Παρά τις τρομερές μου εμπειρίες στα ΜΜΜ, συνεχίζω και κινούμαι στους δρόμους της Αθήνας, στα μετρό της, στα πεζοδρόμιά της, στα μαγαζιά της κ.ο.κ. αντί να γίνω ερημίτισσα, να παίρνω τις προμήθειές μου με καλάθι και τροχαλία από το μπαλκόνι, να βλέπω αμερικάνικες σειρές και να νομίζω ότι όλοι ζουν στον κόσμο του καλού παγωτού και λένε "αι λαβ γιου" σε κάθε ευκαιρία. Η επιμονή μου είναι κάτι το θαυμαστό, το αξιέπαινο και το ηλίθιο.
Και έχω νέες εντυπώσεις.
Πόσο εύκολο κάνουν οι άνθρωποι το να καταστρέφουν την απλότητα μερικών πραγμάτων; Υπάρχει κάτι που ονομάζεται (ή, έστω, θα 'πρεπε) Αυτονόητο. Αλλά όοοοοχι. Εκεί, στο σπάσιμο των νεύρων. Εκεί που το "Εμπρός στον Έτσι που χάραξε ο Τέτοιος" γίνεται "Εμπρός στον Απαυτόνα που χάραξα Εγώ που είμαι κι άλλος δεν είναι".
Παράδειγμα
Κατηγορία Πρώτη: Το Περπάτημα.
Δεν είναι δύσκολο να περπατάς. Το προαπαιτούμενο είναι να έχεις πόδια, κατά προτίμηση δύο. Αριστερό - Δεξί, Αριστερό - Δεξί και αυτό είναι όλο. Και σταματάς σαν άνθρωπος. Όχι σαν σάιμποργκ που ξέμεινες από μπαταρία. Κυρίως στο τέλος της κυλιόμενης, όπου αν σταματήσεις απότομα, τύπου μα τι είχαμε πιει με την Καιτούλα το 1996 στην Σαντορίνη και είχαμε γίνει να μας κλαίνε οι ρέγγες, δημιουργείς μια σειρά από έντρομα ανθρώπινα ντόμινο που συνεχίζουν να κατεβαίνουν τις σκάλες μη ξέροντας την κόλαση που τα περιμένει παρακάτω. Μα δεν σε νοιάζει. Εσύ έφτασες. Οι άλλοι ας πετάξουν. Το ίδιο για το σταμάτημα ισχύει και όταν περπατάς σε μέρος με στενό μήκος, πχ αποβάθρα τραίνου ή πεζοδρόμιο στην Κυψέλη. Περπατάς. Οι πιθανότητες να περπατάει κάποιος άλλος πίσω σου είναι αυξημένες αν σκεφτείς ότι περπατάς στην Αθήνα. Και ότι το τραίνο που θα πάρεις δεν είναι πριβέ. Διασχίζεις λοιπόν την αποβάθρα, ας πούμε στο μετρό του Συντάγματος, για να το κάνουμε εικόνα. Είναι φίσκα και θες να πας λίγο παρακάτω να ξελασκάρει ο κόσμος. Μέχρι εδώ καλά κάνεις. Όχι, μπράβο σου. Αλλά σου έχω νέα. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ. Εκεί λοιπόν που έχεις φτάσει ανάμεσα σε κυριούλα με 4 παιδιά και ηλικιωμένο ζεύγος που περιμένει το τραίνο γέρνοντας μπροστά σε στάση δρομέα στην εκκίνηση, ανάμεσα στους οποίους βία χωράς ο ίδιος εσύ, σταματάς. Έτσι απλά. Και μπλοκάρεις όλη την αποβάθρα. Αλλά δε σε νοιάζει. Γιατί εσένα μια φωνή μέσα σου σου ψιθύριζε μυστικά πως ΕΚΕΙ έπρεπε να φτάσεις. Και δεν πάει οι άλλοι να κονσερβοποιούνται αργά και μεθοδικά πίσω σου. Θα σε σκουντήσουν. Θα αγριοκοιτάξεις. Θα σου πουν "συγγνώμη, κύριε". Θα κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Θα σε στριμώξουν για να περάσεις. Θα τους καταγγείλεις στην Εταιρεία Διαχείρισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Θα περάσουν δίκη. Και θα κερδίσεις. Γιατί είσαι εσύ. Και σταματάς όπου δη. Γιατί ΜΠΟΡΕΙΣ.
