Άντρες vs Γυναίκες και όλες οι αηδίες τους - Μέρος 1

Καλημέρα, είμαι έξαλλη.

Έχω πραγματικά καιρό να γράψω στο μπλογκ, και ανακάλυψα ότι με διαβάζετε όταν ένας φίλος και μια θεία μου μου επεσήμαναν "Αυτή τη μαλακία που έγραφες, την έκοψες;". Βρε παλιόπαιδα, με συγκινήσατε ως τα τρίσβαθα της μειλίχιας και εκδικητικής ψυχής μου. 

Η αλήθεια είναι πως ετοιμαζόμουν. Φυσικά και η αλήθεια δεν είναι αυτή. 

Η αλήθεια είναι πως ήθελα καιρό να γράψω για ένα γλαφυρό ζήτημα, τόσο γλαφυρό ώστε ασχολούνται μαζί του από εξαίρετοι κοινωνιολόγοι σε διατριβές που καμώνεσαι πως γνωρίζεις (εξ όψεως και τίτλου) ως και το Κοσμοπόλιταν, την Βίβλο κάθε κοριτσιού που ταξιδεύει τρις το χρόνο με το ΚΤΕΛ για έξι ώρες σερί. (Αυτό σε περίπτωση που με πιάσετε στο πούλμαν και ξεφτιλιστώ).
Άντρες VS Γυναίκες. 

Και θα μου πείτε, κοινωνιολόγοι μπλαμπλαμπλα, κοσμοπόλιταν ετσέτερα ετσέτερα, κι εσύ θα τους αναλύσεις σε ένα ποστ σε μπλογκ;
Και δεν θα σας απαντήσω. Διότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ, καταλάβατε;

Άντρες VS Γυναίκες, λοιπόν. Ήδη από τον τίτλο του θέματος έχω χάσει τις μισές γυναίκες αναγνώστριες (τη μισή θεία μου, δηλαδή). Διότι θα μου πούνε "Γιατί όχι δηλαδή Γυναίκες VS Άντρες, μανδάμ;" και θα βγουν να κάψουν το σουτιέν τους στον κλίβανο, να μη σκουπίζουν μετά (εκείνο το συγκεκριμένο μπεζ που έχει γαριάσει και του στράβωσε η δεξιά μπανέλα). Ακούγοντας αυτό οι άντρες, από την άλλη, θα χαμογελάσουν στραβά επιτιμητικά και θα πουν "Γυναίκες, παιδί μου. Πεταμένα λεφτά". Και θα παραγγείλουν στη μαμά τους ένα σάντουιτς πριν στρωθούν να παίξουν LOL. (Δεν έχω κάτι εναντίον του LOL, λέω να το πω για να μην εξωκείλει η κουβέντα). 

Η παραπάνω παράγραφος λοιπόν (κοκκάλινα γυαλιά, ταγέρ, πάουερ πόιντ) συνεγράφη για να μας δείξει το εξής: και τα δύο φύλα έχουν το εξής βασικό πρόβλημα - να αποδείξουν ότι το Άλλο Φύλο είναι Για Τα Μπάζα.

Γιατί:

α) το Άλλο Φύλο δεν τους κάθεται
β) το Άλλο Φύλο τους έκατσε, τους χώρισε και σιγά μην πάρουν την ευθύνη. Προτιμούν να διατυμπανίζουν ότι Ήταν Πουτάνα / Ήταν Γουρούνι
γ) φοβούνται να ανακαλύψουν ότι το Άλλο Φύλο είναι μια χαρά παιδί, άρα πρέπει να του συμπεριφέρονται κανονικά. 

Κάθε φορά που υποστηρίζω έναν άντρα, οι γυναίκες με κατηγορούν για φαλλοκράτισσα. Κάθε φορά που υποστηρίζω μια γυναίκα, οι άντρες με κατηγορούν για ψευτοφεμινίστρια. Ξέρω πως μερικές φορές είναι χιούμορ. Εσείς ξέρετε πως μερικές φορές δεν είναι;

Βλέπω λοιπόν σχέσεις σκατά, σχέσεις διαλυμένες, σχέσεις κατά φαντασίαν, καθόλου σχέσεις - και αναφωνώ: καλά, πόσο δύσκολο είναι πια; Φυσικά και είναι δύσκολο. Διότι κάθε άνθρωπος μπαίνει σε μια σχέση με μια παραφιλολογία διαστάσεων Έβερεστ πίσω του, και μια ορδή φίλων - συμβούλων που παρακολουθούν και παραμονεύουν. Γι' αυτό από εδώ και στο εξής, σε κάθε παράγραφο θα ξέρετε ότι όπου κόκκινο χρωματάκι - Γυναίκες, όπου μπλε χρωματάκι - Άντρες. Ναι, μερικές φορές τα κλισέ τα αγαπώ. Σκασμούλης. Και πάμε. Κοκκάλινα γυαλιά, ταγέρ, ξέρετε. 

