Καλημέρα, είμαι έξαλλη.
Μεγάλη μάστιγα της εποχής μας αυτό το "τό 'χω". Και δεν αναφέρομαι σε διαλόγους τύπου "Θέλεις το τεύχος 46;" "Μπα, τό 'χω". Ούτε "Θέλεις να σε βοηθήσω να κουβαλήσεις την απλώστρα με τα ρούχα;" "Όχι, οκ, τό 'χω".
Αναφέρομαι στο "τό 'χω" που αναφωνούν οι απανταχού ταλεντάρες κάθε είδους, χρώματος και σχήματος σε κάθε γωνιά του στρουμφοχωριού μας. Φοβόμουν καιρό να το πω. Γιατί επισύρει σχόλια του τύπου, "ναι μωρή τι μας λες, εσύ έχεις ταλέντο στα πάντα που μας κουνιέσαι και κάνεις την έξυπνη, προσπάθησε και μετά μίλα, γκριν γκριν γκριν".
ΟΧΙ.
Δεν θα υποπέσω στο επιχείρημα των σαχλαμάρηδων που όταν ακούν τον οπαδό/φίλαθλο του ΠΑΟ (απλό παράδειγμα, δίχως υπονοούμενο κλπ) να ωρύεται "Σάλτα πηδήξου μωρή σουφραζέτα πόρνη που δεν μπορείς να σταυρώσεις πέναλτυ στα είκοσι εκατοστά" (κόσμια το έθεσα), σχολιάζουν "Ναι, εσύ θα τόκανες καλύτεραααα;" (το "ααααα" ειπωμένο με νάζι τραγικού είρωνα που βλέπει ποδόσφαιρο επειδή έχει ΓΝΩΣΕΙΣ, όχι επειδή γουστάρει να βλέπει ποδόσφαιρο). Όχι, δεν θα το έκανα καλύτερα, αλλά! για μάντεψε! δεν είμαι εγώ αυτός που πληρώνεται σε στρέμματα κάθε μήνα.
Οπότε:
Ασχέτως αν έχω ή δεν έχω ταλέντα, ασχέτως αν έχω προσπαθήσει ή όχι να κάνω κάτι και μου πέτυχε ή έγινε μια νερουλή σούπα, έχω το δικαίωμα να κρίνω. Την ατάκα "δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις" θα μου την πει αυτός που τα ψωνάκια του θα τα κρατάει σπίτι του και δε θα μου κουνιέται τύπου "ουου, είμαι τραγουδιστής, ουου, είμαι μοντέλο, ουου, είμαι ηθοποιός". Αν μου κουνιέσαι, θα με ζαλίσεις και θα σε ξεράσω. Απλά και τρυφερά.
Και ξεκινάμε:
α) Δεν Είμαι Μοντέλο Μόνο και Μόνο Επειδή Δεν έχω 20 Κιλά Παραπάνω. Και τι εννοώ με αυτό. Δεν είμαι μοντέλο επειδή ο Μάκης που έχει τη μπουτίκ με έβαλε το Πάσχα να ποζάρω στο άιφον του πάνω από το αρνί φορώντας στρας και τρουκς με λίγο ύφασμα. Επίσης: ότι με πλήρωσε η Ντέμη Ρούσσου η γνωστή σχεδιάστρια μόδας να ποζάρω με νυφικό, δεν με καθιστά αυτόματα θεϊκό μοντέλο που προσκυνάνε μέχρι και τα μυρμήγκια πριν τα λιώσω με τη γόβα μου, και δεν πρέπει να προσπαθήσω να χάσω 8 κιλά/φτιάξω το μαλλί μου/αποδεχτώ το γεγονός ότι η μούρη μου μοιάζει με λακέρδα.
