Το καλοκαίρι πέρασε, εμπρός βήμα ταχύ, και όσοι μαζί μου διαφωνούν ας μείνουν εξοχή.
Δεν ήθελα ποτέ να γράψω το εν λόγω ποστ, σας το ορκίζομαι. Σέβομαι την λατρεία που έχουν οι άνθρωποι στην καυτή και νερουλή αυτή εποχή του χρόνου, και δεν ήθελα να τους τη χαλάσω με γκρίνιες. Και η αληθινή αλήθεια (sic) είναι ότι κι εμένα καθόλου δεν με χαλάει το καλοκαίρι. Διακοπές, μπάνια, βιβλία, ποτάκια στη θάλασσα, νησάκι... μια χαρά.
Το θέμα μου είναι άλλο.
Όπως και τα Χριστούγεννα, έτσι και το καλοκαίρι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μια συγκεκριμένη εικόνα για το πώς πρέπει να περνάς και να διασκεδάζεις. Σε περίπτωση που δεν συμβαδίζει με την δική σου, καταλήγουν στο ότι έχεις κατάθλιψη/μιζέρια/λάθος εντύπωση των πραγμάτων/στρεπτόκοκκο και πρέπει να σε βγάλουν άμεσα από αυτήν την πλάνη που σε πλανά (θα γράψω κι άλλα αδόκιμα σήμερα, έχει ζέστη).
Θα ήθελα παρακαλώ να επισημάνω όμως εδώ πως και για μένα, όπως και για όοοοολον τον υπόλοιπο κόσμο, το καλοκαίρι είναι Διακοπές. Και δικαιούμαι να το περάσω όπως γουστάρω και το ονειρεύομαι όλον τον υπόλοιπο χρόνο. Όχι όπως το ονειρεύεστε εσείς. Και οι διαφημίσεις κινητής τηλεφωνίας.
Τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά.
Θα κάνω μια κατάθεση ψυχής εδώ. Το ξέρω πως δεν θα με συμμεριστείτε, και θα με βρίζετε φρικτά όσο το διαβάζετε, αλλά αν βρω έστω κι έναν άνθρωπο που θα ταυτιστεί με τα όσα καταθέσω, θα είμαι νικήτρια σε ένα περίπλοκο κακό κομματάκι της ψυχής μου. Λοιπόν, τι εννοώ.
1) Δεν θέλω να κάνω ηλιοθεραπεία.
Εδώ, τραβάω των παθών μου τον τάραχο. Έχω την τύχη να είμαι από εκείνες τις κατάλευκες τύπισσες που δεν καίγονται στον ήλιο. Όμως. Δεν μαυρίζω κιόλας. Όπερ σημαίνει, ότι πρέπει να κάθομαι και να λαδώνομαι ανελέητα κάτω από έναν ήλιο που καίει και τσουρουφλίζει και δεν με αφήνει ούτε να διαβάσω το βιβλίο μου από την αντηλιά, για να ανακαλύψω στο τέλος των διακοπών ότι έχω κάποια ελαφρώς πιο ανοιχτόχρωμα σημαδάκια στα μέρη που κάλυπτε το μαγιώ. Αυτό στη γλώσσα μου, σημαίνει "μαύρισα". Στη γλώσσα των μεσογειακών καραμαυρισμένων φίλων μου σημαίνει "καλά, δεν έκανες μπάνια;" Στο μεταξύ, για να αποκτήσω εγώ αυτό το αξιοζήλευτο σκούρο λευκό χρώμα, έχω πάθει ηλίαση, ζαλίζομαι, πονάει το κεφάλι μου και μου έχουν μείνει μόνο 342 σελίδες από το βιβλίο μου. Μέσα σε ένα μήνα. Την στιγμή που οι φίλοι μου πάνε ένα διήμερο Ύδρα και γυρνάνε πιο μαύροι και από τον Πελέ. Λοιπόν, δεν θέλω να κάνω ηλιοθεραπεία.
2) Δεν θέλω να φορέσω μαγιώ.
Αυτό πηγάζει από το ότι δεν μπορώ να βρω μαγιώ. Οι σχεδιαστές μαγιώ σου λένε, τι είναι οι γυναίκες; α) τρομερά κοκαλιάρες, οπότε τέσσερα τρίγωνα σε μέγεθος τριγώνων Πανοράματος Θεσσαλονίκης ραμμένα ανά δύο αρκούν να τις σκεπάσουν, β) τρομερά χοντρές, σαν σύγχρονα κυκλαδίτικα ειδώλια. Η πιθανότητα να χρειάζεσαι ένα μεγάλο κομμάτι πάνω κι ένα μικρό κάτω ανήκει, κατ' αυτούς, στην κατηγορία "ήμουν κοκαλιάρα κι έβαλα δυο τόνους ψεύτικο βυζί", οπότε σε αυτήν την περίπτωση δεν προβληματίζονται, αφού και δυο τσιρότα τις κρατάνε. Σας έχω νέα, κύριοι. Ναι, χρειάζομαι μεγάλο πάνω και μικρό κάτω και ναι, δεν έχω ψεύτικο στήθος. Έχω ένα στήθος που και την βαρύτητα υπακούει και θέλει και μία άλφα στήριξη (ψυχολογική κυρίως). Αυτό σημαίνει πως είτε πρέπει να πλέω στο κάτω μέρος σα να χω φορέσει τη ντουμάνα της γιαγιάς μου, είτε να περιοριστώ σε ένα σουτιέν τόσο μικρό που με την εισπνοή θα λύνεται. Και πες ότι το βρήκα το μαγιώ, ή έκανα ένα mix&match ανάγκης. Πώς βγαίνεις κυρία μου ΚΑΙ χωρίς κορμάρα ΚΑΙ κατάλευκη στην παραλία; δεν καταλαβαίνεις ότι γίνεσαι ο περίγελως της περιοχής; Γύρω γύρω κοριτσάκια με κοιλιές πιο επίπεδες κι από ταβάνια, λεπτά ποδαράκια, μικρά βυζάκια, γραμμωμένα μπρατσάκια και κατάμαυρες από πάνω (ΦΥΣΙΚΑ, αυτές κάνουν ηλιοθεραπεία, τονίζουν οι φίλες μου κινδυνεύοντας να πεθάνουν σε μια τόσο τρυφερή ηλικία) κι εγώ, που νιώθω σαν αλμπίνος γυμνοσάλιαγκας κάτω από την καπελαδούρα μου. Και μετά έρχονται οι φωτογραφικές μηχανές. Έλα, έλα μια φωτό για το φέισμπουκ!! και δεν καταπίνω καλύτερα μια ντουζίνα ξυράφια. Πιο ανώδυνο θα είναι. Άνετα θα έκανα γυμνισμό, αν έβρισκα έστω κι έναν άνθρωπο να με ακολουθήσει. Και να μην σπάσουμε τα ποδάρια μας σκαρφαλώνοντας σε απόκρημνους γκρεμούς για να φτάσουμε σε μια εκ των ελαχίστων παραλιών γυμνιστών στην Ελλάδα.