Α) Θέλω να με κυνηγήσει ο άντρας. 
Φυσικά και είσαι φεμινίστρια. Φυσικά και ξέρεις τα δικαιώματά σου - στην εργασία, στην πολιτική, στην εκπαίδευση, στη νομική αντιμετώπιση. Θα έλεγε κανείς ότι είσαι θαρραλέα, και μαγκάκι, και ξες τι θες. Αμ δε. Σε "αυτά τα πράγματα" είσαι παλιομοδίτισσα. Εκεί που σε συμφέρει, δηλαδή. Γιατί εκεί ίσως και να αποτύχεις. Οπότε, γιατί να ρισκάρεις, γιαβρί μ'; Αααυτό που έμαθες από τη γιαγιά σου. "Αν με θέλει, να με κυνηγήσει". Εδώ υπάρχουν δύο τινά: είτε σε κυνηγάει, οπότε "ποιος νομίζει ότι είναι, να του κάτσω έτσι εύκολα; για καμιά ξετσίπωτη με πέρασε;", είτε δεν σε κυνηγάει, ο καψερός, διότι βγαίνεις με είκοσι δύο φίλες σου, καπνίζετε, πίνετε, την Άρτα φοβερίζετε, και καρφώνετε πασσαλάκια αόρατα μα αισθητά γύρω από τη γυναικοπαρέα, με επιγραφή Μόνο Γυναίκες. Σε αυτήν την περίπτωση η γυναικεία ερμηνεία είναι "Δεν υπάρχουν άντρες". Υπάρχουν. Έξω από τον φράχτη σας. "Ναι, αλλά αν δεν ανέχονται μια δυναμική γυναίκα με ΖΩΗ (τα κεφαλαία πιο κεφαλαία και από το ονοματεπώνυμο της Λάσκαρη στη μαρκίζα), τι να τους κάνω, αγάπη μου. Πεταμένα λεφτά". Κάνε το εικόνα, σε παρακαλώ. Πας να υιοθετήσεις ένα κουτάβι. Μπαίνεις σε μια αυλή που σου λένε ότι μια σκυλίτσα γέννησε. Κι εκεί βλέπεις δώδεκα εξαγριωμένα κουτάβια να σου γρυλλίζουνε επιθετικά και να δείχνουν δοντάκια. Πες μου αν θα έπαιρνες κάποιο. Συμπέρασμα: Ποιος άντρας να σε κυνηγήσει, αφού σαφώς δεν είσαι θήραμα αλλά αγρίμι;

Β) Είναι πολύ ερωτικό να στην πέσει η γυναίκα.
Κι από κάτω, χιλιάδες υποσημειώσεις: αν η γυναίκα είναι η Αντζελίνα Τζολί. Αν εκείνη την στιγμή κοιτάνε οι φίλοι σου, γιατί στην αφήγηση αργότερα δεν θα σε πιστεύει κανείς, και θα αισθάνεσαι σαν τη Ρόουζ του Doctor Who. Αν η κοπέλα είναι μπάζο και δεν κοιτάνε οι φίλοι σου, γιατί στην αφήγηση όσα και να πιστέψουν, πολλά θα είναι. Αλλά ακόμα και τότε, δύο τα τινά (αυτό με τα τινά πρέπει να το κοιτάξω): είτε στην πέφτει, αλλά επειδή είναι πολύ δυναμική και τσαμπουκαλού (κρίνεις) σκιάζεσαι και το παίζεις δύσκολος (κοινώς, το βάζεις στα πόδια) είτε χρησιμοποιείς τον μπλε τίτλο για να μην τολμήσεις να πλησιάσεις την Κούλα που ζαχαρώνεις από την Πρώτη Δημοτικού, αλλά από τότε πίστευες ότι Είναι Πολύ Ερωτικό Να Στην Πέσει Η Γυναίκα (6 ετών). Παραδέξου ότι είσαι χέστης, καλέ μου, κι ότι δεν τολμάς να τη πέσεις σε γυναίκα διότι δεν είσαι αρκετός, φοβάσαι μήπως σε αναγκάσει να κάνετε σχέση, το επόμενο πρωί γουστάρεις την κολλητή της που στο μπαρ έδειχνε αλλιώς με το μακιγιάζ, το καλύτερο pick up line σου είναι ένα από αυτά του Λάζαρου από το Είσαι το Ταίρι μου. Διαλέξτε τουλάχιστον ένα από τα προαναφερόμενα, συμπληρώστε τη λίστα ελεύθερα.

... σα να λέμε, καλύψαμε το πρώτο στάδιο του ζεύγους: το Φλερτ. Ποιο φλερτ λοιπόν; η εικόνα που έχουμε, καλά μου παιδιά, είναι η εξής: είκοσι αγριογκόμενες που κατεβάζουν σφηνάκια σαν καουμπόυζ στην άκρη του μπαρ και κακαρίζουν (νομίζουν) οργασμικά, κοιτώντας με μίσος όποιον άνδρα τις κοιτάζει, έστω και τυχαία, αποκαλώντας τον "τρελολίγουρο" - και στην άλλη άκρη του μπαρ δυο-τρεις τύπους με τέσσερα κιλά τζελ στα μαλλιά και δυστυχισμένο ύφος, να προσπαθούν να συγκεντρωθούν στη μπύρα τους, μη τολμώντας να καρφώσουν καμία, με τον τρόμο ότι αν έρθει να τους την πέσει μετά θα την έχουν προκαλέσει οι ίδιοι (οπότε και δεν τη μαγνήτισαν με το σεξ απίλ και το άνω μέρος του κορμού τους που φουσκώνουν στα γυμναστήρια). Συμπέρασμα: οι γυναίκες γυρίζουν κλαψουρίζοντας ότι όλοι οι άντρες είναι γκέι, και κάνουν πιτζάμα πάρτυ με πατατάκια και παγωτό μέχρι το πρωί, οι δε άντρες γυρίζουν με ατάκες του στυλ "οι γυναίκες έιναι σκύλες και πουτάνες" και μόλις κλειστούν στο δωμάτιό τους, επιδίδονται στο αγαπημένο τους σπορ (το LoL, ντε). Πάει η πρώτη επαφή. 
Πώς γνωρίζονται λοιπόν όσοι γνωρίζονται; Διάφορες τεχνικές: Είτε ένας εκ των δύο είναι λιγάκι πιο φυσιολογικός και αποπειράται κίνηση (στην καλύτερη περίπτωση), είτε στο ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ. 

