Καλησπέρα, είμαι έξαλλη.
Με τον εαυτό μου κυρίως. Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν στα μισητά καταστήματα ευρείας κατανάλωσης ρουχισμού (ναι, για τα Zara μιλάω. Και τα Η & Μ. Τα Bershka δεν τολμάω καν να τα ονειρευτώ) στα οποία δεν τολμάς να μπεις αν δεν έχεις τέλειες αναλογίες και σωστό Δείκτη Σωματικής Μάζας. Ο Δείκτης Σωματικής Μάζας είναι κάτι που μαθαίνεις αυτόματα και δια της πλύσης εγκεφάλου, όπως αυτή που υπέστη ο έρμος ο Άλεξ στο Κουρδιστό Πορτοκάλι, ποια εγώ, της οποίας ο εγκέφαλος αρνήθη πεισματικά να καταγράψει πληροφορίες περί Επάρατης Επαγωγικής Στατιστικής στο πανεπιστήμιο. Γιατί η σωματική μάζα σε νοιάζει, κατάλαβες; Αν δεν είναι σωστή, μοιάζεις με στραβοτυλιγμένος ντολμάς που του χύνονται ολούθε τα ρύζια.
Όταν λοιπόν έχω φτάσει στην σωματική κατάσταση αθλιότητος που
α) δεν μπορείς να φορέσεις, παρά το σκατόκρυο, καλσόν μέσα από το παντελόνι, γιατί το κουμπί απέχει μερικά μέτρα από την κουμπότρυπα άπαξ και το κάνεις
β) όταν πιάνω λεφτά στα χέρια μου, πάω και τα ξοδεύω αμέσως σε φαγητά και σε ονειρεμένες συνταγές που φαντασιώνομαι
γ) το σαλόνι έχει αρχίσει να σου πέφτει εφαρμοστό
δ) ανεβαίνεις τα δέκα σκαλιά του ισογείου και σου βγαίνει η γλώσσα (και δεδομένου ότι ποτέ δεν υπήρξα αθλητικός τύπος, και η λέξη "γυμναστήριο" μου επέφερε αυτόματα θάνατο από πλήξη)
ΤΟΤΕ είναι η σωστή στιγμή να πω "αρχίζω δίαιτα" (όπως το "αρχίζω πόλεμο"). Βέβαια, επειδή είμαστε στα 2011, και ουχί στα '90s, δεν θα πούμε "δίαιτα", θα πούμε "διατροφή", κάτι που μας κάνει να ακούγομαστε πιο χιπ, αν και εξίσου στερημένοι.
Και ξεκινάμε. Φυσικά πέφτω στην παρόρμηση να τσεκάρω δίαιτες στο ίντερνετ (ενώ ταυτόχρονα τσακίζω μια μακαρονάδα με κοκκινιστά κεφτεδάκια, δική μου συνταγή, εξαιρετική). Και πέφτω πάνω στις εξής:
Α) Δίαιτα Άτκινς (http://diaites.gr/atkins.php), όπου και αναφέρει χαρακτηριστικά: "υπόσχεται απώλεια βάρους ενώ παράλληλα επιτρέπει την απεριόριστη κατανάλωση πρωτεϊνούχων προϊόντων, όπως μπριζόλες, αυγά και τυριά με πλήρη λιπαρά". Φυσικά και κωλοχαίρομαι, μαλάκας είμαι; Κάτι δε μου στέκει βέβαια απόλυτα. Πώς θα αδυνατίσω; αυτά τρώω και τώρα και πάχυνα. Συνεχίζω το διάβασμα με καχυποψία και βλέπω πως η δίαιτα έχει ως εξής: για 2 εβδομάδες τρως μόνο πρασινάδες, μετά μπορείς να φας μια κουταλιά ρύζι, όπου και κάνεις και πάρτυ με νερό και αέρα, για να το γιορτάσεις, και στο τέλος παραμένεις αδύνατος. Και νεκρός. Και όλα αυτά, συνδυασμένα με σωματική άσκηση. Φυσικά και νιώθω ότι θα πεθάνω τη δεύτερη μέρα. Για να τσεκάρω τον κο Άτκινς, λίγο κομπογιαννίτης μου μοιάζει. Χμμ. Πέθανε θεόχοντρος. Χοροπηδάω εντός μου από τη χαρά μου που πρέπει να απορρίψω την εν λόγω δίαιτα. Εντός μου, ναι;Δεν μου φταίνε σε τίποτα οι μετανάστες ένοικοι του υπογείου.
Β) Δίαιτα South Beach (http://diaites.gr/southbeach.php), η οποία ομοιάζει - λέει - αρκετά με την Άτκινς, μόνο που "θα πρέπει να μετράτε αυστηρά την καθημερινή σας κατανάλωση αμυγδάλων". Το ξαναδιαβάζω. Ναι. Λέει καθημερινή. Κατανάλωση. Αμυγδάλων. Υπάρχει αυτή η φράση, και όχι σε κανένα μυθιστόρημα φαντασίας, όπου ο Τσιπ και ο Ντέηλ έχουν γίνει δικτάτορες και σε συνδυασμό με τον Μότζο Τζότζο κατέκτησαν τη Γη αλλάζοντας κάθε έννοια διατροφικού πολιτισμού και τροφικής αλυσίδας. Υπάρχει σε δίαιτα, που ακολουθούν άνθρωποι. Μάλιστα. Ας μην είμαι τόσο κακεντρεχής. Μπλαμπλαμπλα, μπλαμπλαμπλα, "Μπορείτε παρόλα αυτά να τρώτε δημιουργικά. Ένα από τα απλούστερα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε είναι να δημιουργήσουμε μια περιτύλιξη με το εξωτερικό στρώμα να αποτελείται από ένα μεγάλο φύλλο μαρουλιού (σα σουβλάκι). Στο εσωτερικό, μπορείτε να βάλετε διάφορα, από τα τυριά με χαμηλά λιπαρά και γαλοπούλα, μέχρι και ένα μείγμα από σοταρισμένα λαχανικά. Απλά θυμηθείτε να μην προσθέσει οποιαδήποτε σάλτσα καθώς τσιγαρίζετε τα λαχανικά." Πραγματικά, εδώ μιλάμε για το απαύγασμα της δημιουργικότητας. Θα μαγειρέψω! λες, και το πρώτο πράμα που σου περνάει από το μυαλό είναι να τυλίξεις ένα σπυρί κότατζ τσιζ, μια ψηφίδα γαλοπούλα και ένα σπυρί καλαμποκιού με ένα δαχτυλάκι σοταρισμένη πιπεριά σε ένα μαρουλόφυλλο. Σαφώς. Ένα μικροσκοπικό σούσι περιέχει περισσότερο φαΐ. Μόλις κατάλαβα πώς αδυνατίζεις με την εν λόγω δίαιτα. Κάνεις κοιλιακούς από τα γέλια.
Γ) Δίαιτα των 7 ημερών (http://diaites.gr/7day.php) και στην αρχή λέω "σιγά, εμένα όλες μου οι δίαιτες έτσι κι αλλιώς 7 μέρες κρατάνε". Τίποτα δεν είναι αποτελεσματικό μέσα σε 7 ημέρες, εκτός ίσως από τον Κόσμο. Και τι να δω. Την αναπτύσσει, λέει να τρως φρούτα, λαχανικά και γάλα, μέχρι να χέζεις Kiss, και στο τέλος σου απαγορεύει ρητά να την ακολουθήσεις. Οκ. Με έβγαλες από τον κόπο, φίλε.
Δ) Δίαιτα Ζώνης (http://diaites.gr/zone.php), η οποία αναφέρει ότι κατά τον Dr. Sears κάποιες ορμόνες ευθύνονται για την λήψη βάρους μπλαμπλαμπλίδια ετσέτερα ετσέτερα. Για να δούμε τι λέει. Χμμ. Πρέπει να τρως 124 φορές τη μέρα. Μπορώ να το πετύχω, ωστόσο - άνεργη είμαι άλλωστε, τι διάολο. Για να δούμε και τι τρώμε. Α, ωραία, έχει παραδείγματα. Μου αρέσουν τα παραδείγματα γιατί ανοίγουν την όρεξη και μου έρχεται να φτιάξω κέικ καρότου με γλάσο λεμόνι, σκάσε κοπελιά και διάβαζε. Έχει και διαφορετικά μενού για άνδρες και γυναίκες: σου λέει, για να θες να κάνεις αυτή τη δίαιτα, είσαι άεργος και μπάκουρος, οπότε βούλωστο και πορεύσου μοναχός. Ναι. Ασπράδια αυγών και σπαράγγια ομελέτα μαγειρεμένα με ελαιόλαδο, Πλιγούρι βρώμης και φράουλες. Ψιλοκομμένο αχλάδι. Σολομός ποσέ με χυμό πορτοκαλιού. Κολοκύθα σοτέ στο βούτυρο. Γαρίδες με μπιζέλια, βλαστών μπαμπού, νεροκάστανα και φύτρα φασολιών. Μάλιστα. Βλέπω τι θες να κάνεις εδώ. Θες να με ξεπαραδιάσεις, να ξοδεύω 1000 ευρώ το μήνα για εισαγόμενα νεροκάστανα και φύτρα φασολιών, να κάνω τρεις ώρες να ετοιμάσω το γεύμα μου (σοβαρά τώρα, γιατί να το ΨΙΛΟΚΟΨΩ το αχλάδι; Θα κλάψω) και εν τέλει να πάθω νευρικό κλονισμό και να τρέφομαι με ορό στο Θριάσιο. Ναι, βέβαια, είναι κι αυτό ένας τρόπος αδυνατίσματος.
Ειλικρινά, δεν αντέχω να διαβάσω άλλες δίαιτες. Είκοσι λεπτά και τα νεύρα μου έχουν γίνει κουρέλια. Είναι έντεκα το πρωί, έχω φάει ένα μπολ κορν φλέικς με γάλα και το στομάχι μου αρχίζει να γουργουρίζει επικίνδυνα. Έχω βέβαια προμηθευτεί μήλα και μανταρίνια. Σκάσε λοιπόν, φάει ένα νοστιμότατο μηλαράκι και φτιάξε κι έναν ωραίο καφέ να ξεχαστείς. Βάλε κι ένα επεισόδιο Ντέξτερ να δεις να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Ε, ρε τον κερατένιο τον Ντέξτερ. Στους τίτλους αρχής καταβροχθίζει ηδονικά αυγά τηγανιτά, χοντρά κομμάτια μπέικον και φρέσκα σαγκουίνια (βάζω στο πλάνο και 34 μανταρίνια, μετά το μήλο). Φυσικά θα φέρει ντόνατ σε όλο το γραφείο (από αυτά τα πανέμορφα, με τα χρωματιστά τρίμματα και τα γεμιστά με κρέμα φράουλα) και μετά θα βγει με την αδερφή του την κοκκάλω για να τσακίσουν δυο τρία μπουρίτος μεξικάνικα με το τσίλι και το λιωμένο τυρί να τρέχει στο πιάτο. Βλέπω το μηλαράκι που τρώω και νιώθω σαν γουρουνάκι με το μήλο στο στόμα, έτοιμο για ψήσιμο, μέχρι που γυρίζω ασυναίσθητα να δω μήπως έχω και μαϊντανό στον κώλο. Σιχτίρ. Σκέψου κάτι άλλο. Οι φίλοι μου κοιμούνται μέσα. Τι θα τους μαγειρέψω; Είναι και μικρά παιδιά, πρέπει να φάνε να καρδαμώσουνε. Άμα φτιάξω φακές, θα μου τις φέρουν στην κεφάλα. Θέλουν κρέας. Και άμυλο. Το έχουν ανάγκη. Δε μπορώ να τους φτιάξω πχ. χορτόσουπα. Καταλήγω να πάω στον χασάπη με δάκρυα στα μάτια και να παίρνω κιμά για να τους φτιάξω την ωραία μακαρονάδα που λέγαμε πριν, με τα κοκκινιστά κεφτεδάκια. Και μπόλικο τριμμένο τυράκι από πάνω, και φρεσκοτριμμένο πιπέρι, καυτερό, για το κρύο. Φαΐ, φαΐ, φαΐ. Τώρα πεινάω αληθινά. Εξάλλου έχουν περάσει και τρεις ώρες από το πρωινό. Δεν θα με χάσετε και από ασιτία.
Αυτή τη φορά η δίαιτά μου διήρκεσε πέντε ώρες. Και πέθανε ένδοξα, μέσα στην σάλτσα που τυλίγεται ηδονικά γύρω από το αλ ντέντε μακαρόνι.
Αυτά προς το παρόν
Σας φιλώ στα μούτρα
Έξαλλη όπως πάντα
Άνγκρυ Μπιτς