Ειδική σημείωση προς άντρες: Σταματήστε τις αηδίες"Ναι, ναι, ζηλεύεις γι' αυτό τη θάβεις την κοπέλα. Ας ήσουν εσύ έτσι και τα λέγαμε". ΟΧΙ. Την θάβω την κοπέλα γιατί στην κυτταρίτιδά της κάνει σερφ ο Μιτς Μπιουκάναν κι εσύ, που είσαι τρελολίγουρο και βλάχος, δεν την βλέπεις γιατί σε θάμπωσε η σιλικόνη στο βυζί που μοιάζει με μάφιν και ο κώλος που είναι τουρλωμένος σε σημείο εξάρθρωσης. Δεν ζηλεύω την κάθε μπαζόλα που τα πετάει. Βασικά, δεν ζηλεύω γενικότερα - αλλά πάνω σε αυτό είναι αδύνατον να πείσεις τους άντρες. Θεωρούν ότι αν πεις "πωπω, βλογιοκομμένο το καημένο το κορίτσι" (σε σημείο που το κορίτσι έχει τα άπαντα του Ντοστογιέφσκι σε γραφή Μπράιγ στο πρόσωπο), αυτοί θα σου πουν "Ναι, το λες επειδή έχει μεγαλύτερα βυζιά από τα δικά σου". Ναι, θα πω "τι ωραία που είναι η Δούκισσα Νομικού / η Μάρα Δαρμουσλή / η Μόνικα Μπελλούτσι / η Μέγκαν Φοξ". Δεν θα πω "τι ωραία που είναι η κάθε τάδε που περνάει από τον αμφιβληστροειδή μου" για να σου φανώ εσένα ακομπλεξάριστη. Που στους άντρες και ο Μπραντ Πιτ, αδερφή τους φαίνεται.
β) Δεν Είμαι Τραγουδίστρια Επειδή Πατάω Τη Ντο Στη Ντο, Κι Όχι στη Ρε. Αν αρκούσε να μην είσαι φάλτσος για να γίνεις τραγουδιστής, θα ήσουν στο Greek Idol. Το να τραγουδάς "Στης Ανατολής τα μέρη, μια φοράααα κι έναν καιρόοο" και να καταλαβαίνω ποιες νότες πατάς, με εισπνοή πριν κάθε συλλαβή, είναι χαριτωμένο. Για παιδάκι νηπιαγωγείου. Όχι για 25 χρονώ μουλάρι που κάνει καριέρα. Και χρειάζεται ειδική επεξεργασία από όλους του διαθέσιμους τεχνικούς της Αττικής για να μην ακούγεται σαν android από το Blade Runner. Και μετά θέλει και καμιά διακοσαριά ντάμπα ντούμπα για να μην ακούγεται. Και λένε όλοι "για δες, η Σταματούλα από το χωριό έγινε τραγουδίστρια" (απορούνε μέσα τους όλοι, και με το δίκιο τους). Σου έχω νέα, κοπελιά. Δεν έγινες τραγουδίστρια. Έγινες ήχος σε κανάλι στούντιο. Και δη ελαττωματικός. Που όταν τραγουδάς λάιβ, τα κουνούπια γίνονται βετζετέριαν από τον τρόμο.
Σημείωση σε άπαντα ενδιαφερόμενο: Αίσχος σε όσους λένε "Καλή φωνή αυτή, αλλά πώς είναι έτσι; χοντρή και άσχημη, ωραία τραγουδίστρια, τι να σου πω". Ηλίθιοι, θεωρείτε καλή τραγουδίστρια την Μπρίτνευ Σπήαρς, αλλά μην το πολυλέτε κιόλας. Μπορεί να σας καταλάβουν. Ότι κολλήσατε στο "Ουψ, αη ντιντ ιτ αγκέν" στο Γυμνάσιο.
γ) Αυτό Που Ήσουν Στη "Ζωή Της Άλλης" Λέγεται Κομπάρσος. Και ότι μπήκες σε Δραματική ακόμα, ηθοποιό δεν σε κάνει. Πόσω μάλλον αν έπαιξες σε παράσταση θεατρικού στούντιο / τραπεζικής θεατρικής ομάδας / πολιτιστικό σύλλογο Μπουρναζίου πέρσι (για περισσότερες πληροφορίες βλέπε http://angrybitchoni.blogspot.com/2011_01_01_archive.html). Μη σε ακούσω να λες "τό 'χω", ειδικά εσένα μην σε ακούσω. Γιατί στην εν λόγω κατηγορία, καλώς ή κακώς, ποτέ δεν θα ξέρεις αν "τό 'χεις". Αν από την άλλη, δάσκαλοι, φίλοι και γνωστοί, σου λένε - σχεδόν ικετευτικά - "μην γίνεις ηθοποιός, κι εγώ θα σε κάνω διευθύντρια τραπέζης", μην το πάρεις κολακευτικά: δεν αντέχουν να σε ξαναδούν να προφέρεις τις λέξεις "Είμαι ένας γλάρος" με σπασμένο λυγμό στη λέξη "γλάρος" (τόσο, που νόμισαν ότι σε έπιασε λόξιγκας από το τρακ και στην αρχή σε λυπήθηκαν). Τότε είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις ότι δεν "τό 'χεις".