(Εδώ θα κάνω μια παρένθεση: το Φέισμπουκ το αγαπώ, κι έχω αρχίσει να σκαλίζω τον αδριάντα του Ζούκερμπεργκ στον ακάλυπτο πίσω από το σπίτι μου. Τον καλό μου τον γνώρισα σχεδόν μέσω φέισμπουκ, έχω καλούς φίλους φεϊσμπουκικούς, αλλά εδώ μιλάμε για την κακή χρήση του, που αντιστοιχεί σε αηδία με τα τσέιν λέττερς που σώζουν το παιδί με τις τρεις καρδιές αν μαζέψουν 200000000 λάικς. Κλείνει η παρένθεση, ευχαριστώ για την προσοχή σας)

Αγόρι γνωρίζει κορίτσι, κορίτσι γνωρίζει αγόρι, μέσω φέισμπουκ. Αν τον έναν τον τράβηξε στον άλλο κάτι από τα γνωστά (σχόλια, ποστς, λάικς, στάτους, φωτογραφίες με βυζιά στην Πάρο ή στο Jo Weider), αδιάφορο. Ο πόλεμος αρχίζει μετά. 

Α) Ε, όχι και να νομίζει ότι είμαι καμιά σαχλογκόμενα.
Μπορεί να ακούτε και οι δύο πχ, Αλκίνοο Ιωαννίδη. Τώρα όμως που ενδιαφέρεσαι, και ξέρει ότι προτιμάτε και οι δύο τον Αλκίνοο, "όοοχι αγάπη μου, τι λες τώρα, που θα βάλω Αλκίνοο να νομίζει ότι το έβαλα γι' αυτόν. ΒΑΝΔΗ θα βάλω, που τη σιχαίνομαι, αλλά είμαι σίγουρη πως με το "Περνώ και μόνη μου καλά" δεν θα το πάρει πάνω του, που ποιος νομίζει ότι είναι κιόλας. Όλα τα τραγούδια τα σχετικά θα βάλω! Τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνα  ή δυο δυο, Μόνη μου τα βράδια βγαίνω μόνη μου και φυσικά Πάολα, που δείχνει πόσο απελευθερωμένη είμαι. Αν δεν με θέλει μετά από αυτά, σημαίνει ότι με ήθελε για τον κώλο μου και όχι για την προσωπικότητά μου (συμπέρασμα πιο αυθαίρετο κι από βίλα στη Μύκονο). Και φυσικά τα στάτους μου θα είναι αντίστοιχα: Οι άντρες είναι όλοι ίδιοι, Οι άντρες δεν υπάρχουν, Αν με θέλεις πρέπει να προσπαθήσεις πολύ" και άλλα γλαφυρά. Ξαφνικά δηλαδή, από τη γλυκούλα εντεχνού που γούσταρε ο άνθρωπος, του παρουσιάζεις μια κρυφοσκυλού λυσσάρα που τραγανίζει τους άντρες για πλάκα, ξημεροβραδιάζεται στα μπουζούκια και περνάει και μόνη της καλά, δεν σε έχει ανάγκη ευτυχώς, της είσαι πλέον περιττός. Και μετά από όλα αυτά, τελικά "δεν με ήθελε γι' αυτό που είμαι, αλλά για εκείνη τη φωτογραφία από τα βαφτίσια της Αννούλας, που με είχε βάψει η Σίσσυ και με είχε κάνει θεά. Άντρες. Πεταμένα λεφτά.".

Β) Είμαι άγριος, ανεξάρτητος και κάφρος. 
Μωρέ δεν είναι κακό να είσαι κάφρος. Πλάκα έχει. Και εγώ είμαι καφράκι αρκετά συχνά, και οι φίλοι μου, κι ο κόσμος όλος. Μόνο που ξέρεις ότι παρατραβάς το σκοινί όταν, ενώ φλερτάρεις με το κορίτσι, ανεβάζεις ακατάπαυστα φωτογραφίες με μισόγυμνες γκομενάρες και γλυκούλια σχόλια από κάτω "Μανάρι μου, να σου σκίσω την κιλότα με τα φρύδια". Ή όταν ανεβάζεις ποστς του στυλ "12 λόγοι που οι γυναίκες είναι άχρηστες", "25 λόγοι που ένας κουραμπιές είναι καλύτερος από μια γυναίκα", "Άντρες VS Γυναίκες: γιατί είμαστε τόσο γαμημένα ανώτεροι". Πρώτον, σταμάτα να διαβάζεις Oneman, καίει τα λιγοστά εγκεφαλικά κύτταρα που σου έχουν απομείνει. Δεύτερον, αν ο κουραμπιές είναι x25 καλύτερος από τη γκόμενα που χαλβαδιάζεις, χαλβάδιασε τον κουραμπιέ και ξεφορτώσου την την καψερή, να ξέρει και τι της γίνεται. Και όχι,το να ανεβάζεις φωτογραφίες της Χίλαρι Σκοτ με τσιρότα στις ρόγες, δεν σε κάνει κουλ και ακομπλεξάριστο. Σε κάνει ειδήμονα στο αγαπημένο σου σπορ (το LoL, ντε). Τι να σου ζηλέψει η κοπέλα; Που θα φοβάται να σου γνωρίσει τη γιαγιά της επειδή έχει μεγάλα (μακρουλά) βυζιά; Άσε που θα πρέπει να σου αποδείξει ότι δεν είναι άχρηστη, συνδέοντας τα γυμνά καλώδια ενός πυρηνικού αντιδραστήρα, ενώ εσύ καις τα τηγανιτά αυγά και παραγγέλνεις σουβλάκια γελώντας "επειδή είσαι άντρας και δεν ξέρεις απ' αυτά". 

Και πες ότι δούλεψε το κακόμοιρο. Και ότι δεν έβαλε αυτή πολλή Βανδή, ούτε αυτός πολλή Χίλαρι Σκοτ. Και καταφέρανε να βγούνε οι άμοιροι. Και όχι μόνο αυτό, θα δώσω και ευκολάκι: βγαίνουν οι δύο τους (χωρίς έξωθεν κουβάλημα κολλητής της τύπισσας) και μάλιστα σε μια χαρά μπαράκι, χωρίς τρελλή μουσική που να τους αναγκάζει να μιλάνε με ντουντούκα ο ένας στο τύμπανο του άλλου και χωρίς να είναι το στέκι του τύπου, που θα συναντήσει το Μάκη, το Σάκη, τον Τάκη και την πρώην του τη Μήτση. Έστω. 
Ας δούμε οτιδήποτε μπορεί να δουλέψει λάθος:

Α) Η εικόνα μου κι εγώ: τα δύο και τα αυτά
Από την πλευρά της γυναίκας, το πρόβλημα ξεκινάει από το σπίτι. Έχει κουβαλήσει τις δύο κολλητές της, με μια βαλίτσα η καθεμιά, να βρουν το σωστό άουτφιτ, μακιγιάζ και πεντικιούρ (χέστηκε ο γαμπρός) για το πρώτο ραντεβού. Που στο μυαλό της μοιάζει με κάτι μεταξύ κομεντί με τη Μεγκ Ράιαν πριν γίνει παπί και υπέρλαμπρης δεξίωσης με τη Σαρλίζ Θερόν με τη χρυσή τουαλέτα του J' adore. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει καμία προσδοκία, κι αυτό οφείλεται στο ότι οι κολλητές είναι δύο. Η μία λέει "Να πας όπως είσαι, να είσαι ο εαυτός σου, οι άντρες το λατρεύουν αυτό" (πράγμα που μπερδεύει τα πράγματα, καθώς η κοπέλα δεν είναι ο Ντόναλντ Ντακ, ώστε ο εαυτός της να φοράει ένα κοστούμι χειμώνα καλοκαίρι, και να ξεμπερδεύει. Έχει έναν εαυτό που φοράει φόρμα, έναν άλλο που φοράει τζιν, άλλο που φοράει φόρεμα μπαλούν κι ένα άλλο (κακό) που φοράει εκείνο το δαντελωτό λεοπάρ φόρεμα που είχε πάρει πέρυσι στις εκπτώσεις διότι ήταν στις εκπτώσεις). Η άλλη λέει "Τι λες αγάπη μου, τζάμπα το γουόντερμπρα που μεγαλώνει το βυζί, να πας θεά να πάθει πλάκα, μήπως είναι η πρώην του η Μήτση στο μαγαζί". Και η κοπέλα καταλήγει με γουόντερμπρα, το φόρεμα το λεοπάρ, ένα φούτερ με την Κίττυ, μπότες Ugg και γωνία στο μάτι με γκλίτερ και κόκκινο κραγιόν. Κούκλα είσαι, κούκλα! τη φτύνουν οι κολλητές και φεύγει. 

Β) Η εικόνα μου κι εγώ: το πόσο χέστηκα δεν περιγράφεται
Από την πλευρά του άντρα, το πρόβλημα ξεκινάει επίσης από το σπίτι. Διότι ο άντρας δεν ρωτάει κανέναν. Σηκώνεται δέκα λεπτά πριν το ραντεβού από το LoL, ψεκάζεται εν είδει ντουζ, αδειάζει ένα βάζο τζελ στο κεφάλι κι ένα μπουκάλι άρωμα ...παντού, φοράει το αγαπημένο του τζιν, που το φοράει ήδη, ένα πουκάμισο που του πήρε μια πρώην σε μια επέτειο (μαύρο), αφήνει το γένι τριών ημερών να φαίνεται σέξυ και να αναγκάσει τη γκόμενα να γυρίσει με ανοιχτές πληγές στο πιγούνι από το γδάρσιμο, αρπάζει τα κλειδιά του αμαξιού κι όξω από την πόρτα. 

