Σήμερα θα μιλήσουμε (αγαπητά μου παιδιά κ.ο.κ.) για το τρομερό αυτό είδος που ονομάζεται υπάλληλοι καταστημάτων. Ας βγάλουμε στην άκρη ένα μεγάλο ποσοστό που κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους (άλλωστε σε αυτό ανήκα κάποτε και εγώ, με μεγάλη επιτυχία, φρικτή μαύρη στολή, εμετικά μοκασίνια και ταμπελάκι με το όνομά μου στο αριστερό βυζί) και ας ασχοληθούμε με Αυτούς Που Θα Μας Χαλάσουν Τη Μέρα. Οι οποίοι είναι δυστυχώς περισσότεροι από όσους αντέχει ένας μέσος άνθρωπος. Και συχνότεροι. Και χρήζουν οδηγιών λειτουργίας. Παρακαλώ λοιπόν!! Όσοι πιστοί προσέλθετε και διαβάσετε την κάτωθι λίστα όσων πρέπει - ή δεν πρέπει - να ακολουθείτε, αν είστε υπάλληλος, είτε σε κατάστημα με ρούχα είτε περιπτεράς.
Σημαντική σημείωση. Από αυτό το ποστ δεν εξαιρούνται οι ιδιοκτήτες. Μην κάνετε τα κορόιδα.
1) Μια καλημέρα είναι αυτή, πες την κι ας πέσει χάμω. Το είπε και ο τροβαδούρος του έρωτα, ή όπως αλλιώς έχει αποκαλεστεί ο κύριος Πάριος. Μπαίνω στο μαγαζί. Καλημέρα, λέω. Καλημέρα, δεν μου λένε. Και αναρωτιέμαι. Είμαι αόρατη; είμαι άηχη; είναι νύχτα; Δεν είναι δύσκολο. Πες μια καλημέρα, και ρίξε κι ένα χαμόγελο βρε αδερφέ. Δεν είναι δύσκολο. Δεν σου σκότωσα τη μάνα. Αν συνεχίσεις όμως, θα έχω συχνές φαντασιώσεις ότι σκοτώνω το παιδί της. Αντίστροφη Περίπτωση: Μπαίνεις σε κατάστημα άδειο, με 87 υπαλλήλους, να πάρεις ένα αποσμητικό και σου λένε καλημέρα διαδοχικά ΟΛΟΙ οι υπάλληλοι. Και σου χαμογελάνε αστραφτερά σε απόσταση που αν ανατριχιάσεις, θα τους αγγίξεις. Ζωτικός χώρος, κυρίες και κύριοι. Δικός μου. Τον χρειάζομαι για να ανασαίνω. Και δεν ήρθα να κάνω PR. Ένα Ρεξόνα ζήτησα η φτωχιά.
2) Αν σου ζητάνε βοήθεια, δώστην. Αν δεν σου ζητάνε, μη μου πρήζεις τα συκώτια. Είναι τόσο απλό. Στην καλύτερη, πες ένα "Αν χρειαστείτε κάτι, είμαι εδώ" και απομακρύνσου ευγενικά. Εδώ οι κατηγορίες συνήθως είναι δύο: Ψάχνεις ένα παπούτσι νούμερο 38 και δεν έχει. Λες στην πωλήτρια, Συγγνώμη, θα μπορούσα να έχω αυτό το μοντέλο σε 38; Είσαι ΤΟΣΟ σαφής. Δεν λες, Συγγνώμη, μπορώ να έχω το τηλέφωνό σου για να σου κάνω φάρσες με τους φίλους μου στις 3 το πρωί. Δεν λες, Συγγνώμη, μπορώ να σε ζαλίσω την επόμενη μιάμιση ώρα κλαψουρίζοντας για τον Αποστόλη που με παράτησε για την Ντιάνα πριν τέσσερα χρόνια στην Σκιάθο, γιατί δεν έχω φίλους να τα πω. Όχι. Αυτή όμως κοιτάει αλλού επιδεικτικά. Ξαφνικά μια πρόκα στον τοίχο γίνεται ο κόσμος της. Μια συνάδελφος πωλήτρια (τότε με τη φρικτή στολή) μου είχε δώσει απίστευτη συμβουλή: "Αν δεν τους δίνεις σημασία, φεύγουνε". Και το έλεγε σαν προτροπή. Όπως λέμε για τα γυφτάκια που πουλάνε χαρτομάντιλα. Καλή της ώρα. Η δεύτερη κατηγορία είναι η Να σας βοηθήσω; (Όχι) Ψάχνετε κάτι; (Ναι, τον φακό επαφής που μου έπεσε εδώ τον Απρίλιο) Για εσάς ή για δωράκι; (Και τα δύο. Είμαι μοναχικός τύπος) Έχετε κάτι στο μυαλό σας; (Μου έχει κολλήσει ένα παλιό τραγούδι της Βανδή από το πρωί, το ξες;) Βλέπω ότι κοιτάτε τις φούστες (Επειδή είμαι εύζωνος) φουστίτσα ψάχνετε; (Όχι, ντομάτες, αλλά δεν βλέπω να έχετε). Βραβεύω εδώ προσωπικά την ατάκα ενός τύπου που μπαίνω καρφωτή σε κατάστημα παπουτσιών να δω συγκεκριμένο παπούτσι σε έκπτωση που κοζάρω από το απέναντι πεζοδρόμιο. Μου κόβει το δρόμο και μου λέει κοιτώντας με με πάθος: Αν θέλετε οτιδήποτε, εγώ είμαι εδώ. Ο άνθρωπός σας. Πρώτη φορά μου πλασάρουν κόκα σε παπουτζίδικο.