Υποκατηγορία άξια αναφοράς: Γέροι και Γριες που θεωρούν ότι πρέπει να ισορροπήσουν στο κέντρο του πεζοδρομίου, αλλιώς το πεζοδρόμιο είναι βάρκα και θα μπατάρει. Και ταλαντεύονται μια δεξιά, μια αριστερά. Μόνο τα ίσαλα δεν έχουν τατουάζ πάνω τους. Και δεν μπορείς να τους προσπεράσεις ποτέ. Και από πουθενά. Και παρόλο που κινούνται με υπερηχητική ταχύτητα κρητικού χοχλιού, οι κινήσεις τους είναι (ω ναι) απρόβλεπτες. Γέρνουν αριστερά, και ενώ πας να προσπεράσεις εκ δεξιών, στη φέρνουν και ξαφνικά κάνουν ένα βηματάκι δεξιά. Δεν μπορείς να τους πεις ευγενικά "συγγνώμη, να περάσω"; Δεν θα δεις ποτέ τη Βαλχάλα.
Κατηγορία Δεύτερη: Ροχάλες και Κλανιές.
Και συγγνώμη για τον τίτλο. Έψαχνα ώρα να βρω κάτι πιο ευγενικό, όπως "πτύελοι και αέρια". Αλλά δεν έδινε την αμιγώς κάφρικη εικόνα που αποπνέει το αληθινό γεγονός. Ότι περνάς δίπλα από τύπο ο οποίος ευγενικά σου προσφέρει την ατέλειωτη ηχητική ευχαρίστηση της πορείας της ροχάλας από τον οισοφάγο προς τη μύτη και εκεί στο στόμα μέχρι να την φτύσει παχιά μπροστά στα πόδια σου, κάτι που προσομοιάζει με μμμμμμμχχχχρρρρφτουθ αλλά στο πιο απολαυστικό. Αληθινό παράδειγμα: Περιπτεράς έχει την απόλυτη έμπνευση να φτύσει έξω από το περίπτερο χωρίς να κοιτάξει αν περνάει άνθρωπος. Ξυστά από το παγωτό μου. Το οποίο είχε γεύση φιστίκι. Και το οποίο πέταξα. Και μου άφησε και τραύμα να περνάω προσεχτικά από περίπτερα και προαύλια σχολείων (τα πιτσιρίκια φτύνουν κατά κόρον, επίσης). Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος τώρα. Θα περάσω κατευθείαν στο Αληθινό παράδειγμα: Δεκαπενταύγουστος. Δεν σκάει ο τζίτζικας, γιατί από τη θερμότητα δεν έχουν επιβιώσει παρά μονάχα οι κατσαρίδες, οπότε ποιος-τζίτζικας-μου-λες-τώρα. Τραίνο - ΗΣΑΠ. Διαδρομή Ταύρος - Νερατζιώτισσα. Τότε που υπήρχε αυτή η διαδρομή. Μιλάμε για αιώνες πριν. Βικτώρια. Μπαίνει τύπος. Φυσικά ο κλιματισμός στο βαγόνι αποτελεί ανέκδοτο. Τα παράθυρα κλειστά γιατί απόξω το μόνο που θα έμπαινε είναι ο λίβας που καίει τα σπαρτά. Τύπος κρατιέται από την κεντρική δοκό. Λες, θα κάνει pole dancing. Όχι. Κόντρα κρατάει. Και αρχίζει να κλάνει. Με διάρκεια. Ήχο. Άρωμα. Απόλαυση. Το μισό βαγόνι γελάει. Το άλλο μισό έχει πεθάνει. Κυρία τολμάει να κάνει παρατήρηση: Μα σταματήστε να κλάνετε κύριε. Κύριος χαμογελάει με νόημα: Δε μπορώ. Έχω εντερικά. End of story.