Εδώ υπάρχουν οι εξής περιπτώσεις:
- το αγόρι να μην αναγνωρίσει την κοπέλα, γιατί μοιάζει με τη Σάσα Μπάστα τις απόκριες,
- το κορίτσι να μην καταλάβει ποιος από όλους είναι το αγόρι, γιατί όλοι έχουν τζελ στα μαλλιά, μαύρο πουκάμισο και τζιν
- κανείς να μην αναγνωρίσει κανέναν, να μισηθούν μέχρι θανάτου και νικήτρια να βγει η Μήτση. 

Έστω όμως ότι αναγνωρίζονται. Και το ραντεβού ξεκινάει...

(η συνέχεια στο επόμενο)

Χορεύτρια στο ραδιόφωνο

Καλημέρα, είμαι έξαλλη.

Μεγάλη μάστιγα της εποχής μας αυτό το "τό 'χω". Και δεν αναφέρομαι σε διαλόγους τύπου "Θέλεις το τεύχος 46;" "Μπα, τό 'χω". Ούτε "Θέλεις να σε βοηθήσω να κουβαλήσεις την απλώστρα με τα ρούχα;" "Όχι, οκ, τό 'χω".
Αναφέρομαι στο "τό 'χω" που αναφωνούν οι απανταχού ταλεντάρες κάθε είδους, χρώματος και σχήματος σε κάθε γωνιά του στρουμφοχωριού μας. Φοβόμουν καιρό να το πω. Γιατί επισύρει σχόλια του τύπου, "ναι μωρή τι μας λες, εσύ έχεις ταλέντο στα πάντα που μας κουνιέσαι και κάνεις την έξυπνη, προσπάθησε και μετά μίλα, γκριν γκριν γκριν".
ΟΧΙ.
Δεν θα υποπέσω στο επιχείρημα των σαχλαμάρηδων που όταν ακούν τον οπαδό/φίλαθλο του ΠΑΟ (απλό παράδειγμα, δίχως υπονοούμενο κλπ) να ωρύεται "Σάλτα πηδήξου μωρή σουφραζέτα πόρνη που δεν μπορείς να σταυρώσεις πέναλτυ στα είκοσι εκατοστά" (κόσμια το έθεσα), σχολιάζουν "Ναι, εσύ θα τόκανες καλύτεραααα;" (το "ααααα" ειπωμένο με νάζι τραγικού είρωνα που βλέπει ποδόσφαιρο επειδή έχει ΓΝΩΣΕΙΣ, όχι επειδή γουστάρει να βλέπει ποδόσφαιρο). Όχι, δεν θα το έκανα καλύτερα, αλλά! για μάντεψε! δεν είμαι εγώ αυτός που πληρώνεται σε στρέμματα κάθε μήνα.
Οπότε:
Ασχέτως αν έχω ή δεν έχω ταλέντα, ασχέτως αν έχω προσπαθήσει ή όχι να κάνω κάτι και μου πέτυχε ή έγινε μια νερουλή σούπα, έχω το δικαίωμα να κρίνω. Την ατάκα "δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις" θα μου την πει αυτός που τα ψωνάκια του θα τα κρατάει σπίτι του και δε θα μου κουνιέται τύπου "ουου, είμαι τραγουδιστής, ουου, είμαι μοντέλο, ουου, είμαι ηθοποιός". Αν μου κουνιέσαι, θα με ζαλίσεις και θα σε ξεράσω. Απλά και τρυφερά.

Και ξεκινάμε:

α) Δεν Είμαι Μοντέλο Μόνο και Μόνο Επειδή Δεν έχω 20 Κιλά Παραπάνω.  Και τι εννοώ με αυτό. Δεν είμαι μοντέλο επειδή ο Μάκης που έχει τη μπουτίκ με έβαλε το Πάσχα να ποζάρω στο άιφον του πάνω από το αρνί φορώντας στρας και τρουκς με λίγο ύφασμα. Επίσης: ότι με πλήρωσε η Ντέμη Ρούσσου η γνωστή σχεδιάστρια μόδας να ποζάρω με νυφικό, δεν με καθιστά αυτόματα θεϊκό μοντέλο που προσκυνάνε μέχρι και τα μυρμήγκια πριν τα λιώσω με τη γόβα μου, και δεν πρέπει να προσπαθήσω να χάσω 8 κιλά/φτιάξω το μαλλί μου/αποδεχτώ το γεγονός ότι η μούρη μου μοιάζει με λακέρδα.
Ειδική σημείωση προς άντρες: Σταματήστε τις αηδίες"Ναι, ναι, ζηλεύεις γι' αυτό τη θάβεις την κοπέλα. Ας ήσουν εσύ έτσι και τα λέγαμε". ΟΧΙ. Την θάβω την κοπέλα γιατί στην κυτταρίτιδά της κάνει σερφ ο Μιτς Μπιουκάναν κι εσύ, που είσαι τρελολίγουρο και βλάχος, δεν την βλέπεις γιατί σε θάμπωσε η σιλικόνη στο βυζί που μοιάζει με μάφιν και ο κώλος που είναι τουρλωμένος σε σημείο εξάρθρωσης. Δεν ζηλεύω την κάθε μπαζόλα που τα πετάει. Βασικά, δεν ζηλεύω γενικότερα - αλλά πάνω σε αυτό είναι αδύνατον να πείσεις τους άντρες. Θεωρούν ότι αν πεις "πωπω, βλογιοκομμένο το καημένο το κορίτσι" (σε σημείο που το κορίτσι έχει τα άπαντα του Ντοστογιέφσκι σε γραφή Μπράιγ στο πρόσωπο), αυτοί θα σου πουν "Ναι, το λες επειδή έχει μεγαλύτερα βυζιά από τα δικά σου". Ναι, θα πω "τι ωραία που είναι η Δούκισσα Νομικού / η Μάρα Δαρμουσλή / η Μόνικα Μπελλούτσι / η Μέγκαν Φοξ". Δεν θα πω "τι ωραία που είναι η κάθε τάδε που περνάει από τον αμφιβληστροειδή μου" για να σου φανώ εσένα ακομπλεξάριστη. Που στους άντρες και ο Μπραντ Πιτ, αδερφή τους φαίνεται.

β) Δεν Είμαι Τραγουδίστρια Επειδή Πατάω Τη Ντο Στη Ντο, Κι Όχι στη Ρε.  Αν αρκούσε να μην είσαι φάλτσος για να γίνεις τραγουδιστής, θα ήσουν στο Greek Idol. Το να τραγουδάς "Στης Ανατολής τα μέρη, μια φοράααα κι έναν καιρόοο" και να καταλαβαίνω ποιες νότες πατάς, με εισπνοή πριν κάθε συλλαβή, είναι χαριτωμένο. Για παιδάκι νηπιαγωγείου. Όχι για 25 χρονώ μουλάρι που κάνει καριέρα. Και χρειάζεται ειδική επεξεργασία από όλους του διαθέσιμους τεχνικούς της Αττικής για να μην ακούγεται σαν android από το Blade Runner. Και μετά θέλει και καμιά διακοσαριά ντάμπα ντούμπα για να μην ακούγεται. Και λένε όλοι "για δες, η Σταματούλα από το χωριό έγινε τραγουδίστρια" (απορούνε μέσα τους όλοι, και με το δίκιο τους). Σου έχω νέα, κοπελιά. Δεν έγινες τραγουδίστρια. Έγινες ήχος σε κανάλι στούντιο. Και δη ελαττωματικός. Που όταν τραγουδάς λάιβ, τα κουνούπια γίνονται βετζετέριαν από τον τρόμο.
Σημείωση σε άπαντα ενδιαφερόμενο: Αίσχος σε όσους λένε "Καλή φωνή αυτή, αλλά πώς είναι έτσι; χοντρή και άσχημη, ωραία τραγουδίστρια, τι να σου πω". Ηλίθιοι, θεωρείτε καλή τραγουδίστρια την Μπρίτνευ Σπήαρς, αλλά μην το πολυλέτε κιόλας. Μπορεί να σας καταλάβουν. Ότι κολλήσατε στο "Ουψ, αη ντιντ ιτ αγκέν" στο Γυμνάσιο.

γ) Αυτό Που Ήσουν Στη "Ζωή Της Άλλης" Λέγεται Κομπάρσος.  Και ότι μπήκες σε Δραματική ακόμα, ηθοποιό δεν σε κάνει. Πόσω μάλλον αν έπαιξες σε παράσταση θεατρικού στούντιο / τραπεζικής θεατρικής ομάδας / πολιτιστικό σύλλογο Μπουρναζίου πέρσι (για περισσότερες πληροφορίες βλέπε http://angrybitchoni.blogspot.com/2011_01_01_archive.html). Μη σε ακούσω να λες "τό 'χω", ειδικά εσένα μην σε ακούσω. Γιατί στην εν λόγω κατηγορία, καλώς ή κακώς, ποτέ δεν θα ξέρεις αν "τό 'χεις".  Αν από την άλλη, δάσκαλοι, φίλοι και γνωστοί, σου λένε - σχεδόν ικετευτικά - "μην γίνεις ηθοποιός, κι εγώ θα σε κάνω διευθύντρια τραπέζης", μην το πάρεις κολακευτικά: δεν αντέχουν να σε ξαναδούν να προφέρεις τις λέξεις "Είμαι ένας γλάρος" με σπασμένο λυγμό στη λέξη "γλάρος" (τόσο, που νόμισαν ότι σε έπιασε λόξιγκας από το τρακ και στην αρχή σε λυπήθηκαν). Τότε είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις ότι δεν "τό 'χεις".
Έξτρα συμβουλή: Πάψε σε παρακαλώ να νομίζεις μετά από ένα μήνα εκπαίδευση (σε σχολή, στούντιο κοκ) ότι μπορείς να ερμηνεύσεις 'Ιψεν, γιατί ειλικρινά, άλλη μια Έντα Γκάμπλερ σαν τη Βίρνα Δράκου και θα σου σπάσω το κουκλόσπιτο στο κεφάλι.