3) Το μαγαζί σου δεν είναι ο παράδεισος επί γης, επίσης δεν μου έκανες χάρη που μπήκα. Αλλιώς βάλε φέις κοντρόλ. Μη με ακολουθείς σα να πρόκειται να σου κλέψω όλο το μαγαζί. Μου έχει τύχει να με ακολουθούν καχύποπτα σε τμήμα επίπλων. Τι θα σου κλέψω, καλή μου; Τον γωνιακό καναπέ ή την εταζέρα; Επίσης. Είναι καλό να θυμάσαι πάντα ότι είσαι απλά υπάλληλος σε κατάστημα και δεν είσαι η κολλητή της Πατρίτσια Φιλντ, για παράδειγμα, που έχει τουπεδάκι και υφάκι. Μπαίνω πριν μερικά χρόνια (και μερικά κιλά παραπάνω) σε κατάστημα ρούχων να βρω φόρεμα για γάμο (μαύρη η ώρα, χώρισαν και τα παιδιά). Λέω Καλημέρα, ψάχνω ένα καλό φόρεμα για γάμο. Για σας;; μου λέει η πωλήτρια και σκάει στα γέλια. Υποψιάζομαι ότι είναι χαζοχαρούμενη, απλά, και χαμογελώντας της λέω Ναι, γιατί; Σοβαρεύει και μου λέει Δεν έχουμε ρούχα στο νούμερό σας, κυρία μου. Έχουμε, πώς να το πω, μικρά νούμερα (ήθελε να είναι και ευγενική, δεν ήθελε να πει Πηγαίνετε στου Χυτήρογλου να ψωνίσετε κανα τόπι ύφασμα μπας και τυλιχτείτε). Ευτυχώς εκείνη τη μέρα είχα τις καλές μου και της απάντησα Μικρότερα νούμερα από τον εγκέφαλό σας αποκλείεται! Αγριεύει και μου λέει Με κοροϊδεύετε; Της χαρίζω το πιο πλατύ μου χαμόγελο και της λέω Δεν ξέρετε πόσο με χαροποιεί που το καταλάβατε. Είναι κι αυτό μια πρόοδος. Και έφυγα κιουρία. Που να παίρνει πατάτες και να ξεχειλίζουν σολανίνη. Να αγοράζει σουτιέν και να της στραβώνει η μπανέλα. Να αγοράζει εφημερίδα και να της κλέβουν το ένθετο. Σιχτίρ. Συγχύστηκα.
4) Όταν συμβαίνουν αναποδιές, συμβαίνουν αναποδιές. Τελεία. Όταν σου φέρνω ένα προϊόν την άλλη μέρα για αλλαγή επειδή είναι λάθος νούμερο / ελαττωματικό / ξεβαμμένο / στραβοβιδωμένο / άλλο χρώμα από ό, τι λέει στο κουτί / δεν άρεσε στην αδερφή μου συνήθως συμβαίνει επειδή είναι λάθος νούμερο / ελαττωματικό / ξεβαμμένο / στραβοβιδωμένο / άλλο χρώμα από ό, τι λέει στο κουτί / δεν άρεσε στην αδερφή μου. Όχι επειδή σε μισώ και θέλω το κακό σου. Μια αλλαγή θέλω να κάνω. Συμβαίνει. Εκπαιδεύτηκες γι' αυτό, ηλίθια σουφραζέτα. Μη με βγάζεις τρελλή. Κυρία με κατάστημα εσωρούχων προσπαθούσε να με πείσει ότι έμπαινα σε κορμάκι παιδικό. Μα κοιτάξτε, γράφει έξτρα λαρτζ, μου έλεγε. Μα κοιτάξτε, το συνολικό του μήκος δεν ξεπερνά το μποτάκι μου, της λέω. Και τώρα ποιον θα εμπιστευτείτε, τη μάρκα μας που είναι τόσα χρόνια στο χώρο, ή αυτό που βλέπετε; μου λέει. Μαντέψτε, της απαντώ. Μη μου μιλάτε εμένα έτσι, έχω τόσα χρόνια κατάστημα, ωρύεται. Εκπλήσσομαι, της λέω. Δεν μπορώ να σας κάνω αλλαγή, μου λέει. Γιατί, δεν ξέρετε πώς γίνεται; της λέω. Είναι απλό, γίνεται με τρεις τρόπους. Είτε μου επιστρέφετε τα χρήματά μου, είτε παίρνω κάτι άλλο, είτε σας καταγγέλλω στην τρομερή σας μάρκα ως κακή συνεργάτη. Ωρύεται, με βρίζει, ο κόσμος αδειάζει το μαγαζί, αφήνω το κορμάκι και παίρνω τρία ζευγάρια κάλτσες. Φεύγω. Η τύπισσα βγαίνει στο πεζοδρόμιο βρίζοντάς με ακόμα. Τς Τς Τς.
Αυτά προς το παρόν.
Σας φιλώ στα μούτρα
Έξαλλη όπως πάντα
Άνγκρυ Μπιτς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου