. Πρωτότυπο. Και τότε ο Λευτέρης λέει "μήπως να γράφαμε ένα έργο για τις ανθρώπινες σχέσεις στη σύγχρονη Ελλάδα;" και ο θίασος μένει ξερός. Αυτό θα πει να έχεις ιδέες. Και ΤΑΛΕΝΤΟ (αυτό το κατάφερα με την πρώτη). Ναι ρε παιδιά αλλά ποιος θα το γράψει; Όλοι μαζί και ζήτω μας! Τα πρακτικά κρατάει η Ελενίτσα που ήταν πρώτη στην έκθεση στο Λύκειο. Αλλά όλοι βάζουμε τις ατάκες μας. Βάζουμε πρωτότυπες και σπάνιες ατάκες του στυλ "Τυχαίο; δε νομίζω" για να κάνουμε το έργο ανάλαφρο. Με χιούμορ και σαρκασμό. Αλλά και για να κρατήσουμε και τον κυρ Παντελή που συνήθως βλέπει μόνο Σεφερλή αλλά είναι ο παππούς της Μαίρης και θα έρθει και στην παράσταση. Βάζουμε συγκινητικές στιγμές όπως εκεί που η Σούλα λέει "Δεν το καταλαβαίνεις, Λέανδρε; Δεν μπορούμε να ταιριάξουμε εμείς οι δυο. Δεν μπορούμε. Αγάπη μου". Βάζουμε και τη Μαίρη να βγαίνει με στρινγκ, γιατί πάνω από όλα είμαστε προχω (ρημένοι). Μουσικούλα από πίσω. Ρετρό ή μπιτάκι που κατεβάσαμε από το ΓιουΤιουμπ αλλά δεν θυμόμαστε το γκρουπ, γιατί είχε 4 ονόματα (το ένα ήταν feat. Άσχετε). Είμαστε μπροστά. Πολύ μπροστά. Μπροστά από το γκρεμό. Ξεπαραδιαζόμαστε. Και ξεκινάμε, για δώδεκα παραστάσεις στο στρουμφοχωριό σας.
5. Καταθέτουμε Την Ψυχή Μας, Σηκώνουμε Τις Κιλότες Μας. Στην παράσταση πρέπει να λειτουργούν όλα άψογα. Μην πάνε και χαμένοι οι εικοσιπέντε εκατομμύρια καφέδες που καταναλώσαμε αντί προβών. Και έρχεται η πρεμιέρα. Όπου η Μαίρη είναι σκατά στα μούτρα της, γιατί την επαράτησε ο νέος γκόμενος όταν έμαθε ότι θα εμφανίζεται με στρινγκ στη σκηνή, και τελευταία στιγμή φοράει πάνω από το στρινγκ το παντελόνι του ηχολήπτη, σπαράζοντας στη σκηνή "Χρήστο μου, να, φόρεσα παντελόνι, δεν είμαι μια ξεβράκωτη". Η Σούλα που κάνει διαφραγματικές στα παρασκήνια φοβάται ότι η Μαίρη, το τσουλί, θα της κλέψει το δραματικό ρεπερτόριο και κατ' επέκτασιν το Όσκαρ (δεν την έχει ενημερώσει κανείς σε τι διαφέρει το θέατρο από τον σινεμά) και βγαίνει ουρλιάζοντας σπαρακτικά "Δεεεεεεν τοοοο κατααααααλααααααβααααααίνειειειειειειεις Λέααααανδρεεεε" ετσέτερα ετσέτερα. Καθώς το κοινό δεν συγκινείται πολύ (κρίνει η Σούλα) κάνει το ποίημα του Δημοτικού "Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα" με τη γνωστή κινησιολογία. Η μαμά της χειροκροτεί από κάτω εκστασιασμένη. Ο Μπάμπης παθαίνει σεντόνι και βγαίνοντας η μόνη ατάκα που θυμάται είναι η "Τυχαίο; δε νομίζω" η οποία βγαίνει κάπως σαν "τχφηεοδνμομοδσφω" και το κοινό επιτέλους γελάει. Ο Μπάμπης παίρνει τα πάνω του και κάνει επιθεωρησιακό διάλογο με το κοινό πετώντας συνέχεια λεπτά υπονοούμενα για βυζιά, κώλους και τον Πάγκαλο. Το κοινό παραληρεί και ο βιβλιοθηκάριος πολύ χαίρεται που είναι τόσο οργανωτικός. Μεγάλη χαρά παίρνει.
Η παράσταση πάει πολύ καλά. Κάθε βράδυ είναι διαφορετική βέβαια, αλλά χου κέαρς ένιγουαίη; Τις ανθρώπινες σχέσεις στην σύγχρονη Ελλάδα αγγίζει άλλωστε. Το θέμα είναι τόσο ευρύ που τίποτα δεν θεωρείται λάθος.
Ο σκηνοθέτης όμως έχει δίκιο. Ένα μέρος του κοινού (στο οποίο ανήκω φανατικά) ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες του: μεταμορφωνόμαστε σε μυρμήγκια φυσικού μεγέθους και πετάμε ολούθε. Μακριά από κει.
Σας φιλώ στα μούτρα
Έξαλλη όπως πάντα
Άνγκρυ Μπιτς
ήδη σας βλέπω να ρχεστε καταπάνου μου μεγάλα και υπερφυσικά μυρμήγκια!!
ΑπάντησηΔιαγραφή