δ) Γράφω, Γράφω, Ξαναγράφω, Επικήδειο Σε Τάφο.  Ή αλλιώς, η αρρώστια του "τώρα θα ξεδώσω και θα βγάλω τα απωθημένα μου". Θα βγάλω το μυθιστόρημα που τόσο καιρό φτιάχνω στο κεφάλι μου: είναι μία που ερωτεύεται έναν που την απατά και αυτή τα παίρνει στο κρανίο και γίνεται onenightstandού άνευ προηγουμένου, κάτι που την κάνει να νιώθει αντράκι, αντί να την κάνει να νιώθει παρτόλα. Σκέφτεται η συγγραφεύς, "αν δεν πιάσει και τώρα το υπονοούμενο ο Θανάσης, θα το γυρίσω στην ποίηση". Ευτυχώς για όλους μας ο Θανάσης το πιάνει. Με κάτι τέτοιους συγγραφείς μπουμπουκιάζουν βιβλία που στο οπισθόφυλλο έχουν μόνο ερωτήσεις: Γίνεται ο πόνος χαρά; Υπάρχει αληθινή αγάπη; Κι αν υπάρχει, θα το νιώσει άραγε ποτέ η Ανθή; Μπορείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου μετά από έναν χωρισμό; Μασάει η κατσίκα ταραμά; αυτά και άλλα ευγενή ερωτήματα θα απαντηθούν στο νέο πόνημα της Βρισηίδος Χαλεπά - Γκουρμουτζώνη (το δωδέκατο φέτος, τα φτιάχνει  πατρόν). Φυσικά δε θα απαντηθούν. Απλά θα μπουρδολογεί η Βρισηίδα επί 450 σελίδες περί έρωτος και άλλων δεινών. Η οποία Βρισηίδα στην πραγματικότητα λέγεται Κυριακή Παπαδοπούλου, αλλά ο κανόνας λέει: αρχαίο ελληνικό όνομα ή κομμένο σε άκυρα σημεία (πχ το Παναγιώτα γίνεται Παγιώ), και δύο επίθετα, το πρώτο αναφερόμενο σε βαριά κούλτουρα και το δεύτερο σε βλάχο προπάππο από την Στεμνίτσα, να κάνει και λίγο φολκλόρ. Υπάρχει και η αντρική λογοτεχνία: συνήθως περιπέτεια του κερατά, με τους πάντες μέσα: ιππότες ναΐτες, πειρατές σαρακηνούς, Τρώες μονομάχους, τον Ηρακλή, τον Ηρακλή Πουαρώ, τη Ζήνα, τον Μπάτμαν και τον Λιουκ Σκάιγουώκερ. Αυτά τα μυθιστορήματα δεν αποτελούν λογοτεχνία, αποτελούν βιβλιογραφία.

Υποκατηγορία: Οι Στιχουργοί. Παράδειγμα: Σ'αγαπώ / Μη μ' Αφήνεις / Σ' αγαπώ / Χωρίς Εσένα Δεν Ζω / Σ'Αγαπώ / Αν Μ' Αφήσεις / Θα Πάψω Να Ζω. Εναλλακτικά (συνήθως ψευτοροκιά) Νταγλαράδες του Ελέους, Πασοκτζήδες Προλετάριοι / Θα σας κάψω στην Ομόνοια και θα το 'χω και καμάρι. Κρίση, φτώχεια κι οδυρμός, και του μπογιατζή ο κόπανος. Ουδέν Σχόλιον.

Γι' αυτό σας λέω: το πιο ασφαλές, όταν σας ρωτάνε τι δουλειά έχετε στο καλλιτεχνικό στερέωμα, να απαντάτε: Χορεύτρια στο Ραδιόφωνο.

Αυτά προς το παρόν

Σας φιλώ στα μούτρα

Έξαλλη όπως πάντα

Άνγκρυ Μπιτς

Τρυφεροί μου jaywalkers

Καλημέρα, είμαι έξαλλη.

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά αν έχετε διαβάσει κανα δυο ποστ μου θα έχετε αντιληφθεί ότι δεν οδηγώ. Ούτε αυτοκίνητο, ούτε μηχανάκι, ούτε καν τρακτέρ. Το ποδηλατάκι μου έχω μόνο και που το αγαπώ. Περνάω λοιπόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου πεζή. Και στα ΜΜΜ. Που έχω αναφερθεί πολλάκις. Αλλά εδώ μας ενδιαφέρει το ΠΕΖΗ.

Ωστόσο, παρότι πεζή, ποτέ δεν έχω αισθανθεί το Σύμπλεγμα του Θεού ότι η πόλη μου ανήκει, κι εσύ, βλάκα αυτοκινητιστή, τράβα κουρέψου. Θα μου πείτε, πόσοι βλάκες οδηγοί υπάρχουν και απειλούν καθημερινά τους πεζούς; Πολλοί. Πάμπολλοι. Στην Ελλάδα ζούμε. Αλλά. Αν είναι να σκοτωθώ από τροχαίο, θέλω να φταίει ο φονιάς κι όχι εγώ που πήγα και σκοτώθηκα σαν μαλάκας.