Έξτρα συμβουλή: Πάψε σε παρακαλώ να νομίζεις μετά από ένα μήνα εκπαίδευση (σε σχολή, στούντιο κοκ) ότι μπορείς να ερμηνεύσεις 'Ιψεν, γιατί ειλικρινά, άλλη μια Έντα Γκάμπλερ σαν τη Βίρνα Δράκου και θα σου σπάσω το κουκλόσπιτο στο κεφάλι.
δ) Γράφω, Γράφω, Ξαναγράφω, Επικήδειο Σε Τάφο. Ή αλλιώς, η αρρώστια του "τώρα θα ξεδώσω και θα βγάλω τα απωθημένα μου". Θα βγάλω το μυθιστόρημα που τόσο καιρό φτιάχνω στο κεφάλι μου: είναι μία που ερωτεύεται έναν που την απατά και αυτή τα παίρνει στο κρανίο και γίνεται onenightstandού άνευ προηγουμένου, κάτι που την κάνει να νιώθει αντράκι, αντί να την κάνει να νιώθει παρτόλα. Σκέφτεται η συγγραφεύς, "αν δεν πιάσει και τώρα το υπονοούμενο ο Θανάσης, θα το γυρίσω στην ποίηση". Ευτυχώς για όλους μας ο Θανάσης το πιάνει. Με κάτι τέτοιους συγγραφείς μπουμπουκιάζουν βιβλία που στο οπισθόφυλλο έχουν μόνο ερωτήσεις: Γίνεται ο πόνος χαρά; Υπάρχει αληθινή αγάπη; Κι αν υπάρχει, θα το νιώσει άραγε ποτέ η Ανθή; Μπορείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου μετά από έναν χωρισμό; Μασάει η κατσίκα ταραμά; αυτά και άλλα ευγενή ερωτήματα θα απαντηθούν στο νέο πόνημα της Βρισηίδος Χαλεπά - Γκουρμουτζώνη (το δωδέκατο φέτος, τα φτιάχνει πατρόν). Φυσικά δε θα απαντηθούν. Απλά θα μπουρδολογεί η Βρισηίδα επί 450 σελίδες περί έρωτος και άλλων δεινών. Η οποία Βρισηίδα στην πραγματικότητα λέγεται Κυριακή Παπαδοπούλου, αλλά ο κανόνας λέει: αρχαίο ελληνικό όνομα ή κομμένο σε άκυρα σημεία (πχ το Παναγιώτα γίνεται Παγιώ), και δύο επίθετα, το πρώτο αναφερόμενο σε βαριά κούλτουρα και το δεύτερο σε βλάχο προπάππο από την Στεμνίτσα, να κάνει και λίγο φολκλόρ. Υπάρχει και η αντρική λογοτεχνία: συνήθως περιπέτεια του κερατά, με τους πάντες μέσα: ιππότες ναΐτες, πειρατές σαρακηνούς, Τρώες μονομάχους, τον Ηρακλή, τον Ηρακλή Πουαρώ, τη Ζήνα, τον Μπάτμαν και τον Λιουκ Σκάιγουώκερ. Αυτά τα μυθιστορήματα δεν αποτελούν λογοτεχνία, αποτελούν βιβλιογραφία.
Υποκατηγορία: Οι Στιχουργοί. Παράδειγμα: Σ'αγαπώ / Μη μ' Αφήνεις / Σ' αγαπώ / Χωρίς Εσένα Δεν Ζω / Σ'Αγαπώ / Αν Μ' Αφήσεις / Θα Πάψω Να Ζω. Εναλλακτικά (συνήθως ψευτοροκιά) Νταγλαράδες του Ελέους, Πασοκτζήδες Προλετάριοι / Θα σας κάψω στην Ομόνοια και θα το 'χω και καμάρι. Κρίση, φτώχεια κι οδυρμός, και του μπογιατζή ο κόπανος. Ουδέν Σχόλιον.
Γι' αυτό σας λέω: το πιο ασφαλές, όταν σας ρωτάνε τι δουλειά έχετε στο καλλιτεχνικό στερέωμα, να απαντάτε: Χορεύτρια στο Ραδιόφωνο.
Αυτά προς το παρόν
Σας φιλώ στα μούτρα
Έξαλλη όπως πάντα
Άνγκρυ Μπιτς