Υστερόγραφο: Θα σας σοκάρω, αλλά όλοι φτύνουμε. Στο μπάνιο μας. Σε χαρτομάντιλα έστω. Διακριτικά. Όχι στη μάπα του άλλου με όλο το χάπενινγκ σε υπερπαραγωγή. Επίσης, όλοι κλάνουμε. Ακόμα και το μπαρμπούνι (ό,τι άλλο ακούσετε είναι αστικός μύθος). Αλλά δεν προσφέρουμε στον άλλο την ευχαρίστηση να μαντέψει το πρωινό μας. Δεν πρόκειται για γκομενέ καθωσπρεπισμούς. Πρόκειται για την ευγενική προειδοποίηση μιας κυρίας Άνγκρυ Μπιτς ότι την επόμενη φορά που θα φτύσεις μπροστά στα μούτρα μου ή θα κλάσεις γελώντας (και βρωμώντας) θα ρίξω το ταμπόν μου στο φραπόγαλό σου. Σκατόγυφτε.
Κατηγορία Τρίτη: Το γνωστό με τις Ουρές και τα γαϊδούρια.
Όπου ένα γαϊδούρι έχει μια ουρά, αλλά μια ουρά πολλά γαϊδούρια. Κι επειδή είμαι ένα από τα γαϊδούρια που έχουν μάθει να υπομένουν στωικά, ΑΠΑΙΤΩ να μη με προσπερνάς. Είτε είμαι στο σούπερ μάρκετ, είτε είμαι στην τράπεζα, είτε είμαι στη Γιουροντίσνεϋ. Όπου στη Γιουροντίσνεϋ, σημειωτέον, για να με προσπερνάς, Έλληνας θα είσαι = μάγκας. Την επόμενη φορά που θα χωθείς ύπουλα, θα σου ρίξω φαγουρόσκονη. Κάθε φορά που θα πας να μιλήσεις στον κολλητό σου υπάλληλο παρακάμπτοντας το σύμπαν, θα έρθω, θα σε πιάσω από τον ώμο φιλικά σαν κολλητή κι εγώ και θα σου πω "τι έγινε ρε μαν, τη γλίτωσες την ψειρού τελικά παρά το κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας;". Την επόμενη φορά που θα μου πεις (χωρίς να περιμένεις απάντηση) "συγγνώμη να περάσω λίγο δυο πραγματάκια έχω" θα σου πω "Κι εγώ. Νεύρα." και θα ανεβώ πάνω στο ταμείο, αγκαλιά με την ταμειακή. Και εδώ στο άσχετο, αλλά επειδή με ξαναπιάσανε τα γνωστά μου περί ΜΜΜ, θα εντάξω και την κατηγορία "Όταν έρχεται ο συρμός, στέκομαι ακριβώς μπροστά από την πόρτα, το βαγόνι είναι γεμάτο κόσμο, και εκπλήσσομαι όταν δεν χωράνε να βγούνε - η αντίδρασή μου σε αυτό είναι να σπρώξω τους μέσα μέχρι να εξαϋλωθούν και να περάσω από μέσα τους - τι κι αν δεν μπορούν να βγουν, εγώ μπήκα" (χαμόγελο θριάμβου και κάνω πως δεν καταλαβαίνω όταν όλοι με βρίζουν. Θα βρίζω κι εγώ όταν κατεβώ λίγες στάσεις μετά). Το έχω ξαναπεί: Όταν πρόκειται για τραίνο - μετρό, θα τους σφηνώνω μεταξύ συρμού και αποβάθρας. Όταν πρόκειται για τρόλεϊ - λεωφορείο, θα τους σφηνώνω κάτω από τις ρόδες.
Υστερόγραφο: Όλα τα ανωτέρω δεν αποτελούν απειλές. Αποτελούν υποσχέσεις.
Αυτά προς το παρόν.
Σας φιλώ στα μούτρα
Έξαλλη όπως πάντα
Άνγκρυ Μπιτς