Όπερ και σημαίνει: Ναι, έχεις προτεραιότητα πεζέ, αλλά μάντεψε που -  στις πεζοδιαβάσεις. Στα πεζοδρόμια. Στο φανάρι των πεζών. Πρόσεξε ότι σε όοοοολα αυτά περιλαμβάνεται το θέμα πεζό-. Δεν είναι τυχαίο. Δεν το βάλανε για ομορφιά. Είναι επειδή αναφέρονται στα δικαιώματά σου. Τήρησέ τα, κι αν κάποιο ζώον σε χτυπήσει σε ένα από αυτά, εγώ μαζί σου, μάρτυρας στο δικαστήριο να σε δικαιώσω φίλε μου. Πότε ΔΕΝ  θα σε δικαιώσω:

1) Όταν περνάς με κόκκινο φανάρι. Πεζών, μη μου κάνεις το βλάκα. Επειδή προλαβαίνεις (νομίζεις). Επειδή είσαι ο Κεντέρης με αυτοκτονική κρίση. Επειδή είσαι ο Θεός και όλοι θα φρενάρουν φυσικά μπροστά σου και θα περιμένουν ευλαβικά να περάσεις. Επειδή αργεί να αλλάξει το φανάρι (εναντίον σου) και σε καθυστερεί. Επειδή εσύ δεν ασχολείσαι με φανάρια, γιατί παρόλο που μένεις 175 χρόνια στην Αθήνα έχεις παραμείνει κωλόβλαχος που μαζεύει το μπαμπάκι στη φυτεία. Για κάποιον άλλο λόγο που δεν μπορώ να σκεφτώ/καταλάβω. Παράδειγμα: Δεν μπορώ να καταλάβω την ημίκουτση γιαγιά που επιλέγει να περάσει την Αλεξάνδρας Τρίτη βράδυ, με κόκκινο φανάρι πεζών, από την διάβαση, και με 33 αυτοκίνητα να τρέχουν καταπάνω της, ενώ φοράει μαύρα και σέρνει καροτσάκι από τη λαϊκή. Αλήθεια, δεν μπορώ (να καταλάβω γιατί πήγε λαϊκή, αφού θέλει να πεθάνει).

2) Όταν δεν περνάς από το φανάρι, αλλά από λίγο παραπέρα. Βαριέσαι να περπατήσεις τα 30 μέτρα που σε χωρίζουν από το φανάρι, αλλά δεν κωλώνεις να τρέξεις σαν κουνέλι ανάμεσα στα βολιδάμαξα;  Κάτσε λοιπόν και σκοτώσου σαν κουνέλι ανάμεσα στα βολιδάμαξα. Σοβαρά τώρα. Κινδυνεύεις, πέρα από το να σκοτωθείς, να σκοτώσεις και υπόλοιπο κόσμο που στην προσπάθειά του να σε αποφύγει μπορεί να προκαλέσει ατύχημα. Και δεν είναι όλοι τόσο δεινοί οδηγοί. Άσε που ανάμεσά τους υπάρχουν και αρκετοί άπειροι οδηγοί με μειωμένα ή υπερβολικά αυξημένα αντανακλαστικά. Ζώον.

3) Όταν στέκεσαι στη μέση του δρόμου. Για πολλούς λόγους: για να δεις εάν στο βάθος πλησιάζει το λεωφορείο, για να καλέσεις ταξί, για να κοζάρεις την κυκλοφορία, ή μια φασαρία παρακάτω, ή ένα ασθενοφόρο/πυροσβεστικό όχημα/περιπολικό που περνάει. Θέλω ρε πούστη να βρεθεί ο μάγκας οδηγός που θα σε περάσει τόσο ξυστά όσο να μην σε πατήσει, αλλά να σου λιώσει τα δάχτυλα των ποδιών. Το θέλω. Και όοοοχι, δε λυπάμαι που το λέω.

4) Ειδική κατηγορία: Θεωρώ τα ποδήλατα αόρατα. Αληθινό Παράδειγμα: Σταματημένα αυτοκίνητα στην Αλεξάνδρας (ξανά) λόγω φαναριού. Μεσήλικη κυρία περνάει άνετα ανάμεσά τους. Δεν τσεκάρει καν το δρόμο, σου λέει, σταματημένα είναι, τσίχλα θα πάτησαν. Πίσω από φορτηγάκι ξεπροβάλλει ποδηλάτης και πέφτει πάνω της. Τρομάζουν αμφότεροι και η κυρία αρχίζει να τον κοπανάει με την τσάντα της. Αυτός: Μα κοιτάξτε κυρία μου πού πάτε, μες στη μέση του δρόμου, αν ήμουν μηχανάκι θα σας είχα σκοτώσει. Αυτή: Μα γιατί δεν με είδες; Γιατί;

Στο εξωτερικό λέγονται jaywalkers και τιμωρούνται ποινικώς (http://en.wikipedia.org/wiki/Jaywalking). Στο Ελλάντα δεν έχουν καν όρο και αυξάνονται επικινδύνως.

Και μην ανησυχείτε, έρχεται οσονούπω το ποστ για τους οδηγούς.

Αυτά προς το παρόν

Σας φιλώ στα μούτρα

Έξαλλη όπως πάντα

Άνγκρυ Μπιτς