3) Δεν θέλω να φοράω ψηλοτάκουνα.
Βασικά, για να πούμε την μαύρη αλήθεια, δεν ξέρω να φοράω ψηλοτάκουνα, τριάντα χρονώ γαϊδούρα. Αλλά έστω. Τον χειμώνα την παλεύω. Η διαφορά έγκειται στα πατώματα. Τον χειμώνα πατάς. Κανονικά. Σε στέρεο έδαφος. Σε τσιμέντο. Σε χαλί. Σε οτιδήποτε ίσιο, τέλος πάντων. Το καλοκαίρι πας σε μπαράκια που είναι ΕΞΩ. Με γραφικά πέτρινα πατώματα. Με καλοκαιρινά βραχάκια. Με άμμο. Με βότσαλα. Στην καλύτερη, σε σαθρά ξύλινα πατώματα μπιτς μπαρ που από την υγρασία έχουν φουσκώσει πιο πολύ κι από σουφλέ. Και εκεί, εγώ, πρέπει να ισορροπήσω. Και αφού έχω καταφέρει να βρω στάση από την οποία δεν γκρεμοτσακίζομαι, έρχεται φίλος και με τραβολογάει να χορέψουμε. Και πέφτω, φυσικά. Εκεί, δεν ξανασηκώνομαι, καλά είμαι εδώ. Ή βγάζω τα παπούτσια και χορεύω ξυπόλητη, ενώ οι μισές γκόμενες του μπαρ με κοιτούν με απέχθεια ("Και άσπρη, και γεματούλα, και λέτσος. Αγγλίδα θα είναι". Λοιπόν, την επόμενη με σαγιονάρα κι ας κονταίνει το πόδι. Σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι.
4) Δεν θέλω να βγαίνω κάθε βράδυ.
Για μερικούς ανθρώπους διακοπές σημαίνει ξεκούραση. Ιδίως όταν πάω στο νησί μου, σημαίνει ξεκούραση, βλέπω τους γονείς μου που βλέπω τρις τον χρόνο, τρώω το φαγητό της γιαγιάς Τασούλας και κοιμάμαι. Και φυσικά, βγαίνω κιόλας. Κάνω μπάνια, πάω θερινό, πάω για ποτό, για φαγητό, για χορό... αλλά όχι κάθε βράδυ. Και έρχονται οι φίλοι: "αμάν ρε παιδάκι μου, χτες δεν βγήκες, προχτές δεν βγήκες, πότε θα βγεις;" "Σήμερα" "Επιτέλους, κόντεψες να μουχλιάσεις" "Μα αυτή την εβδομάδα έχω να πάω σε τέσσερα πάρτυ" "Τέσσερα; Καλόγρια είσαι; Α, και κοίτα, απόψε να φορέσεις τακούνια, και να προλάβεις να μαυρίσεις μέσα σε μία ώρα". Σχοινί, σαπούνι, σκαμνί, τσεκ.
5) Δεν θέλω να μου λένε "χαλάρωσε και δέξου τα όλα, καλοκαίρι είναι".
Όχι, δε θα πάω να λικνιστώ με σκυλάδικα, επειδή καλοκαίρι είναι, μωρέ. Όχι, δεν θα φάω ό,τι αηδία βρω μπροστά μου και θα γίνω σαν βαρέλι, επειδή καλοκαίρι είναι, μωρέ. Όχι, δεν θα πιω τον Βόσπορο και μετά θα οδηγήσω, επειδή καλοκαίρι είναι, μωρέ. Καλοκαίρι είναι, δεν είναι η Δευτέρα Παρουσία. Και μη μου λέτε να χαλαρώσω επειδή είναι καλοκαίρι. Μέσα μου, αυτό σημαίνει πως μόλις τελειώσουν οι διακοπές οφείλω να μιζεριάσω και να κωλοσφιχτώ.
Αυτά τα έμορφα. Υπόσχομαι ότι στο επόμενο ποστ μου θα είμαι πιο φιλική προς τον χρήστη και λιγότερο επιθετική, υπόσχεση που δεν θα κρατήσω.
Αυτά προς το παρόν
Σας φιλώ στα μούτρα
Έξαλλη όπως πάντα
Άνγκρυ Μπιτς
